Vrouwen in Mtangani de mogelijkheid geven zich, d.m.v. kleine lening, een inkomen te verschaffen en hun levensstandaard daarmee te verhogen.

Met als wens daarbij de hoop dat dit project bijdraagt aan hun ontwikkeling.

UITVOERING:

Het idee werd geboren in augustus 2007. Samen met mijn partner Renata hebben we veel tijd geïnvesteerd in het zoeken naar de beste manier om dit project op te zetten. Zij zocht de vrouwen uit en verzamelde al hun gegevens en zocht uit wat voor bedrijfjes de vrouwen konden opstarten.

Ik verdiepte me in de achtergronden van het microkrediet en aan de hand van die kennis en de kennis die ik via Renata kreeg over hoe we dit het beste konden introduceren in het leven van de vrouwen, maakten we de contracten en de regels.

Intussen moest ook nog de financiële middelen vinden voor de leningen van de vrouwen. Dit lukte wonderwel goed en in januari 2008 reisde ik voor het eerst af naar Kenia om daar persoonlijk de eerste 44 vrouwen met  het microkredietproject te helpen opstarten.

We maakten een flitsende start! Te mooi om waar te zijn. We werden overspoelt met aanv ragen (wel 700) waar we uiteraard nooit aan konden voldoen. Dit heeft veel stress gegeven bij mijn partner die steeds maar ‘nee’ moest verkopen.

De vrouwen echter met een lening deden het heel wisselend. Telkens bleek weer dat Renata constant de aanjager moest zijn om de vrouwen aan te sporen tot afbetalen. We hebben succesverhalen, maar ook op financiële verliezen geleden.

We zijn door de jaren heen tot de conclusie gekomen dat een microkrediet voor vrouwen die totaal geen enkele vorm van onderwijs heeft genoten het vreselijke moeilijk aan te leren is om te plannen en inzicht te krijgen in het principe.

RESULTAAT:

Het is ons grootste project tot nu toe geweest en ook het zwaarste. Met veel ups en downs.

• Het project is op dit moment zelfvoorzienend, leningen die terugbetaald worden, worden bij elkaar gelegd en weer opnieuw uitgegeven.
• Er zijn op dit moment ( 2011) 80 vrouwen die bij ons een lening hebben lopen.
• Er komt geen nieuw Nederlands geld meer in dit project.
• Financieel gezien niet het meest succesvolle project

Maar de successen liggen op ander gebied.

• Positie van de vrouw is versterkt, in 2009 waren zij als groep zelfs in staat lokale verkiezingen af te dwingen.
• Twee stammen, Giriama en Borana, zijn nader tot elkaar gekomen
• Dit project heeft hen bewuster gemaakt van hun mogelijkheden en de vraag tot onderwijs voortgebracht.

Het project loopt nog wel, maar staat op een laag pitje. Twee vrouwen van Mtangani hebben we opgeleid en zijn in staat om de afbetalingen  te innen en nieuwe leningen weer uit te geven. Dit nog wel onder toeziend oog van ons.

Hierdoor heeft Renata haar handen wat meer vrij gekregen voor de voorbereidingen van het ‘schoolgebouw’. We hebben net eens goed zitten brainstormen over de functie van het gebouw, omdat het woord school de lading niet dekt. Het moet meerdere functies hebben. We noemen het een cultureel ontwikkelingscentrum, dat komt beter in de buurt. Een gebouw waar inderdaad een programma is om te leren lezen en schrijven, maar op den duur ook een kleine bibliotheek zal komen. Er is behoefte aan kennis, we hopen dat er genoeg geld zal zijn om elektra aan te brengen zodat we computers kunnen installeren waarop we bv. documentaires kunnen tonen over uiteenlopende onderwerpen. De mogelijkheid te hebben om ze te laten zien hoe dingen ook op een andere manier gedaan kunnen worden zal ze meer bewust maken van hun mogelijkheden. Ook is er behoefte om bij elkaar te komen, dus een ontmoeting – en vergaderplaats.

De vergunning voor de bouw zijn aangevraagd en worden vrijdag verwacht binnen te zijn. Dus dan kan de bouw beginnen, door de inwoners van Mtangani zelf. Ik hoop zo spoedig mogelijk met foto’s te komen en eind van deze maand krijg ik het overzicht van de afbetalingen en zal ik de sponsors weer een update sturen, alsook weer een nieuwsbrief sturen.

In het contract staat dat de vrouwen die succesvol hebben afbetaald, in aanmerking kunnen komen voor een nieuwe, eventueel hogere lening, maar niet eerder dan 6 maanden na het beëindigen van de vorige lening. We hopen haar tegen die tijd weer te kunnen helpen!

We staan weer in de krant, maar ik moet toch even wat rechtzetten. Er staat dat er vrouwen zijn die niet kunnen afbetalen maar dat is niet waar. Er zijn er die het vanwege de economische situatie en het regenseizoen nu moeilijker hebben met afbetalen, maar we hebben nog een half jaar te gaan, dus houden we goede hoop! (Als je op de foto klikt dan is het artikel goed te lezen)

Welke veranderingen trof ik daar aan?

• Allereerst de omvang van de vrouwengroep. Waren we in januari begonnen met 44 vrouwen, nu is het aantal dat mee wil doen met ons project gestegen tot wel 700.
• Dan het gebied wat het nu bestrijkt, van een dorp naar een heel gebied van de Sabaki rivier tot aan Malindi (ongeveer 20 km in doorsnee)
• De motivatie van de vrouwen. Ze weten dat het niet makkelijk is om een lening te krijgen omdat het vinden van sponsors ook geen makkelijke klus is. Ze proberen zich te onderscheiden van de ander door met nieuwe ideeën te komen. Ik vind dit grote winst t.o.v. de vorige keer.
• De kracht van de vrouwen. Er hebben zich meerdere vrouwengroepen gevormd, ook in gebieden waar wij geen vrouwen hebben die bezig zijn met een lening! Ze houden elke 14 dagen hun eigen vergaderingen.
  
• De gevolgen van de politieke onrust in januari Kenia nu meer last van de gevolgen van de politieke onrust van de afgelopen maanden. Prijzen zijn enorm gestegen en soms zelfs verdubbeld. Mensen eten geen 2 maar 1 maaltijd op een dag. Dit alles heeft ons erg tot nadenken gezet, we moeten wijzigingen doorvoeren willen dit project levensvatbaar blijven. Want 700 vrouwen kun je niet individueel laten opstarten met een bedrijfje. We zullen aan groepsprojecten moeten gaan denken. De ideeën zijn ons in die week meer dan voldoende aangereikt om deze uit te werken.

Het werken met groepen heeft grote voordelen:

• De verantwoordelijkheid voor de lening rust niet op 1 persoon, maar wordt gedragen door de groep.
• We kunnen op deze manier meerdere mensen bereiken.
• En de mannen kunnen we bij deze groepsprojecten betrekken, omdat het ook nodig is een balans te vinden tussen mannen en vrouwen nu de vrouwen zo sterk zijn geworden!

Wat die week ook naar voren kwam is de wens van de inwoners van Mtangani is het hebben van een marktplaats waar zij gezamenlijk hun waren kunnen verkopen, i.p.v. de vele kleine winkeltjes die nu voor hun hutje zijn verschenen. We hebben een ideale locatie in Mtangani, een stuk grond van 100 bij 50 meter, dat enige weken geleden door een Britse eigenaar aan de gemeenschap van Mtangani is gedoneerd. Hier zouden 42 tot 50 marktkramen op kunnen staan, maar zullen we eerst water en elektriciteit naar die locatie moeten zien te brengen, de kosten daarvan worden geschat op ongeveer 4000 euro. Wie wil ons daarbij helpen?

Ook heb ik de locatie bezocht voor het gemeenschapsgebouw waar we een start mee wilden maken door jongeren d.m.v. een praktische opleiding hun eigen community gebouw te laten bouwen. Dit is zeker nog een heel gewenst project met veel mogelijkheden, maar we moeten keuzes maken waar we ons eerst op willen richten. Het is voor mij heel belangrijk om te luisteren wat er onder de bevolking leeft en daarmee aan de slag te gaan. Daarom is het in mijn ogen zo essentieel om samen te werken met een locale organisatie die weet wat er onder de bevolking leeft. Dat is de reden dat de aandacht voor de marktplaats nu eerst komt, tegelijkertijd gaan we wel aan de slag om de groepsprojecten vorm te geven, zodat ik die op de website kan plaatsen en kan zoeken naar sponsors voor deze groepen.

Je ziet het wel, genoeg werk te doen!