• 4 juni 2008

4 juni 2008: Karibu in Kenya!

Mijn eerste berichtje vanuit Mtangani. De reis verliep prima, geen problemen gehad, gelukkig goed geslapen in het vliegtuig. Bij aankomst stond Dominic, de voorzitter van de stichting me al op te wachten. Het plan was eerst naar het huis te rijden, de bagage uit te pakken, wat te drinken en boodschappen te doen, zoveel mogelijk voor de hele week, zodat we zoveel mogelijk tijd deze week over houden om onze agenda af te werken. Maar de planning veranderde meteen toen we Mtangani naderde en een enorme groep mensen midden op de weg zagen staan. Het leek wel een opstand. Langzaam (want snel gaat niet in Afrika) naderden we de groep en zag ik dat het de vrouwen van Mtangani waren. Wel ongeveer 150 vrouwen, uitbundig zingend en dansend en zwetend.
Mijn hemel, ik was heel erg verbaasd. De vorige keer was ik ook verrast door een groot welkom, maar toen kwam ik geld brengen, deze keer weten ze dat ik voor de controle van het project kom en om dieper op de zaken in te gaan, dus dit hadden we niet verwacht! Daarna ging alles razendsnel, ik had mijn portemonnee nog in mijn hand en een tas in de andere, ik werd uit de auto getrokken, werd direct weer aangekleed als een Borana. Ik kon nog net mijn spullen aan Dominic geven, want ik werd bedolven onder de omhelzingen en handen die me allemaal wilde aanraken. Ik weet dat het erg stom klinkt en voor ons westerse mensen totaal uit proporties gerukt, maar het was echt zo. Ik geloof dat ik nog steeds onderschat wat dit project gedaan heeft voor de mensen hier. Iedereen hier weet wie ik ben, heel gek gevoel is dat hoor. Voor mij persoonlijk hoeft dat niet zo, laat mij maar gewoon rustig mijn ding doen, maar ik heb daar nu niet veel over te zeggen. Er wordt met me gepronkt, als we door het dorp maar ook door de stad Malindi rijden wordt ik van alle kanten begroet en mensen hebben er weet van dat ik er weer ben.
Geloof dat ik een beetje een wandelend reclamebord ben voor hoop voor deze mensen en blijkbaar doen we het goed, want geloof me, we waren er allang op afgerekend als dit project een flop was geweest! De inwoners van Mtangani kunnen hard en direct zijn. Vanmorgen hebben we een weekplanning gemaakt. Morgen wordt de hele groep bij elkaar geroepen zodat ik ze kan toespreken, daarna op donderdag en vrijdag de individuele interviews. Op zaterdag is de grote vergadering en terugbetalingsdag (dat is elke 14 dagen zo)
Op die dag worden deze keer verschillende officials uitgenodigd want het project begint ook in de regio bekend te worden. Qua wachtlijst groeien we uit ons jasje, we schrijven niemand meer op de lijst. We zijn dus heel erg op zoek naar nieuwe sponsors!!!
De officials zijn geloof ik een area counselor, Chief of Sabaki area en een lid van het parlement (MP) Hij is nieuw, na de onrust in Kenia in maart benoemd. Hij schijnt veel in zijn mars te hebben dus het is goed hem aan onze kant te krijgen.
Daarna willen we de locatie voor het eventuele nieuwe project bekijken en vooral veel praten om zoveel mogelijk op 1 lijn te zitten.
Tot zover maar weer.
Groetjes vanuit Kenia, waar de zon regelmatig schijnt, maar de luchtvochtigheid in dit seizoen hoog is, dus aan zweet geen gebrek!

8 juni 2008: Overdonderd

Ik kan er geen betere omschrijving voor geven! Ik had geen idee wat voor omvang het microproject in de afgelopen maanden heeft gekregen. Ik wist al wel dat er belangstelling was vanuit aangrenzende gebieden van Mtangani, dat weer valt onder het Sabaki gebied. Er zijn nu drie zones; Mtangani, Central en Sabaki. Het gebied beslaat een lengte van ongeveer 20 km. Als je weer dat alleen al voor Central 80 vrouwen op de wachtlijst staan en 200 andere vrouwen ook willen meedoen dan zegt het wel genoeg over de impact die het project heeft. We zullen veranderingen moeten doorvoeren, zaken anders organiseren. Donderdag hebben we een aantal individuele gesprekken gevoerd, waaronder ook de vraag wat men wenselijk acht voor Mtangani. Unaniem kwam daar uit dat men een locatie zocht om hun ambachten uit te kunnen voeren, ook een marktplaats zou zo welkom zijn, omdat heel veel voedsel vanuit Sabaki normaal naar de markt in Malindi gaat, zou het een goed plan kunnen zijn om halverwege (daar is Mtangani) een markplaats te maken, zodat de bevolking van Mtangani daarvan profiteert, mensen hebben dan ook minder transportkosten, dus winst.

Het gaat om een stuk grond wat recentelijk in prive bezit was, maar deze Engelsman heeft het teruggeven aan de community van Mtangani. Dus de grond is er, nu moeten we kijken wat de mogelijkheden zijn, vooral op financieel gebied. Zaterdag was een belangrijke dag, mama Kikore, de chairlady van de vrouwengroep Mtangani, had haar mooiste jurk aan. Ik heb nu onderhand wel door wat ik heb aangericht. Ik zal in Nederland toch echt op grotere schaal hulp moeten zoeken. Er is zoveel potentieel in dit dorp en deze mensen, het project heeft alles, maar dan ook echt alles op zijn kop gezet. De wil om vooruit te komen is heel groot en geloof me het zijn nu hele zware tijden, omdat het regenseizoen is en de economische situatie is echt beroerd. Levensmiddelen zijn in prijs verdubbeld! Veel gezinnen eten op dit moment geen 2 maaltijden maar 1 maaltijd op een dag. De vragen om hulp (financieel) zijn ontelbaar en voert bij mij de druk best op. Je ziet hoe nodig ze het hebben en je kunt niets doen. Zoals ik de vrouwen heb uitgelegd, voor mij voelt het alsof ik in januari nog 4 kinderen had die ik goed kon voeden, maar nu heb ik er bv. 30 die gevoedt moeten worden en ik ben nog steeds de enige die ze kan voeden. Ik moet in Nederland echt groter worden, tenminste dat zou wel moeten.
Ook hier wordt op lokaal niveau goed meegedacht. Ik heb uitgebreid gesproken met de area counselor, hij is nieuw benoemd en wordt door iedereen geprezen. Hij was zaterdag ook van de partij en beloofde me zijn best te doen zich hard te maken voor Mtangani.
Zoveel indrukken, zoveel ervaringen en verhalen, af en toe duizelt het me en is het niet te behappen in zo’n korte tijd.
Vandaag hebben we het hele gebied verkend op de motor en met diverse mensen van Central en Sabaki gesproken.
Ik ga nog even msn-en met Renata, hapje eten en op tijd naar bed!
Kwaheri!
12 juni 2008: Weer thuis!

De hectische week zit er weer op. We hebben zoveel kunnen doen, zoveel mensen gesproken en het hele gebied doorkruist, met als extra bonus de landelijke pers. Maandag kwamen we terug van ons bezoek aan Sabaki ‘toevallig’ een groep journalisten tegen die een item aan het doen waren bij de gevangenis die in de buurt van Malindi ligt. Dominic vroeg direct aan de chauffeur van de tuktuk te stoppen, waardoor ik bijna met kip en al (die ik op schoot had) van het bankje afvloog. (P.s. de kip was een cadeautje van de vrouwen van Sabaki, welke we op de originele manier hebben klaargemaakt, daarmee bedoel ik dat ik zelf de hele kip heb kaal geplukt en daarna op de barbeque gedaan).

De journalisten

Maar goed, Dominic schoot de journalisten aan en vroeg ze om ons project te komen interviewen. Afspraak werd gemaakt op dinsdagmiddag en ja hoor, ze waren er alle drie. Twee landelijke kranten, The Nation en Kenyan News Agency en een man van de nationale radio zender Citizen Radio. Gaaf he? Gelukkig waren er geen camera’s bij dus praatte ik veel gemakkelijker.
Ze hebben wel anderhalf uur met ons gepraat en waren erg enthousiast wat we gedaan hadden voor deze regio.

Het was een enerverende week, ik heb weer genoeg huiswerk te doen, voel weer dat er energie voor is, maar zou alle steun kunnen gebruiken om meer te kunnen doen voor deze mensen.

Bijvoorbeeld zoals op de laatste dag kwam een vrouw heel schuchter aan schuifelen, ze was 1 van de vrouwen met een lening. Ik had haar inderdaad de hele week nog niet gezien, maar ze wilde me toch spreken voor ik terug ging, om me te laten weten dat ze heel erg haar best deed, maar dat het moeilijke tijden waren. Ik pakte haar bij de arm en schrok hoeveel ze vermagerd was in die 4 maanden! Ze hoefde geen woorden te gebruiken om me te vertellen dat ze het zwaar had…

En daarom ga ik door. We hebben nu voet aan de grond in Mtangani … ik mag niet stoppen!

Reacties op dit bericht kun je volgen via deze RSS 2.0 feed. Je kan een reactie achterlaten, of een trackback maken vanaf je eigen site.

2 reacties

  1. 1
    Corien 

    mooi bericht goed dat alles goed gaat, ik hoop dat jullie vele plannen kunnen maken

    gr. gerrit carlo en thomas

  2. 2
    Anonymous 

    Leuk om te horen dat je een mooie grote ontvangst gehad hebt. Succes met je dagen daar.

    Groet vanaf Mallorca,

    Saskia

Reageer