Vannacht niet goed kunnen slapen, de hitte leek je de adem te benemen. Geen zuchtje wind kwam de kamer binnen. Heb de gordijntjes voor het psychologische effect omhoog gefrommeld en daarna lukte het wel. Gek hoor dat je geen laken nodig hebt om onder te liggen, je stort je gewoon neer op je bed. Vanmorgen een paar spetters regen gehad, je bent blij met een paar wolkjes schaduw.

Renata was al eerder naar de stad gegaan om een vriend gedag te zeggen en ik zou later komen. Een van de vrouwen kwam aan de poort en vroeg me om ‘maji’ (water), ze liep met me mee en ik schonk haar een halve liter water in, ze klokte het in 1 keer weg, gevolgd door nog een halve liter! Man man ik moest denken aan een kameel…lang zonder water kunnen en dan de voorraad aanvullen!

Vanmorgen eerst naar de school geweest om de verfspetters van de vloer af te schrobben.

Gisteren kwam Monica me vertellen al 160 sleutelhangers af te hebben! En dat in 2 dagen! Ik weet niet hoeveel ermee bezig zijn, maar snel gaat het wel.

Ben net weer terug van de school, een groep vrouwen was gekomen om te helpen met het opruimen van de grond om de school. Renata heeft de deur van de school en het schoolbord nog een keer in de verf gezet, ik moet zeggen dat alles eruit ziet om door een ringetje te halen. De vrouwen kunnen heel trots op hun gebouw zijn! Atari heeft planten om de school heen gepland, omdat het voor de vrouwen wel heel verleidelijk is om tegen de smetteloze witte muur te gaan zitten en binnen no-time heb je een zwarte rand en dat zou zonde zijn. Ik heb de vrouwen meegeholpen de brokstukken van het terrein te verwijderen, nog een hele klus, maar vele handen maken licht werk. Was ik nu de enige die het zweet in elke lichaamsholte had staan en regelmatig water moest drinken? Wij zijn echt niks gewend. Bezorgd werd naar de conditie van mijn handen gevraagd…lange nagels had ik toch al niet en het blanke velletje kan toch wel wat hebbenJ

Ze gniffelen wel wat als ze me aan het werk zien, ik weet niet wat ze van me verwacht hadden, maar ik werk liever mee dan dat ik toekijk. Gezamenlijk gaan we huiswaarts..wetende dat er mij een heerlijke douche en schone kleren wacht.  Morgen zal het meubilair definitief in de school geplaatst worden. De eerste dag was dat alleen gedaan als verrassing voor mij.

Vandaag zijn we naar de stad geweest om glasplaten op te halen voor de fotoposters die ik heb gemaakt voor de school (ik zal er later foto’s van maken) Kun je je voorstellen..met 4 glasplaten in een tuktuk over een hobbelige weg?? Maar ze zijn nog heel!

Verder zijn we vandaag veel bezig met ideeën te bedenken hoe we het school project zelfvoorzienend kunnen maken. Een idee is dus om de artikelen die vrouwen hier kunnen maken in Nederland te verkopen, een ander idee is om spullen aan te schaffen die we kunnen verhuren. Voor elke begrafenis, bruiloft of andere bijzondere gebeurtenis hebben ze spullen nodig die ze zelf niet kunnen aanschaffen, maar dus huren. Het gaat bv. om een grote kookpan van 50 tot 100 liter, borden, plastic stoelen een elektriciteitskabel enz. We hebben berekend dat na 5 keer verhuur de kosten er al uit kunnen zijn. Opslag kan in een hoek van het leslokaal.

In de toekomst zou het heel mooi zijn als we ook een werkplaats kunnen creëren met een paar naaimachines. De kosten van een naaimachine..ongeveer 70 euro.

Als iemand dacht dat het voor mij wel een beetje vakantie was dan hebben ze het mis. Vanmiddag om 15.00 uur was de vergadering, behalve dat vrouwen een afbetaling konden doen, heeft Renata een indeling gemaakt van welke vrouwen op welk moment van de dag ze naar school willen. Het is nl. onmogelijk om een vrouw/moeder de hele dag naar school te laten gaan. Vrouwen zijn de spil hier van alles, moeten dus ook voor het gezin zorgen. Dus hebben we bedacht om elke vrouw elke dag 1 uur onderwijs te geven. Voor elk uur moeten ze ongeveer 10 cent betalen. Van dat bedrag wordt de lerares betaald. Ze kunnen dus zelf aangeven welk uur van de dag hen het beste uitkomt. Voor nu zijn het 4 klassen, maar ongetwijfeld zal dit snel meer worden.  Daarna had Renata een plan bedacht om de vrouwen meer verantwoordelijkheid te geven. Ze had 30 planten uit haar eigen tuin gehaald en die aan evenzoveel vrouwen gegeven, gelabeld met hun naam. Grappig detail was dat Renata en ik ook aan een plant en vrouw gekoppeld werden. Het was de bedoeling dat ze nu rondom het terrein worden gepland. Vervolgens vertelde Renata dat het de bedoeling was dat een ieder gedurende de afwezigheid van Renata voor haar plant zou zorgen en bij haar terugkomst dus flink moet zijn gegroeid!

 Elke vrouw ging gretig aan de slag, er werden direct constructies bedacht van takken om de plant heen om hem te beschermen tegen de geiten, mochten die onverhoeds op het terrein komen.

Ook werden bij velen flessen vol met water omgekeerd in de grond naast de plant gezet, zodat de plant zo’n 5 dagen lang iedere keer een beetje water krijgt. Daarna moesten de restanten van zand en koraalstenen van het terrein verplaatst worden, hier kon ik eindelijk de handen uit de mouwen steken! Heerlijk, maar ook zwaar, me ervan bewust dat deze vrouwen het een maand lang elke dag hebben gedaan.  Vlak voor het donker werd waren we klaar. Inmiddels is het schoolbord vandaag ook opnieuw geverfd en dus klaar. Het is nu 20.00 uur en we zitten een beetje uitgeblust aan tafel.

Ik ben ongelooflijk vies en zo stoffig dat ik wazig zie door mijn lenzen. Zo eerst maar eens even douchen want de muggen schijnen van die viezigheid te houden. Tot morgen!

Weet je, ik prakkiseer me rot hoe ik een afzetmarkt in Nederland kan vinden voor bv. de sleutelhangers die de vrouwen hier maken, als ook in de toekomst andere producten.  We hebben uit gerekend dat het zeker de moeite waard kan zijn om het via TNT te versturen. Bv.  een sleutelhanger met een inkoopsprijs hier van 80 cent komt inclusief verzendkosten, 19% BTW en inklaringskosten van 2% en verzendkosten van het geld terug naar Kenia op zo’n 1,36. Mits niet verkocht door een 3^e partij, want die moet er ook weer wat aan verdienen natuurlijk.

Verkoopprijs van 3 euro maakt dat je winst 1,64 is….op 300 sleutelhangers is de winst dan in totaal zo’n kleine 500 euro. Daar zou het schoolproject wel een maand op kunnen draaien, want ons streven is ook dit project zelfvoorziend te maken. Dus dit is wel de  moeite waard. Maar tot nu toe ben ik altijd afhankelijk geweest van basisscholen, daar gaan ze als warme broodjes over de toonbank, maar ik moet ook iets van blijvende aard vinden…ideeën zijn dus zeer welkom!! Wie helpt me met brainstormen?

Mijn bezoek deze keer is zo anders dan vorige keren. We zaten toen in de opbouwende fase. Het idee microkrediet was hier niet echt bekend, onderling hadden mensen wel  een soort leensysteem voor hele kleine bedragen, maar niet zo groot opgezet als wij nu hebben gedaan. Het eerste jaar waren we met 44 vrouwen gestart, aan het begin van het 2^e jaar zaten we rond de 65 en nu aan het begin van het 3^e jaar schommelen we rond de 80 en daarop willen we blijven. Dit is te behappen, niet zo mega, maar ook niet echt kleinschalig. Vanmiddag hebben we met (bewijs) papieren in de hand een rondje door het dorp gedaan en het is heel mooi te zien dat je eigenlijk geen 100 meter hoeft te lopen voor je een vrouw met en lening van ons tegen komt! Dit rondje maakten we om de slechte terugbetalers op te zoeken. Een aantal hadden we zondag al bezocht, nu de rest. Allemaal beloven ze snel te zullen betalen, bij de ene geloof je in hun oprechtheid, bij de ander veel minder:-)

Vanavond lekker pasta gegeten, dat is het voordeel  bij een Italiaanse te gast te zijn, we praten veel over van alles en nog wat. Het weer was weer slopend vandaag, dus zijn we op tijd naar bed gegaan. Maar rustig is het totaal niet, het huis van Renata staat op ongeveer 100 meter van het centrum van het dorp af en in tegenstelling tot met vorige bezoeken heeft de dorpsoudste nu een geluidsinstallatie of zoiets aangeschaft..en daar wordt je heeel blij van:-) Andere keren werd je ook altijd wel wakker gehouden, maar dan hoorde je de lokale gezangen tot diep in de nacht, vooral als er iemand gestorven was, ik geloof dat ze dan 5 nachten door zingen…maar dat is toch fijner aan te horen dan dit blikkerige geluid. Ik vind het zo jammer dat ik op deze site geen foto’s kan uploaden, dus bij thuiskomst houden jullie die nog te goed.

Vanmorgen  even koffie  gedronken in Renata’s  ‘stamcafé’  Het is opmerkelijk te zien hoeveel oudere vrouwen een jonge Keniaan bij zich hebben en andersom, oudere mannen een jonge Keniaanse mooie dame..midlife crisissen genoeg dus om me heen. Oversteken van weg is hier overigens net Russisch roulette en omdat ze hier links rijden begin ik altijd net met de verkeerde kant op te kijken, maar tot nu toe is het nog gelukt.

Hmm…stond net onder de douche..zag ik ineens een mega kakkerlak voor de deur langs kruipen, ik snel eronder vandaan om te kijken waar hij was gebleven, zodat ik hem de deur uit kon schuiven (doodtrappen is niet gewenst vanwege de eitjes die ze dan leggen onder je schoen of zoiets) maar ik zie hem niet meer!! Hij was echt huge, wel 8 cm denk ik! Maar goed ze doen niks, maar kunnen wel vliegen, dus ik zal mijn klamboetje maar goed dichtstoppenJ

Het is moeilijk om de foto’s te uploaden, een paar zijn er gelukt, klik hier om ze te bekijken. Het is nu middag en we zijn net terug van de winkels, uitnodigingen gemaakt en geprint voor de party, boodschappen gedaan en geld gepind voor de 1e aanbetaling van de 330 sleutelhangers zodat ze alvast kunnen beginnen. Wat denk je Annet..kunnen we ze voor 3 euro per stuk verkopen? Dat zou wel heel gaaf zijn!

Vandaag was een dag met tegenstrijdigheden. Ik durf het bijna niet op te schrijven maar vandaag zijn we naar het strand geweest. Renata had een maand lang hard gewerkt en verkondigde dat vandaag een stranddag zou worden..tja daar had ik niks tegen in te brengen. Sowieso is mijn bezoek deze keer anders dan de vorige keren. Toen was er nog zoveel in ontwikkeling en in de opbouwende fase, maar nu lijkt het allemaal veel soepeler te verlopen. De moraal onder de vrouwen is groot, hindernissen hebben we overwonnen en langzaam zien we dat veranderingen steeds meer van blijvende aard zijn. We doen echt 3 stappen vooruit en 2 terug. Toch hoor ik nu ook echt de schrijnende situaties waarin veel vrouwen zich begeven, na 2 jaar krijgen we daar steeds meer zicht op. Nadat we terug waren van het strand zijn we het dorp ingegaan..op werkbezoek zal ik maar zeggen. Eerst naar Monica Tuva, ik wilde haar verhaal horen waarom ze 2 jaar bijna niet heeft afbetaald. De verhalen zijn vaak even eenvoudig als schrijnend. Deze vrouw had haar geld geïnvesteerd in de aanschaf van kuikens, het idee is simpel..vetmesten en verkopen, goede business. Maar na de aanschaf werd haar moeder in een dorp ver weg ernstig ziek, dus ze moest daar heen, ze komt na een tijd terug, alle kippen dood, weg geld. Oorzaak: thuis hadden ze de kippen wel gevoerd maar geen vitamines en medicijnen gegeven…Nu na lange tijd heeft ze 3 weken geleden weer 150 kuikens EN medicijnen (het zakje werd me in de hand gedrukt) gekocht voor 65 euro en gaf ze aan snel te beginnen met terugbetalen. Het is niet leuk dat je haar de vervelende vraag moet stellen waarom ze niet heeft terugbetaald, maar het moet, ze moeten steeds weten dat er geen gift bij zit en de verplichting aan ons blijft bestaan. Doen we dat niet, dan neemt iedereen een loopje met ons en ligt het project in no time op zijn gat. Een ander verhaal..Rose Shaidi koopt van de lening een stukje grond en gaat het bewerken, de grond wordt zomaar verkocht door iemand waar zij uiteraard geen cent voor vangt. Wat is nu een vrouw in een land met maar weinig eigendomspapieren. Ze besluit toch op het land te blijven werken met de belofte hiervoor betaald te worden…na een paar maanden is haar eindelijk duidelijk dat men niet van plan is haar te betalen, want…wat is nu een vrouw? Deze keer pikt ze het niet langer en gaat verhaal halen en stampij maken..resultaat..ze belandt met haar kleine baby in de gevangenis! Inmiddels is ze wel weer vrij maar je tenen krommen toch van zoveel onrecht en geeft aan dat de positie van de vrouw hier in zulke situatie nog altijd op een laag puntje staat.  

Andere vrouwen schieten ons aan om te vragen wanneer zij hun lening krijgen, ik realiseer me dat dit het dagelijkse leven van Renata is…

Toch zijn er hele mooie verhalen. Vrouw investeert haar lening in het aanleggen van een waterleiding en een tapkraantje, zodat ze water kan verkopen  (Ja, we hebben een waterpompinstallatie, maar dat is nooit toereikend genoeg voor een dorp van 7000 inwoners) Haar investering haalt ze eruit, 300 vaten water worden per dag opgehaald en betaald aan haar.

We merken vooral dat de vrouwen van de eerst startende groep de meeste moeilijkheden hebben, zou het dan toch eindelijk zo zijn dat ze langzaamaan leren hoe je met een lening moet omgaan??

Morgen gaan we de uitnodigen maken voor de party op zaterdag. De burgemeester, die tevens de area ounsilar is moet uitgenodigd worden, de Member of Parlement ook  en ook journalisten van de lokale kranten. Steeds denk ik nog dat we hier met kleine dingen bezig zijn, maar als ik die tiltels hoor dan wordt ik er elke keer weer stil van. Ook moeten we weer een mbuzi (geit) kopen . Daar gaan we weerJ Oja, vandaag  zijn we ook achter de sleutelhangers aangeweest, we hebben een deal gemaakt om 330 te kopen voor 80 cent per stuk. Morgen alsvast geld pinnen zodat hij de materialen kan aanschaffen,  ik kan me niet voorstellen dat hij de 330 sleutelhangers met zoveel kraaltjes binnen 1 week af kan hebben, but he says he can do!

Goed geslapen, gisteren was dus een drukke dag, het is zo bijzonder te zien dat warme welkom, terwijl ik niet degene ben geweest die het echt gerealiseerd heeft. Daarvoor alle hulde aan Renata. Ze is niet de makkelijkste om mee te werken, ze zit boven op alle werkzaamheden en op de een of andere manier weet ze hoe het moet en dwingt ze de werkers correcties aan te brengen als ze dat nodig vind…kan me voorstellen dat de Afrikaanse man wel eens moet slikken, maar voor het project is ze geweldig, elke cent is haar toevertrouwd. Ze heeft het laatste gedeelte van de bouw voor geschoten uit eigen budget en ‘grapte’ gisteren dat ze nu haar ticket naar Italie aan het einde van de maand niet kan betalen. We vinden wel een oplossing. Ze is zo blij dat het af is, het tempo was moordend hoog besef ik nu, zeker in deze hitte. Ik zit nu in de schaduw te schrijven en het zweet breekt me al uit. Ik kan aan haar zien dat het haar lichamelijk ook veel energie heeft gekost en zoveel heeft ze niet bij te zetten. Ik voel me een reuzin naast haar. Ik ben heel blij dat er nog wat acties (gaan) lopen in Nederland, zodat ik weet dat er weer wat geld binnen komt. Oja, ik wil iedereen nog heel hartelijk bedanken voor de donatie die binnenkwamen vlak voor ik vertrok. Super hoor.

Ik schrijf voor nu even een kort stukje want ik ben behoorlijk moe nu. Het was een mega verrassing te zien dat bij aankomst de school af was! Renata haalde me op van het vliegveld en deed net of ze de vrouwen verwachtte aan het begin van het dorp, maar daar was niemand, ze acteerde goed door te zeggen dat ze zich schaamde voor de vrouwen dat ze er niet waren om me welkom te heten. Enkel een paar geiten waren aanwezig. De taxi reed meteen door naar de school en daar wachtte me dus een grote verrassing, ze moeten heel hard gewerkt hebben om alles op tijd af te krijgen. Het resultaat was prachtig en het welkom ook. Het lukt me vandaag niet om de foto’s te uploaden omdat de verbinding traag is. Op hyves zijn er wel een paar te zien van de afgelopen dagen. Morgen probeer ik het wel weer opnieuw, nu eerst maar even bijslapen!

Ik ben weer van plan om een reisverslag te maken. Niet omdat ik hoog gespannen verwachtingen heb dat iedereen het wil weten, maar eigenlijk uit puur egoïstische redenen. Ik reis graag en schrijf ook graag, de komende 24 uur zal mijn communicatie sowieso beperkt zijn tot Yes, Please and Thank you. Nogal afstompend dus en een ieder die me kent weet dat het voor mij behoorlijk beperkend isJ Ik ga er ook maar niet over nadenken wie allemaal meelezen, ik schrijf gewoon vanuit mezelf, zoals ik alles doe wat ik tot op heden heb gedaan…op gevoel.

Dus sommige zullen het misschien website vervuiling vinden, maar ik heb even met de voorzitter van Stichting Mtangani overlegd..en die vind het goedJ

5 maart: 8.30 trein naar Schiphol

Eindelijk onderweg, weggebracht door mijn vriendin. Ik begin de reis met gemengde gevoelens, niet vanwege mijn bestemming, maar wel vanwege de lange reis. Ik voel me niet echt lekker en heb geen idee welke kant het uitgaat. Nee, niet van de zenuwen, nou ja misschien een beetje omdat ik hoop de komende 24 uur niet hoef over te geven en in redelijke staat Mtangani bereik. Vandaar zien we wel verder. Vannacht ook allerlei visioenen gehad van een kotsende vrouw met haar armen over de bagage heen, zo graag even willen slapen, maar de ogen niet dicht durven doen uit angst dat er iets met haar bagage gebeurd. Maar goed, het gaat zoals het gaat. Gisteravond had ik koorts, nu is het goed, we zien wel. Dus daar zit ze dan weer, deze keer dus samen met haar reisgenoten Ibuprofen en ParacetamolJ

De zon schijnt heerlijk de trein in, ik moet me nu even gewoon voornemen om maar te genieten. Ik reis graag, ook alleen, het feit dat je op niemand terug kan vallen en het zelf moet oplossen is zowel heerlijk als nu ook mijn valkuil.

Inchecken: Gisteren nog eens goed op de site van Turkish Airlines gekeken, mocht ik 1 koffer van 20 kilo en 8 kilo handbagage meenemen! Shit, dus er moest thuis nog voor 4 kilo uit. Ik heb mezelf nu waarschijnlijk tekort gedaan, maar ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om de spulletje die ik heb gekocht en gekregen voor de mensen in Mtangani eruit te halen. Ben benieuwd welke verrassende kleurcombinaties ik nu kan maken, maar ach dat is ook wel mijn laatste zorg in Afrika.  Op kleding van Renata hoef ik niet te rekenen, zij die met die 50 kilo! Nou ja, misschien slippers danJ  Maar nog even over dat inchecken, mijn handbagage is niet eens gewogen en mijn koffer woog 21,4 kg maar dat was geen enkel probleem, als ik dat had geweten had die extra onderbroek  er nog best bij gekund! Overigens ook grappig is dat als ik alleen reis me gevraagd wordt..business or economy class..dat gebeurd nooit als we samen of als gezin reizenJ

“Koffie appelgebak, mevrouw..is aanbieding” ik waan me al in het Turkije. Verder is alles al in het Engels. Ik hou er wel van, die Engelse taal. Niet dat het Nederlands nu afgeschaft zou moeten worden, maar iedereen zou makkelijk Engels moeten kunnen spreken. Ik neem de ‘aanbieding’ aan samen met een flesje water mag deze aanbieding 8,40 euro kosten. En hij smaakt niet eens lekker! Laptopje erbij en ik ben helemaal happy, ik voel me eigenlijk nu heel goed, wat een opluchting!  Zo meteen nog dollars halen voor het visum in Nairobi.

14.00 Vanuit de lucht weer verder, ik bof..zit in een leren aquablauwe zetel, het zonnetje schijnt me op de rug en ik zit languit met mijn benen over de 2 andere stoelen heen! Super! Laat de boeren maar dorsen zou mijn vader zeggen. Heb net lekker gegeten, ik snap trouwens nooit waar mensen altijd over klagen wat betreft vliegtuigmaaltijden..of mijn smaakpupillen moeten danig onderontwikkeld zijn, dat kan ook, want ik vind het altijd wel prima hoor. Het wordt je aangedragen en je hoeft de afwas niet te doen en ook niet zelf te bedenken wat je nu weer moet eten. Ik geloof wel dat ik een dankbare reiziger ben. Heb net dus ook even gebruik gemaakt van die extra vrije stoelen door languit een dutje te doen. Ik pak aan slaap wat ik kan, niet wetende hoeveel ik nog kan krijgen. 1 minpuntje..de ‘schattige’ kindjes achter me met een moeder die in haar oneindige geduld maar blijft waarschuwen niet zo tegen de voorste stoelen te trappen en met het opklapbare tafeltje klappen. En aangezien ik ze dus alle 3 gebruik, krijg ik dus een gratis shiatsu massage over de gehele lengte van mijn lichaam )Subtiele blikken achterom zijn tot op heden tevergeefs..oeps stoppen, al landen?

Istanbul: Pff het is hier al warm..tenminste vergeleken met Nederland. Ik had ook nog een extra topje aangedaan om zo de overbagage te voorkomen..alsof dat wat helpt..Net even een kop koffie besteld en meteen maar even met een foto vereeuwigd, want al wil ik geen zuinige Hollander lijken, maar 9,70 euro voor de koffie en een Mars….zeg nou zelf, dan moet elk slokje toch goddelijk smaken…maar dat doet het dan ook! Weet je, je kunt wel gaan shoppen maar het is op elke luchthaven toch wel hetzelfde. De Toblerone, die ik als bijgeloof altijd koop voor het hebben van een goede vlucht, had ik al gekocht. Renata heeft me meteen opgedragen om er eentje van puur voor haar mee te nemen. Ik opperde nog dat in het geval van overbagage ik die eruit zou gooien…she was not amused haha

Heb even rondgelopen, maar ik moet zeggen dat ze hier toch wel  hele leuke winkeltjes hebben hier. Schalen vol met allerlei soorten Turks Fruit…ik heb van alles geproefd totdat ik me nu een beetje misselijk voelL Ben ook net een klein kind he. Heb een doos gekocht voor Renata..op de terugweg koop ik vast wel weer een doos voor thuis. Nog meer liefhebbers voor een doos van 5 euro? Geef de bestelling maar door hoor! Voel dat ik weer koorts en hoofdpijn ga krijgen. Gek hoor, wat is dat toch? Ik ben nooit ziek..ik wacht maar niets af en doe een beroep op mijn reisgenoot Iboprufen. Ik geniet van Ilse de Lange in mijn oren..wat heeft die meid altijd goede teksten! Om een brok van in je keel te krijgen..of is het nog een stuk Turks Fruit? Wacht ff..zit een man achter me zowat te stikken, moet ik wat…nee, het gaat alweer, hij kleurt weer bijJ

Nairobi 4.30 uur: Zit ik ineens aan de koffie met een Pakistaan! We moeten samen heel lang wachten op de volgende vlucht, staan al in de bloedhete, stinkende en benauwde vertrekhal. Hij zucht eens diep en zegt hier niet te willen wachten, ga ik mee voor een kop koffie? Ik ben al blij dat ik de oversteek van arrivals naar domestic flights kan maken zonder te worden lastig gevallen, dus normaal zou ik hier niet meer weg gaan, zeker niet nu het nacht is. Maar ik merk dat het een ervaren reiziger is en het voelt goed, dus zit ik hier nu en haalt hij nu koffie voor me! Super he zulke galante mannen? Hij is al dagen onderweg voor zijn werk in de pharmacy. O trouwens, moet straks nog maar eens kijken of mijn vlucht wel ‘bestaat’, want hij stond niet vermeld op de borden. Bij navraag waar vlucht 0417 is gebleven worden mijn papieren nauwkeurig bekeken met een simpele conclusie “…aah then it must be there…” Dus daar gaan we dan maar vanuit. Nog even terug over de vlucht van Istanbul naar Nairobi..hulde aan Turkish Airlines en de crises! Deze keer moest ik wel wat doen voor mijn 3 stoelen op een rij, maar na take off werd een soort stoelendans gedaan om de lege rijen. Bingo..ik zat! Ik had 4 kussentjes (had het kussentje van mijn originele plaats ook meegenomen), kreeg een deken en na een heerlijke maaltijd van zalm en de rest wat ik niet meer weet, maar wel lekker was, ben ik gaan slapen. Oogmasker op, doppen in de oren en maffen. 4 uur lang! Ik voel me dus best uitgerust. Maar waarom zijn het altijd je darmen die je het eerst vertellen dat ze verandering van slaappatroon niet zo leuk vinden? Ik meen dat je geen gassen mee aan boord mocht nemen…Nou als iedereen dit voelt wat ik nu voel, dan kunnen de vliegtuigen volgens mij i.p.v. op kerosine ook wel op gas vliegenJ

Ik kijk vanuit het cafeetje de straat in en ruik het Afrika weer, een lekkere bries omringd me. Het is nu mijn 5^e keer hier, omgeving raakt wat vertrouwd hier. Gatver, mijn eerste muggensteek, dacht dat we die niet hadden in Nairobi. Moet nog beginnen met mijn malariakuur. Daar wordt je trouwens ook lakser in, je bent maar voor 70% beschermd en Renata heeft nog nooit 1 tablet geslikt. Als ze malaria krijgt zorgt ze meteen dat ze goede medicijnen krijgt en met een paar dagen is ze er weer boven op. Ja ma..ik zal wel mijn tabletjes innemen. Trouwens misschien is er wel helemaal geen mug meer te bekennen, je zou toch denken dat met de dikke 80 miljoen euro die Serious Request in december heeft opgehaald ter bestrijding van malaria, geen mug nog in staat zal zijn om te prikken…of ben ik nu te optimistisch?

Bah, ik ga de mensen nu ruiken, uit hun mond, hun zweetklieren enz. Ongetwijfeld zal ik ook bij die club horen al doe ik mijn best met deodorant en tandenborstel en veel kauwgom. Deed iedereen dat maar…..pff heb even geen tekst meer en nog teveel tijd over..5.24 uur

Ik ben inmiddels in Mtangani en er stond me een grote verrassing te wachten!! De laatste dagen ontving ik al geen foto’s meer van Renata, maar omdat ik wist dat ze het heel druk had en ik ook met de laatste voorbereidingen, zeurde ik er verder niet meer om. Maar in de tussentijd hebben ze mega veel werk verzet. Ze zijn on-Afrikaans bezig geweest,want DE SCHOOL IS KLAAR!!