DOEL:

Het bouwen van een waterpompinstallatie met een capaciteit van 5000 liter per dag werkend op zonne-energie en aansluiten op het al bestaande sanitair gebouw in het dorp.

UITVOERING:

Dit was ons 1^e project. In september 2006 ben ik het benodigde geld gaan inzamelen. De begroting was 10.000 euro.

De inwoners van Mtangani en Duitse studenten hebben vrijwillig meegeholpen met graven. He plaatsen van de pomp en de zonnepanelen is specialistenwerk en werd gedaan door vaklui uit Mombasa.

RESULTAAT:

In januari 2008 was het project klaar. Ik vloog voor de eerste keer naar Mtangani en mocht tijdens dat bezoek de kraan officieel open draaien.

Kosten: 11.000 euro

Een dilemma….
Via Dominic van de stichting MVP in Mtangani kreeg ik enige tijd geleden een sms-je met de mededeling dat de mensen die niet met het microkrediet mee doen, zich hadden uitgesproken over het waterpompproject. Zij zijn van mening dat het afmaken van de waterpomp installatie een hogere prioriteit moet hebben dan het zoeken van sponsors voor de microkredieten.
Hun beredenering is; de microkredieten zijn voor een relatief kleine groep vrouwen en water is voor iedereen!
En ze hebben gelijk natuurlijk. Dus ik wil me nu echt richten op het zoeken naar sponsors om het waterpomp project eindelijk eens te kunnen afronden.
Natuurlijk zorg ik ervoor dat elke donatie daar aan besteed wordt waaraan hij/zij dat wenst, dat staat voorop.
Maar als mensen geen voorkeur hebben voor een project, dan vraag ik of het besteed mag worden aan het waterpomp project.
Vorige week had ik het geld wat ervoor gereserveerd stond overgemaakt, zodat ze een start konden maken met de laatste loodjes. Daarvan liet Dominic gisteren weten dat ze de watertank op zijn plaats hebben gekregen, zoals je op de foto’s ziet. het was blijkbaar een hele happening, want Dominic heeft hier wel 24 foto’s van gemaakt:-) (Als je op de foto’s klikt zie je ze in het groot.) We hebben nu ongeveer nog 1500 a 1600 euro nodig! Alle hulp is meer dan welkom!

Het gaat nu allemaal wel in een heel rap tempo, de foto’s blijven binnen komen. Er zijn nu dagelijks 8 man aan het werk. De mannen zijn van het bedrijf waar de pomp en de zonnepanelen zijn gekocht. Professionals dus. Op bovenstaande foto staat de pomp dus afgebeeld, klein dingetje eigenlijk, hè? Ik had me iets heel groots voorgesteld:-) Maar goed, hij is van Duitse makelij, dat moet dus wel degelijk zijn.

Het frame wordt voor de zonnepanelen wordt gelast en daarna in de ijzermenie gezet.

Dan moet het de hoogte in op de betonnen pijlers.

Vandaag kreeg ik verschillende sms-jes van Dominic waarin hij melde heel druk bezig te zijn met het storten van de fundering van het platform waarop de watertank geplaatst gaat worden. Renata heeft me de foto’s toegestuurd…beelden zeggen meer dan woorden. Eindelijk gaat het steeds meer vorm krijgen.

Eindelijk heb ik weer nieuws MET foto’s!! Het is lang stil geweest, ik heb inmiddels wel door dat dat echt bij Afrika hoort. Maar goed, we houden vol, de aanhouder wint en die put zal er komen. Het wachten was op de officiële papieren, voor die tijd konden we niet veel doen. Er werd wel veel mondeling toegezegd, maar we zijn pas zeker als we de papieren hebben.
Half maart was er een groep studenten uit Duitsland in het dorp. Zij kwamen daar voor een bepaalde periode werken in de omgeving en onze mensen daar, Renata, Monika en Dominic hebben hen ook gevraagd of ze mee wilden helpen om de watergeul van het sanitair gebouwtje naar de put uit te graven. Dat hebben ze gedaan. In de keiharde grond en met temperaturen rond de 35 graden. Na 2 dagen graven was de geul klaar en kon de leiding er in gelegd worden. We zijn dus weer een stapje verder!!
Als ik ze zo zie graven voel ik me haast schuldig dat ik niet heb mee geholpen, had het ook graag gedaan. Ach, ieder zijn ding, wij met z’n allen mogen het betalen:-))

De Duitse studenten en Monika hielpen flink mee.

Ook de lokale bevolking hielp mee, hier links een vrouw van de Giriama stam.

Bedankt jongens, we zijn weer een stap verder!!

Heugelijk nieuws! Het is nu officieel op papier gezet, dat de grond waar de put zich bevind, nu tot de stichting MVP behoort. Het was iets wat we over het hoofd gezien hadden. Sinds kort is er in Kenia een wet die zegt dat elke put moet worden geregistreerd en in dit geval was ook nog niet helemaal duidelijk (of liever gezegd helemaal niet:-) van wie de grond was. Dus om moeilijkheden voor te zijn is nu alles officieel geregeld.

Gisteren ontving ik weer een nieuwe foto van Renata, ze is nu even voor 14 dagen terug in Italië en ze gaat 13 december weer terug naar Malindi.
Op de foto zie je waar we het allemaal voor doen! Ik heb vorige week weer een bedrag overgemaakt naar Kenia. De bouwers waren op 20 meter diepte gestuit op rotsen en om daar doorheen te komen moest er natuurlijk zwaarder materiaal ingezet worden. Ook moest er een pomp onderin de put geplaatst worden, om het water wat er in is gekomen door de stortbuien er weer uit te pompen (het is nu het regenseizoen).

Ze gaan eerst een proefboring doen. Ze gaan eerst die 3 meter extra graven, daarna gaan ze proef draaien gedurende 8 uur om te kijken wat de capaciteit van de put zal zijn.
Ik heb ook 14 basisscholen in Dronten benaderd of ze mee willen doen met het verkopen van mooie kerstkaarten voor Mtangani, maar helaas (nog) geen reactie.
Ook moet ik even zeggen dat ons project niet in aanmerking kwam voor een gift van www.rommelmarktharen.nl . De commissieleden konden het niet eens worden, de reden van afwijzing was voor sommigen dat het dorp te dicht bij de hotels lag en dat het dorp probeert toeristen aan te trekken en rondleidingen te verzorgen. Ik heb daarop een tegenoffensief:-) ingezet en nu mag ik het in februari 2007 weer opnieuw voordragen en dat zal ik zeker doen!
Vandaag kreeg ik van Renata, de vriendin van Dominic, wat foto’s door gemaild. Eindelijk ook foto’s van de put waar ik zo om ‘gezeurd’ heb.

Op de foto linksboven zie je waar de put komt.

Op deze dag werd gevierd dat de put zoet water bevatte.

In februari 2006 bleek er een put aangeboord te zijn die ook zoet water bevatte. Omdat het dorp redelijk dichtbij de Indische Oceaan ligt, wil het nog wel eens voorkomen dat het grondwater zout water bevat en dan kun je er natuurlijk niets mee. De put ligt ongeveer 300 meter vanaf het dorp en is 19 meter diep. Er was een sponsor die het tot dusver bekostigde, maar…toen was het geld op en stopte dus alles.
Vanaf hier probeer ik het dus over te nemen, zo staan de zaken tot op heden.
Dus nu was het mijn beurt om actief geld te werven, maar voor mij was het allemaal nog zo nieuw en onbekend terrein dat ik even het gevoel had van…ja, en nu?? Was de website al voldoende, zou dat alleen al werken? Nou, niet dus:-))
Met behulp van Jan hebben we gezocht naar organisaties die subsidies verstrekten aan kleinschalige projecten als dat van Mtangani. Uiteindelijk belandden we in een woud van regeltjes en eisen. De een eiste dat we een stichting waren, de ander dat we eerst de helft zelf zouden binnenhalen. Ons project voldeed wel aan de criteria van vele organisaties, maar aan bepaalde voorwaarden konden we (nog) niet voldoen. Een stichting opzetten wilde ik niet. Ik ben bang voor wat er allemaal bij komt kijken, ik heb daar niet de knowhow voor en ben huiverig voor de consequenties. Dus eerst maar eens de helft van het benodigde geld bij elkaar ‘sparen’ en dan kan ik alsnog de aanvraag doorsturen. Het projectplan ligt al ingevuld klaar:-). Met veel dank aan Jan, die het allemaal zo mooi kon formuleren.