Vandaag, 13 november, bestaat Stichting Mtangani 4 jaar. We hebben al veel bereikt in die jaren!

Tijdens mijn reis heb ik weer een reisverslag gemaakt voor wie het nog wil lezen.  Alle foto’s van de reis zijn hier te vinden.

Nieuws uit Mtangani

Het was inmiddels de 5^e keer dat ik naar Mtangani ging en er is veel verandert in die 4 jaar. Daar waar we in het begin zo hard hebben moeten werken om het vertrouwen van de bevolking te krijgen, zo gemakkelijk gaat dat nu. Met enorme dank aan mijn partner Renata! Overal waar ik kwam was herkenning en goedkeuring, ook het camerateam werd enthousiast ontvangen!

-Microkrediet project

Het microkrediet draait volledig zelfstandig ..langzaam, onder de zware omstandigheden waarin deze vrouwen op dit moment leven, maar het draait! Tijdens de vergadering (die elke 14 dagen plaatsvindt) waren wel 150 vrouwen aanwezig!

Vier vrouwen hebben het afgelopen half jaar hun lening volledig afgelost en 4 nieuwe leningen zijn uitgegeven.  Waarvan een vrouw wel een heel triest verhaal had. Ze woonde in het Noorden van Kenia, daar waar de droogte heerst, haar man is overleden en ze staat alleen met 4 kleine kinderen. Ze heeft op het punt gestaan haar kinderen gif toe te dienen en het daarna zelf in te nemen. Ze zag echt geen uitweg meer. Gelukkig wist ze naar haar zus in Mtangani te komen en kon ze wat op krachten komen, zij heeft nu bij ons een lening gekregen, waarvan ze vis gaat in- en verkopen. Hopelijk helpt dit haar om hier een nieuwe start te maken.

-School project

De school voor volwassenonderwijs loopt super, de vorige keer was ik er voor de opening van de school, nu zag ik het in gebruik. Twintig volwassen vrouwen in opperste concentratie hun schoolwerk te zien maken en trots het alfabet op horen zeggen, dat geeft toch wel kippenvel hoor!

-Markplaats project

De papieren voor de marktplaats zijn binnen als ook de bouwplannen. Heb vandaag geld overgemaakt naar onze nieuwe bankrekening in Malindi voor de eerste fase van de bouw. Het tempo van Renata kennende is de marktplaats gerealiseerd na 1 maand. Even kijken hoeveel we kunnen bouwen met het geld wat ik nu heb, er is nog veel meer nodig omdat we de plaats willen uitbreiden met een toiletgebouw en een wasplaats voor groenten en fruit. Maar de overdekte hal zal er voor het einde van het jaar zijn!

Ik ben weer van plan om een reisverslag te maken. Niet omdat ik hoog gespannen verwachtingen heb dat iedereen het wil weten, maar eigenlijk uit puur egoïstische redenen. Ik reis graag en schrijf ook graag, de komende 24 uur zal mijn communicatie sowieso beperkt zijn tot Yes, Please and Thank you. Nogal afstompend dus en een ieder die me kent weet dat het voor mij behoorlijk beperkend is:-) Ik ga er ook maar niet over nadenken wie allemaal meelezen, ik schrijf gewoon vanuit mezelf, zoals ik alles doe wat ik tot op heden heb gedaan…op gevoel.

Dus sommige zullen het misschien website vervuiling vinden, maar ik heb even met de voorzitter van Stichting Mtangani overlegd..en die vind het goed:-)

5 maart: 8.30 trein naar Schiphol

Eindelijk onderweg, weggebracht door mijn vriendin. Ik begin de reis met gemengde gevoelens, niet vanwege mijn bestemming, maar wel vanwege de lange reis. Ik voel me niet echt lekker en heb geen idee welke kant het uitgaat. Nee, niet van de zenuwen, nou ja misschien een beetje omdat ik hoop de komende 24 uur niet hoef over te geven en in redelijke staat Mtangani bereik. Vandaar zien we wel verder. Vannacht ook allerlei visioenen gehad van een kotsende vrouw met haar armen over de bagage heen, zo graag even willen slapen, maar de ogen niet dicht durven doen uit angst dat er iets met haar bagage gebeurd. Maar goed, het gaat zoals het gaat. Gisteravond had ik koorts, nu is het goed, we zien wel. Dus daar zit ze dan weer, deze keer dus samen met haar reisgenoten Ibuprofen en Paracetamol:-)

De zon schijnt heerlijk de trein in, ik moet me nu even gewoon voornemen om maar te genieten. Ik reis graag, ook alleen, het feit dat je op niemand terug kan vallen en het zelf moet oplossen is zowel heerlijk als nu ook mijn valkuil.

Inchecken: Gisteren nog eens goed op de site van Turkish Airlines gekeken, mocht ik 1 koffer van 20 kilo en 8 kilo handbagage meenemen! Shit, dus er moest thuis nog voor 4 kilo uit. Ik heb mezelf nu waarschijnlijk tekort gedaan, maar ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om de spulletje die ik heb gekocht en gekregen voor de mensen in Mtangani eruit te halen. Ben benieuwd welke verrassende kleurcombinaties ik nu kan maken, maar ach dat is ook wel mijn laatste zorg in Afrika. Op kleding van Renata hoef ik niet te rekenen, zij die met die 50 kilo! Nou ja, misschien slippers dan:-)  Maar nog even over dat inchecken, mijn handbagage is niet eens gewogen en mijn koffer woog 21,4 kg maar dat was geen enkel probleem, als ik dat had geweten had die extra onderbroek  er nog best bij gekund! Overigens ook grappig is dat als ik alleen reis me gevraagd wordt..business or economy class..dat gebeurd nooit als we samen of als gezin reizen:-)

“Koffie appelgebak, mevrouw..is aanbieding” ik waan me al in het Turkije. Verder is alles al in het Engels. Ik hou er wel van, die Engelse taal. Niet dat het Nederlands nu afgeschaft zou moeten worden, maar iedereen zou makkelijk Engels moeten kunnen spreken. Ik neem de ‘aanbieding’ aan samen met een flesje water mag deze aanbieding 8,40 euro kosten. En hij smaakt niet eens lekker! Laptopje erbij en ik ben helemaal happy, ik voel me eigenlijk nu heel goed, wat een opluchting!  Zo meteen nog dollars halen voor het visum in Nairobi.

14.00 Vanuit de lucht weer verder, ik bof..zit in een leren aquablauwe zetel, het zonnetje schijnt me op de rug en ik zit languit met mijn benen over de 2 andere stoelen heen! Super! Laat de boeren maar dorsen zou mijn vader zeggen. Heb net lekker gegeten, ik snap trouwens nooit waar mensen altijd over klagen wat betreft vliegtuigmaaltijden..of mijn smaakpapillen moeten danig onderontwikkeld zijn, dat kan ook, want ik vind het altijd wel prima hoor. Het wordt je aangedragen en je hoeft de afwas niet te doen en ook niet zelf te bedenken wat je nu weer moet eten. Ik geloof wel dat ik een dankbare reiziger ben. Heb net dus ook even gebruik gemaakt van die extra vrije stoelen door languit een dutje te doen. Ik pak aan slaap wat ik kan, niet wetende hoeveel ik nog kan krijgen. 1 minpuntje..de ‘schattige’ kindjes achter me met een moeder die in haar oneindige geduld maar blijft waarschuwen niet zo tegen de voorste stoelen te trappen en met het opklapbare tafeltje klappen. En aangezien ik ze dus alle 3 gebruik, krijg ik dus een gratis shiatsu massage over de gehele lengte van mijn lichaam:-)Subtiele blikken achterom zijn tot op heden tevergeefs..oeps stoppen, al landen?

Istanbul: Pff het is hier al warm..tenminste vergeleken met Nederland. Ik had ook nog een extra topje aangedaan om zo de overbagage te voorkomen..alsof dat wat helpt..Net even een kop koffie besteld en meteen maar even met een foto vereeuwigd, want al wil ik geen zuinige Hollander lijken, maar 9,70 euro voor de koffie en een Mars….zeg nou zelf, dan moet elk slokje toch goddelijk smaken…maar dat doet het dan ook! Weet je, je kunt wel gaan shoppen maar het is op elke luchthaven toch wel hetzelfde. De Toblerone, die ik als bijgeloof altijd koop voor het hebben van een goede vlucht, had ik al gekocht. Renata heeft me meteen opgedragen om er eentje van puur voor haar mee te nemen. Ik opperde nog dat in het geval van overbagage ik die eruit zou gooien…she was not amused haha

Heb even rondgelopen, maar ik moet zeggen dat ze hier toch wel  hele leuke winkeltjes hebben hier. Schalen vol met allerlei soorten Turks Fruit…ik heb van alles geproefd totdat ik me nu een beetje misselijk voelL Ben ook net een klein kind hè. Heb een doos gekocht voor Renata..op de terugweg koop ik vast wel weer een doos voor thuis. Nog meer liefhebbers voor een doos van 5 euro? Geef de bestelling maar door hoor! Voel dat ik weer koorts en hoofdpijn ga krijgen. Gek hoor, wat is dat toch? Ik ben nooit ziek..ik wacht maar niets af en doe een beroep op mijn reisgenoot Ibuprofen. Ik geniet van Ilse de Lange in mijn oren..wat heeft die meid altijd goede teksten! Om een brok van in je keel te krijgen..of is het nog een stuk Turks Fruit? Wacht ff..zit een man achter me zowat te stikken, moet ik wat…nee, het gaat alweer, hij kleurt weer bij:-)

Nairobi 4.30 uur: Zit ik ineens aan de koffie met een Pakistaan! We moeten samen heel lang wachten op de volgende vlucht, staan al in de bloedhete, stinkende en benauwde vertrekhal. Hij zucht eens diep en zegt hier niet te willen wachten, ga ik mee voor een kop koffie? Ik ben al blij dat ik de oversteek van arrivals naar domestic flights kan maken zonder te worden lastig gevallen, dus normaal zou ik hier niet meer weg gaan, zeker niet nu het nacht is. Maar ik merk dat het een ervaren reiziger is en het voelt goed, dus zit ik hier nu en haalt hij nu koffie voor me! Super hè zulke galante mannen? Hij is al dagen onderweg voor zijn werk in de pharmacy. O trouwens, moet straks nog maar eens kijken of mijn vlucht wel ‘bestaat’, want hij stond niet vermeld op de borden. Bij navraag waar vlucht 0417 is gebleven worden mijn papieren nauwkeurig bekeken met een simpele conclusie “…aah then it must be there…” Dus daar gaan we dan maar vanuit. Nog even terug over de vlucht van Istanbul naar Nairobi..hulde aan Turkish Airlines en de crises! Deze keer moest ik wel wat doen voor mijn 3 stoelen op een rij, maar na take off werd een soort stoelendans gedaan om de lege rijen. Bingo..ik zat! Ik had 4 kussentjes (had het kussentje van mijn originele plaats ook meegenomen), kreeg een deken en na een heerlijke maaltijd van zalm en de rest wat ik niet meer weet, maar wel lekker was, ben ik gaan slapen. Oogmasker op, doppen in de oren en maffen. 4 uur lang! Ik voel me dus best uitgerust. Maar waarom zijn het altijd je darmen die je het eerst vertellen dat ze verandering van slaappatroon niet zo leuk vinden? Ik meen dat je geen gassen mee aan boord mocht nemen…Nou als iedereen dit voelt wat ik nu voel, dan kunnen de vliegtuigen volgens mij i.p.v. op kerosine ook wel op gas vliegen:-)

Ik kijk vanuit het cafeetje de straat in en ruik het Afrika weer, een lekkere bries omringd me. Het is nu mijn 5^e keer hier, omgeving raakt wat vertrouwd hier. Gatver, mijn eerste muggensteek, dacht dat we die niet hadden in Nairobi. Moet nog beginnen met mijn malariakuur. Daar wordt je trouwens ook lakser in, je bent maar voor 70% beschermd en Renata heeft nog nooit 1 tablet geslikt. Als ze malaria krijgt zorgt ze meteen dat ze goede medicijnen krijgt en met een paar dagen is ze er weer boven op. Ja ma..ik zal wel mijn tabletjes innemen. Trouwens misschien is er wel helemaal geen mug meer te bekennen, je zou toch denken dat met de dikke 80 miljoen euro die Serious Request in december heeft opgehaald ter bestrijding van malaria, geen mug nog in staat zal zijn om te prikken…of ben ik nu te optimistisch?

Bah, ik ga de mensen nu ruiken, uit hun mond, hun zweetklieren enz. Ongetwijfeld zal ik ook bij die club horen al doe ik mijn best met deodorant en tandenborstel en veel kauwgom. Deed iedereen dat maar…..pff heb even geen tekst meer en nog teveel tijd over..5.24 uur

6 maart 2010:

Hier foto’s van aankomst in Mtangani

Ik schrijf voor nu even een kort stukje want ik ben behoorlijk moe nu. Het was een mega verrassing te zien dat bij aankomst de school af was! Renata haalde me op van het vliegveld en deed net of ze de vrouwen verwachtte aan het begin van het dorp, maar daar was niemand, ze acteerde goed door te zeggen dat ze zich schaamde voor de vrouwen dat ze er niet waren om me welkom te heten. Enkel een paar geiten waren aanwezig. De taxi reed meteen door naar de school en daar wachtte me dus een grote verrassing, ze moeten heel hard gewerkt hebben om alles op tijd af te krijgen. Het resultaat was prachtig en het welkom ook. Het lukt me vandaag niet om de foto’s te uploaden omdat de verbinding traag is. Op Hyves zijn er wel een paar te zien van de afgelopen dagen. Morgen probeer ik het wel weer opnieuw, nu eerst maar even bijslapen!

7 maart 2010:

Goed geslapen, gisteren was dus een drukke dag, het is zo bijzonder te zien dat warme welkom, terwijl ik niet degene ben geweest die het echt gerealiseerd heeft. Daarvoor alle hulde aan Renata. Ze is niet de makkelijkste om mee te werken, ze zit boven op alle werkzaamheden en op de een of andere manier weet ze hoe het moet en dwingt ze de werkers correcties aan te brengen als ze dat nodig vind…kan me voorstellen dat de Afrikaanse man wel eens moet slikken, maar voor het project is ze geweldig, elke cent is haar toevertrouwd. Ze heeft het laatste gedeelte van de bouw voor geschoten uit eigen budget en ‘grapte’ gisteren dat ze nu haar ticket naar Italië aan het einde van de maand niet kan betalen. We vinden wel een oplossing. Ze is zo blij dat het af is, het tempo was moordend hoog besef ik nu, zeker in deze hitte. Ik zit nu in de schaduw te schrijven en het zweet breekt me al uit. Ik kan aan haar zien dat het haar lichamelijk ook veel energie heeft gekost en zoveel heeft ze niet bij te zetten. Ik voel me een reuzin naast haar. Ik ben heel blij dat er nog wat acties (gaan) lopen in Nederland, zodat ik weet dat er weer wat geld binnen komt. O ja, ik wil iedereen nog heel hartelijk bedanken voor de donatie die binnenkwamen vlak voor ik vertrok. Super hoor.

7 maart 2010:(avond)

Foto’s van deze dag

Vandaag was een dag met tegenstrijdigheden. Ik durf het bijna niet op te schrijven maar vandaag zijn we naar het strand geweest. Renata had een maand lang hard gewerkt en verkondigde dat vandaag een stranddag zou worden..tja daar had ik niks tegen in te brengen. Sowieso is mijn bezoek deze keer anders dan de vorige keren. Toen was er nog zoveel in ontwikkeling en in de opbouwende fase, maar nu lijkt het allemaal veel soepeler te verlopen. De moraal onder de vrouwen is groot, hindernissen hebben we overwonnen en langzaam zien we dat veranderingen steeds meer van blijvende aard zijn. We doen echt 3 stappen vooruit en 2 terug. Toch hoor ik nu ook echt de schrijnende situaties waarin veel vrouwen zich begeven, na 2 jaar krijgen we daar steeds meer zicht op. Nadat we terug waren van het strand zijn we het dorp ingegaan..op werkbezoek zal ik maar zeggen. Eerst naar Monica Tuva, ik wilde haar verhaal horen waarom ze 2 jaar bijna niet heeft afbetaald. De verhalen zijn vaak even eenvoudig als schrijnend. Deze vrouw had haar geld geïnvesteerd in de aanschaf van kuikens, het idee is simpel..vetmesten en verkopen, goede business. Maar na de aanschaf werd haar moeder in een dorp ver weg ernstig ziek, dus ze moest daar heen, ze komt na een tijd terug, alle kippen dood, weg geld. Oorzaak: thuis hadden ze de kippen wel gevoerd maar geen vitamines en medicijnen gegeven…Nu na lange tijd heeft ze 3 weken geleden weer 150 kuikens EN medicijnen (het zakje werd me in de hand gedrukt) gekocht voor 65 euro en gaf ze aan snel te beginnen met terugbetalen. Het is niet leuk dat je haar de vervelende vraag moet stellen waarom ze niet heeft terugbetaald, maar het moet, ze moeten steeds weten dat er geen gift bij zit en de verplichting aan ons blijft bestaan. Doen we dat niet, dan neemt iedereen een loopje met ons en ligt het project in no time op zijn gat. Een ander verhaal..Rose Shaidi koopt van de lening een stukje grond en gaat het bewerken, de grond wordt zomaar verkocht door iemand waar zij uiteraard geen cent voor vangt. Wat is nu een vrouw in een land met maar weinig eigendomspapieren. Ze besluit toch op het land te blijven werken met de belofte hiervoor betaald te worden…na een paar maanden is haar eindelijk duidelijk dat men niet van plan is haar te betalen, want…wat is nu een vrouw? Deze keer pikt ze het niet langer en gaat verhaal halen en stampij maken..resultaat..ze belandt met haar kleine baby in de gevangenis! Inmiddels is ze wel weer vrij maar je tenen krommen toch van zoveel onrecht en geeft aan dat de positie van de vrouw hier in zulke situatie nog altijd op een laag puntje staat.

Andere vrouwen schieten ons aan om te vragen wanneer zij hun lening krijgen, ik realiseer me dat dit het dagelijkse leven van Renata is…

Toch zijn er hele mooie verhalen. Vrouw investeert haar lening in het aanleggen van een waterleiding en een tapkraantje, zodat ze water kan verkopen  (Ja, we hebben een waterpompinstallatie, maar dat is nooit toereikend genoeg voor een dorp van 7000 inwoners) Haar investering haalt ze eruit, 300 vaten water worden per dag opgehaald en betaald aan haar.

We merken vooral dat de vrouwen van de eerst startende groep de meeste moeilijkheden hebben, zou het dan toch eindelijk zo zijn dat ze langzaamaan leren hoe je met een lening moet omgaan??

Morgen gaan we de uitnodigen maken voor de party op zaterdag. De burgemeester, die tevens de area counselor is moet uitgenodigd worden, de Member of Parlement ook  en ook journalisten van de lokale kranten. Steeds denk ik nog dat we hier met kleine dingen bezig zijn, maar als ik die titels hoor dan wordt ik er elke keer weer stil van. Ook moeten we weer een mbuzi (geit) kopen . Daar gaan we weer:-) O ja, vandaag  zijn we ook achter de sleutelhangers aan geweest, we hebben een deal gemaakt om 330 te kopen voor 80 cent per stuk. Morgen alvast geld pinnen zodat hij de materialen kan aanschaffen,  ik kan me niet voorstellen dat hij de 330 sleutelhangers met zoveel kraaltjes binnen 1 week af kan hebben, but he says he can do!

8 maart 2010:

Het is moeilijk om de foto’s te uploaden, een paar zijn er gelukt, klik hier om ze te bekijken. Het is nu middag en we zijn net terug van de winkels, uitnodigingen gemaakt en geprint voor de party, boodschappen gedaan en geld gepind voor de 1e aanbetaling van de 330 sleutelhangers zodat ze alvast kunnen beginnen. Wat denk je Annet..kunnen we ze voor 3 euro per stuk verkopen? Dat zou wel heel gaaf zijn!

10 maart 2010: Nog wat overdenkingen

Mijn bezoek deze keer is zo anders dan vorige keren. We zaten toen in de opbouwende fase. Het idee microkrediet was hier niet echt bekend, onderling hadden mensen wel  een soort leensysteem voor hele kleine bedragen, maar niet zo groot opgezet als wij nu hebben gedaan. Het eerste jaar waren we met 44 vrouwen gestart, aan het begin van het 2^e jaar zaten we rond de 65 en nu aan het begin van het 3^e jaar schommelen we rond de 80 en daarop willen we blijven. Dit is te behappen, niet zo mega, maar ook niet echt kleinschalig. Vanmiddag hebben we met (bewijs) papieren in de hand een rondje door het dorp gedaan en het is heel mooi te zien dat je eigenlijk geen 100 meter hoeft te lopen voor je een vrouw met en lening van ons tegen komt! Dit rondje maakten we om de slechte terugbetalers op te zoeken. Een aantal hadden we zondag al bezocht, nu de rest. Allemaal beloven ze snel te zullen betalen, bij de ene geloof je in hun oprechtheid, bij de ander veel minder:-)

Vanavond lekker pasta gegeten, dat is het voordeel  bij een Italiaanse te gast te zijn, we praten veel over van alles en nog wat. Het weer was weer slopend vandaag, dus zijn we op tijd naar bed gegaan. Maar rustig is het totaal niet, het huis van Renata staat op ongeveer 100 meter van het centrum van het dorp af en in tegenstelling tot met vorige bezoeken heeft de dorpsoudste nu een geluidsinstallatie of zoiets aangeschaft..en daar wordt je heeel blij van:-) Andere keren werd je ook altijd wel wakker gehouden, maar dan hoorde je de lokale gezangen tot diep in de nacht, vooral als er iemand gestorven was, ik geloof dat ze dan 5 nachten door zingen…maar dat is toch fijner aan te horen dan dit blikkerige geluid. Ik vind het zo jammer dat ik op deze site geen foto’s kan uploaden, dus bij thuiskomst houden jullie die nog te goed.

Vanmorgen  even koffie  gedronken in Renata’s  ‘stamcafé’  Het is opmerkelijk te zien hoeveel oudere vrouwen een jonge Keniaan bij zich hebben en andersom, oudere mannen een jonge Keniaanse mooie dame..midlife crisissen genoeg dus om me heen. Oversteken van weg is hier overigens net Russisch roulette en omdat ze hier links rijden begin ik altijd net met de verkeerde kant op te kijken, maar tot nu toe is het nog gelukt.

Hmm…stond net onder de douche..zag ik ineens een mega kakkerlak voor de deur langs kruipen, ik snel eronder vandaan om te kijken waar hij was gebleven, zodat ik hem de deur uit kon schuiven (doodtrappen is niet gewenst vanwege de eitjes die ze dan leggen onder je schoen of zoiets) maar ik zie hem niet meer!! Hij was echt huge, wel 8 cm denk ik! Maar goed ze doen niks, maar kunnen wel vliegen, dus ik zal mijn klamboetje maar goed dichtstoppen.

Foto’s van deze dag

Een dag van hard werken

Vandaag zijn we naar de stad geweest om glasplaten op te halen voor de fotoposters die ik heb gemaakt voor de school (ik zal er later foto’s van maken) Kun je je voorstellen..met 4 glasplaten in een tuktuk over een hobbelige weg?? Maar ze zijn nog heel!

Verder zijn we vandaag veel bezig met ideeën te bedenken hoe we het school project zelfvoorzienend kunnen maken. Een idee is dus om de artikelen die vrouwen hier kunnen maken in Nederland te verkopen, een ander idee is om spullen aan te schaffen die we kunnen verhuren. Voor elke begrafenis, bruiloft of andere bijzondere gebeurtenis hebben ze spullen nodig die ze zelf niet kunnen aanschaffen, maar dus huren. Het gaat bv. om een grote kookpan van 50 tot 100 liter, borden, plastic stoelen een elektriciteitskabel enz. We hebben berekend dat na 5 keer verhuur de kosten er al uit kunnen zijn. Opslag kan in een hoek van het leslokaal.

In de toekomst zou het heel mooi zijn als we ook een werkplaats kunnen creëren met een paar naaimachines. De kosten van een naaimachine..ongeveer 70 euro.

Als iemand dacht dat het voor mij wel een beetje vakantie was dan hebben ze het mis. Vanmiddag om 15.00 uur was de vergadering, behalve dat vrouwen een afbetaling konden doen, heeft Renata een indeling gemaakt van welke vrouwen op welk moment van de dag ze naar school willen. Het is nl. onmogelijk om een vrouw/moeder de hele dag naar school te laten gaan. Vrouwen zijn de spil hier van alles, moeten dus ook voor het gezin zorgen. Dus hebben we bedacht om elke vrouw elke dag 1 uur onderwijs te geven. Voor elk uur moeten ze ongeveer 10 cent betalen. Van dat bedrag wordt de lerares betaald. Ze kunnen dus zelf aangeven welk uur van de dag hen het beste uitkomt. Voor nu zijn het 4 klassen, maar ongetwijfeld zal dit snel meer worden.  Daarna had Renata een plan bedacht om de vrouwen meer verantwoordelijkheid te geven. Ze had 30 planten uit haar eigen tuin gehaald en die aan evenzoveel vrouwen gegeven, gelabeld met hun naam. Grappig detail was dat Renata en ik ook aan een plant en vrouw gekoppeld werden. Het was de bedoeling dat ze nu rondom het terrein worden gepland. Vervolgens vertelde Renata dat het de bedoeling was dat een ieder gedurende de afwezigheid van Renata voor haar plant zou zorgen en bij haar terugkomst dus flink moet zijn gegroeid!

Elke vrouw ging gretig aan de slag, er werden direct constructies bedacht van takken om de plant heen om hem te beschermen tegen de geiten, mochten die onverhoeds op het terrein komen.

Ook werden bij velen flessen vol met water omgekeerd in de grond naast de plant gezet, zodat de plant zo’n 5 dagen lang iedere keer een beetje water krijgt. Daarna moesten de restanten van zand en koraalstenen van het terrein verplaatst worden, hier kon ik eindelijk de handen uit de mouwen steken! Heerlijk, maar ook zwaar, me ervan bewust dat deze vrouwen het een maand lang elke dag hebben gedaan.  Vlak voor het donker werd waren we klaar. Inmiddels is het schoolbord vandaag ook opnieuw geverfd en dus klaar. Het is nu 20.00 uur en we zitten een beetje uitgeblust aan tafel.

Ik ben ongelooflijk vies en zo stoffig dat ik wazig zie door mijn lenzen. Zo eerst maar eens even douchen want de muggen schijnen van die viezigheid te houden. Tot morgen!

11 maart 2010: Poetsen en schrobben

Foto’s van vandaag

Vannacht niet goed kunnen slapen, de hitte leek je de adem te benemen. Geen zuchtje wind kwam de kamer binnen. Heb de gordijntjes voor het psychologische effect omhoog gefrommeld en daarna lukte het wel. Gek hoor dat je geen laken nodig hebt om onder te liggen, je stort je gewoon neer op je bed. Vanmorgen een paar spetters regen gehad, je bent blij met een paar wolkjes schaduw.

Renata was al eerder naar de stad gegaan om een vriend gedag te zeggen en ik zou later komen. Een van de vrouwen kwam aan de poort en vroeg me om ‘maji’ (water), ze liep met me mee en ik schonk haar een halve liter water in, ze klokte het in 1 keer weg, gevolgd door nog een halve liter! Man man ik moest denken aan een kameel…lang zonder water kunnen en dan de voorraad aanvullen!

Vanmorgen eerst naar de school geweest om de verf spetters van de vloer af te schrobben.

Gisteren kwam Monica me vertellen al 160 sleutelhangers af te hebben! En dat in 2 dagen! Ik weet niet hoeveel ermee bezig zijn, maar snel gaat het wel.

Ben net weer terug van de school, een groep vrouwen was gekomen om te helpen met het opruimen van de grond om de school. Renata heeft de deur van de school en het schoolbord nog een keer in de verf gezet, ik moet zeggen dat alles eruit ziet om door een ringetje te halen. De vrouwen kunnen heel trots op hun gebouw zijn! Atari heeft planten om de school heen gepland, omdat het voor de vrouwen wel heel verleidelijk is om tegen de smetteloze witte muur te gaan zitten en binnen no-time heb je een zwarte rand en dat zou zonde zijn. Ik heb de vrouwen meegeholpen de brokstukken van het terrein te verwijderen, nog een hele klus, maar vele handen maken licht werk. Was ik nu de enige die het zweet in elke lichaamsholte had staan en regelmatig water moest drinken? Wij zijn echt niks gewend. Bezorgd werd naar de conditie van mijn handen gevraagd…lange nagels had ik toch al niet en het blanke velletje kan toch wel wat hebben:-)

Ze gniffelen wel wat als ze me aan het werk zien, ik weet niet wat ze van me verwacht hadden, maar ik werk liever mee dan dat ik toekijk. Gezamenlijk gaan we huiswaarts..wetende dat er mij een heerlijke douche en schone kleren wacht. Morgen zal het meubilair definitief in de school geplaatst worden. De eerste dag was dat alleen gedaan als verrassing voor mij.

12 maart 2010: Afrikaanse geldautomaten

Foto’s van vandaag

Ze beginnen hier al om 6.00 uur in de morgen, toen ik dus wakker werd om 8.00 uur waren de meubels al in de school geplaatst. Ik voel me schuldig dat ik toen nog sliep, ben ook echt een blanke hoor. Dus eerst maar eens mijn ontbijtje gemaakt en de afwas gedaan. Deze dag start met bewolking..heerlijk!

Eerst maar weer eens naar de bank geweest, geld voor de taxi voor zondag ophalen. Rare geldautomaten hier, ik kreeg al eerder een verkeerd bonnetje uit de automaat. Daaruit bleek dat ik van een Afrikaanse rekening had gepind! Vandaag weer…maar nu zou het in mijn nadeel zijn, dus ik naar binnen en de situatie uitgelegd..morgen moet ik terug komen, dan kunnen ze kijken wat er werkelijk is afgeschreven. Bij  thuiskomst snel even ingelogd en gezien dat het andere geld toch correct is afgeschreven. Waarschijnlijk lopen de bonnetje een klant achter en krijg ik het bonnetje van mijn voorganger! Lekker Afrikaans dus! Renata had nog wat andere dingen te doen dus met een tuktuk met boodschappen waaronder eieren en 10 liter klotsend water huiswaarts gegaan. Terwijl we door het dorp rijden realiseer ik me in wat een bijzondere positie ik me begeef. Hier komt geen blanke en zeker niet alleen. Ik kan door het dorp rijden en wordt door meerdere vrouwen als een bekende verschijning begroet. Bijzonder hoor. Ik moet me alleen niet tussen de hutjes gaan begeven want ik direct verdwalen, alles lijkt op elkaar en is een wirwar van ‘straatjes’.

’s Middags hebben we de foto’s in de lijsten gedaan en daarbij ging een glasplaat kapot, balen want nu moeten we daar morgenvroeg ook nog voor op pad.  Om 16.00 uur gaan we weer naar de school en deze keer heb ik een goede vertaalster naast me zitten en kan ik wat meer uitleg geven over mijn werkwijze in Nederland. Het begrip internet en dat ik dagelijks met Renata kan praten gaat hen waarschijnlijk boven hun pet, heb het maar zo goed mogelijk uitgelegd. Ook heb ik de vrouwen verteld dat zowel Renata als ik geen salaris ontvangen, dat we dit 100% vrijwillig doen en dat ook mijn tickets privé zijn betaald. Dit was voor hen, die leven in een land waar zovelen eten van het geld van de ander, zo belangrijk. Hier is ook de uitdrukking ‘how much he eat’ (hoeveel heeft ie gestolen) heel gangbaar.

13 maart 2010: Openingsfeest

Foto’s van deze dag

Renata was al vroeg in de weer, dit doet ze allemaal in stilte, maar ik weet dat haar brein overuren draai, dus ik hou me op de achtergrond en doe mijn ding, check de mail van gisteravond, lees jullie reactie en blaas 40 ballonnen op voor het feest, daarna loop ik naar de school en zie dat ze bezig zijn met de geiten te slachten. De vrouwen zitten ernaast te wachten tot zij aan de slag kunnen.
Renata is net terug van haar jacht naar rijst. De winkel waar ze het normaal haalt vroeg 3 keer zoveel voor de rijst, dus is ze met mama Kikore op pad gegaan om het ergens anders goedkoper te krijgen.
Er worden vanmiddag zeker 100 mensen verwacht!

Renata benadrukte daarnet nog even hoe bijzonder dit project is. Educatie voor kinderen is gelukkig hier al normaal ( al is het niveau niet altijd even hoog), maar niet voor volwassen vrouwen en mannen. Het is in Kenia zeldzaam dat deze groep nog de kans krijgen op enige vorm van ontwikkeling. Soms wordt vanuit de katholieke kerk iets aan educatie gedaan voor deze groep, maar de mensen die daar niet bij zijn aangesloten en dat is de meerderheid hebben daar niets aan.

He hè de ballonnen en de schilderijen hangen, de tent staat ook al. De vrouwen probeerde stiekem naar binnen te gluren, maar we hadden alles afgeschermd met gordijnen. Dit moet nog even een verrassing blijven! Ik ben met Dahabu Mtamba naar haar huis gegaan om wat lesso’s en kikoi’s (traditionele omslagdoeken) te kopen en ook om foto’s te maken van armbanden en kettingen die haar zonen maken. Dat was bijna niet te doen, want heel veel kinderen drongen zich om me heen waardoor fotograferen bijna onmogelijk was! De jongens begrepen niet dat ik alleen maar foto’s nam en ze niet kocht, maar nadat ik ze had uitgelegd dat ik wilde proberen ze in Nederland te verkopen kwam er een glimlach op hun gezicht. Net snel even gedoucht, verslag bijgewerkt zodat ik vanavond niet alles meer hoef te doen en dan zal het feest zo wel beginnen.

We zijn allebei helemaal gesloopt! Het feest begon om 14.30 uur, niet gek voor Afrika. Mama Kikore kwam ons ophalen in haar beste kleding met ‘nieuwe’ schoenen aan die ik vanuit Nederland had meegenomen. Langzaam druppelde de gasten ‘binnen’ en al snel begon het lange speechen. Ik weet dat nog van de vorige keer, in het begin stonden we allemaal in de brandende zon, tot iemand het heldere idee kreeg om de tent te verplaatsen voor een beetje schaduw. De burgemeester is een hele fijne vent, een van de weinige mannen die we kunnen vertrouwen, maar wow wat kan die man lang speechen!! Ook ik moest mijn woordje doen, ik voelde het al wel aankomen natuurlijk en had me een beetje voorbereid, maar mijn hobby is het zeker niet. Eindelijk gingen de schooldeuren open en werden de gasten aan tafel gezet.  De vrouwen serveerde al het voedsel uit, er was heel veel, aan het einde van de dag werd er bijna om gevochten totdat Renata kordaat de rijst pan uit de menigte rukte en het commando gaf dat iedereen zich in een rij op moest stellen. In no time gebeurde dit, was wel grappig om te zien. Deze keer heb ik de geitenmaag maar overgeslagen, maar geitenvlees zelf is heel smakelijk.
De foto’s die we hadden ingelijst waren een groot succes, iedereen verdrong zich voor de foto’s om zichzelf te zien, ik geloof dat ze nu wel over hun angst heen zijn dat een foto hun ‘spirit’ wegnam. Leuke reactie ook van de vrouw van de burgemeester, ze kon niet geloven dat dit gebouw er in 1 maand stond. Een maand geleden voor de bouw had ze Renata nog gesproken. Er werd gezongen en gedanst en onze namen werden in de liederen genoemd.
Rond 18.00 uur ging iedereen met de restjes huiswaarts. Daarna kon het schoonmaken beginnen, want o die mannen eten als varkens, Renata die zo gesteld was op het brandschone gebouw, zag het aan met gekromde tenen. Eindelijk is dit gedeelte van het project klaar en kunnen we straks de volgende stap zetten. Zonnepanelen op het dak, computers in de school en extra meubilair. Maar voor vanavond zijn we echt even helemaal klaar! Lala salama (welterusten).

14 maart 2010: Laatste dag

Foto´s van vandaag

Wil iedereen vandaag om 16.30 uur (Nederlandse tijd) vreselijk hard duimen dat ik zonder problemen met mijn 330 sleutelhangers door de douane in Mombasa en Nairobi kom? Vorige keer ben ik min of meer gevlucht toen me werd opgedragen om aangifte te doen van de goederen. Dat is toen gelukt, het overviel me toen ook wel en was te eerlijk door ze te vertellen dat ik ze in Nederland wilde verkopen. Helemaal fout dus! Deze keer maken we een ‘echt’ bonnetje van waar de spullen vandaan komen, wat ze gekost hebben en door wie ze zijn gemaakt. Ook heb ik mijn verhaal al klaar. Nl. dat ik dit jaar 25 jaar in dienst ben bij mijn werkgever en tijdens de receptie ik ze als kleinigheidje aan de gasten mee wil geven. Dit moet toch lukken dacht ik zo. Morgen nog maar even mijn pokerface oefenen.

Janet Mumba kwam nog een afbetaling doen, we beseffen wel dat we echt 2 projecten hebben die nu lopen. Deze vrouw is een voorbeeld van het weer oppakken van de draad. Ze heeft in 2 jaar maar 2 keer afbetaald en is nu weer begonnen in januari met 3 euro en net dus in maart met 5 euro. Hopelijk zet dit door. Ook heeft ze zich opgegeven voor de lessen. Ik ben vergeten of ik verteld heb over de lerares, zoals de onderhandelingen er nu uit zien, moet elke vrouw 5 cent voor elke les betalen. O ja, ik lees net terug dat we dachten aan 10 cent per les, maar Renata heeft het omlaag weten te krijgen naar 5 cent! De lerares startte de onderhandelingen met 25 cent, dus je kunt wel nagaan dat ze een goede onderhandelaarster is!

We gaan zo meteen als afsluiter van de week nog een paar uurtjes naar het strand. Even nog langs het internetcafé, want ik ben bang dat ik gisteren alle internet tegoed heb opgemaakt..Maar wil toch even dit verslag nog online zetten, anders kunnen jullie niet om 16.30 uur voor me duimen!
Tot ziens, horens of schrijvens in Nederland, waar het hopelijk snel voorjaar wordt. Kwaheri!!

15 maart 2010: De terugreis

Het is nog steeds zondag..deze dag zal lang duren, ik zal er elk uur van meemaken ben ik bang. Ik zit nu in Nairobi op een terrasje waar ik net mijn beroerdste maaltijd ooit heb gegeten. Ik voelde me een kannibaal hoe ik me in het vlees moest vastbijten en de patat viel na het aanprikken triest achterover van de vettigheid! Maar goed, ik heb een bodem in mijn maag en red het wel tot de volgende maaltijd in het vliegtuig.
Om 16.00 uur ben ik vertrokken uit Malindi met de taxi, nadat eerst Monica me de sleutelhangers kwam brengen. Het is haar niet gelukt de totale hoeveelheid te maken, het zijn er helaas maar 293 geworden. Kagi (een man uit Mtangani) ging met me mee op de 2,5 uur durende rit, dit op verzoek van de taxichauffeur. Dit was voor de veiligheid zodat hij niet alleen terug hoefde te rijden in het donker of alleen was in het geval hij een lekker band zou krijgen.
De rit voorliep voorspoedig, ik had tijd genoeg om de omgeving als ook alles van de afgelopen week aan me voorbij te laten gaan. Ik heb een heel tevreden gevoel. De 8 dagen hier waren ook precies genoeg, ben ook weer blij naar huis te gaan.
In de voorstad van Mombasa aangekomen hadden we bijna een aanrijding, maar dat schijnt hier normaal te zijn. Het is hier een ongelooflijke mierenhoop van alles wat zich maar voort kan bewegen. Het is een bezienswaardigheid te zien hoe een vrouw de straat probeert over te steken. En dan is het nu nog wat rustiger op straat omdat het zondag is. We komen op tijd aan bij de luchthaven en het lange wachten gaat beginnen. Maar eerst nog door de douane. Jongens bedankt voor het duimen want ik had deze keer geen probleem met de sleutelhangers. De koffer moest wel open, de zak werd losgetrokken en ik vreesde het ergste, hij vroeg me wat het was, waarvoor en waar het vandaan kwam. Ik ratelde mijn leugentje af alsof het mijn dagelijkse bezigheid was en de koffer ging dicht!
In de vertrekruimte is het nog lekker warm, ik ga nog even naar de wc…waarom gaan die wc deuren toch altijd naar binnen open?? Snap daar niks van, weet je hoe lastig het manoeuvreren is met een koffer als handbagage zonder in de wc pot te belanden?
De volgende uitdaging was vliegen met FLY 540, een Keniaanse maatschappij, ik weet nu waarom ze lowcost kunnen vliegen…je bezuinigt gewoon op onderhoud! De oude gaten aan de binnen kant zijn dichtgeplakt met plakband, de verse moeten nog ´behandeld´ worden. De instructies van de stewardessen om de stoelen in ´upright position´ te plaatsen is uit hun repertoire verwijderd, aangezien ze in vele standen staan behalve ´upright´ en niet meer te verstellen zijn. Ook hoeven blijkbaar de telefoons niet uit,want mijn buurman sms-t gewoon door tijdens het opstijgen. Mijn koffer, die eigenlijk te groot is voor de bagage ruimte probeer ik er toch maar in te proppen totdat ik krak hoor…ik krijg het luikje toch nog nog dicht en doe net of mijn neus bloedt, scheurtje meer of minder lijkt hier niemand te deren..
Tijdens de vlucht trillen de motoren zo hard dat je trommelvliezen meetrillen. Het zakje pinda’s wat wordt uitgereikt schuift al trillend van mijn tafeltje af. Maar ik wil niet echt klagen, vind het allemaal wel een ervaring en als de piloot durft te vliegen dan vertrouw ik er ook maar op. En hij heeft gelijk, we landen netjes in Nairobi. Nu komt de langste zit, ik pak mijn koffer van de band en begeef me naar een terrasje vlakbij de vertrekhal en daar zit ik om 1.00 uur nog. Aan het tafeltje naast mij zit een stel uit Oostenrijk, ze nemen dezelfde vlucht naar Istanbul als ik, maar ik merk dat hij nu al flink aangeschoten is en zijn lijzige manier van praten, al bedoelt hij het waarschijnlijk goed, ben ik al gauw zat, dus stort ik me maar op mijn laptop om nog wat te schrijven. Straks na het inchecken wil ik nog proberen ergens een computer te vinden om het online te zetten. Ik stop nu maar met schrijven, ik merk dat ik veel typefouten ga maken, blijf ze maar corrigeren, voel me nu ook wel moe worden en voor ik onzin ga uitkramen hou ik maar mee op. Welterusten jullie, tot later!

Net geland in Istanbul en ik zit lekker draadloos te internetten in een café. Heerlijk, zo kom ik mijn tijd wel door! Heb gelukkig het langste stuk gehad. In Nairobi moeten de sleutelhangers wederom door de röntgen heen. Ik heb geluk dat voor mij een grote Arabier de aandacht trekt en op het moment dat mijn grote rooie over de band het donkere gat inglijdt, kijk de röntgen mevrouw net over d’r schouder naar de grote Arabier! Lijkt me wel vervelend hoor, als je uiterlijk zo de aandacht trekt..gelukkig heb ik daar geen last van:-)
Moet nog even een blunder vertellen…heb ik net weer het ritueel uit- en aankleden uitgevoerd voor de controle van de handbagage, in mijn vermoeidheid alles weer bij elkaar gegraaid, sta in de rij om in te checken, zie ik ineens een Keniaan staan zwaaien met een laptop die verdacht veel op de mijne lijkt, hij loopt een rij langs alsof hij hem ergens kwijt wil. Ik schiet meteen in de high alert stand en roep iets te hyperactief : ‘ That’s mine!’
Met een gezicht van ..o ja, dat zullen we wel eens zien, staat hij op het punt mij te overhoren, maar als overijverige leerling (altijd al geweest) ben ik hem al voor. Het is een Acer, met groene muis en met een Keniaans krantenartikel erbij in geschoven. Ik glunder zowat als ik verneem dat ik geslaagd ben! Het voelt alsof ik de hoofdprijs in de bingo heb gewonnen..maar man wat ben ik blij! Sukkel roep ik mezelf toe, let dan ook beter op je spullen! Verder zal ik maar niet te veel uitweiden over de vlucht, anders val ik jullie maar lastig met mijn verveling, want natuurlijk kan ik daar ook wel weer over uitweiden..toch maar beetje dan? Heb de koffie toch nog niet op. En het is ook wel grappig dat ik niets meer hoef uit te leggen! Het was eigenlijk gewoon een lange rot vlucht, waarvan ik de andere helft nog moet. Moet je nagaan, je vertrekt uiteindelijk om 4.30 uur. Iedereen kan nagaan dat niemand vooraf niemand heeft geslapen, iedereen is helemaal gaar. Plof in je stoel en je valt vanzelf in slaap..komen ze om 6.00 uur met ontbijt aanzetten. Echt tegen die tijd ben je moe,voel je vies en wat misselijk…en dit ontbijt was niet lekker. Heb flink last van mijn trombosebeen nu. Straks maar even lekker wat lopen en de laatste etappe naar Amsterdam afleggen. Mocht het verslag niet van hoog niveau zijn, dan mag de schuld gegeven worden aan slaaptekort!

Ik zit nu in Londen. Het is net alsof je de bus neemt, 45 minuten in de lucht! Alle horrorverhalen over British Airways ten spijt, alles prima geregeld. Alleen had ik gepland om de bus te nemen om van de ene terminal naar de andere te gaan, maar ineens zat ik in de trein op aanwijzingen van andere reizigers. Dat vind ik zo mooi aan reizen, iedereen is behulpzaam en geven je altijd de juiste raad, jaja, ik weet het, moet ook weer niet te naïef zijn:-) Ik zit dan ook met de handbagage tussen mijn benen te typen! Het is vies regenachtig weer buiten, maar hier binnen is het tropisch warm, kan ik alvast wennen. Ik hou het kort nu, alles gaat lekker en op naar de volgende etappe, Kenya!!

14 januari 2009: Aankomst in Kenia

De reis is prima verlopen, maar het blijft een lange trip. In 22 uur 4 vluchten…maar goed, het gevoel weer terug te zijn maakt alles weer goed. Renata heeft me van het vliegveld opgehaald. Eerst een Afrikaanse prepaid belkaart gekocht, om de hoge telefoonrekeningen van vorige keren te voorkomen! Daarna naar Mtangani gereden, bijna stiekem ben ik naar binnen geloodst. Bewust hebben we daar voor gekozen. Ze wisten dat ik deze week zou komen, maar niet welke dag. Het bezoek bestaat deze week voornamelijk uit evalueren. Wat hebben we bereikt het afgelopen jaar en hoe gaan we verder. Daarbij komt dat dit de eerste keer is dat ik echt daar samen met Renata ben en we hebben veel te bepraten. Door de rustige ontvangst had ik nog wel de energie om tot 22.00 uur te blijven praten, terwijl ik voorgaande keren om 19.00 al instortte:-) Vanmorgen de hele administratie maar eens door genomen, een hele klus, maar mooi om te zien dat we de zaken over zo’n afstand toch goed op orde hadden. Later zal ik dieper op de resultaten van het microkrediet ingaan, met name in de nieuwsbrief die na terugkomst verstuurd zal worden.

18 januari: Eindelijk nieuws

Eindelijk dan een bericht uit Kenia. Niet omdat er geen nieuws te melden was, maar juist omdat er zoveel gebeurde maar alles nog niet concreet genoeg was om op de site te plaatsen.

Dit bezoek aan Mtangani vergt veel van ons allemaal. Ik zal de situatie beter uitleggen. Een jaar lang hebben hard gewerkt aan dit project voor de vrouwen. Het is niet makkelijk geweest. Opstarten met lening is natuurlijk geen enkel probleem, maar dan….! Onze constructie zit zo in elkaar. 71 vrouwen hebben nu een lening waarvan voor 44 het 1e jaar om is. In dat jaar heeft Renata wanneer zij in Kenia was mij van alles op de hoogte gehouden, met o.a elke 14 dagen een update van de terugbetalingen, maar ook van alles wat om het project heen hangt en wat het leven Mtangani/Kenia inhoudt. Ik heb hier veel van geleerd! Op zijn hoogst zaten er 3 dagen tussen dat we elkaar niet gesproken hebben op MSN en af en toe ook telefonisch. Zij heeft de vrouwen begeleid, gestimuleerd en onderwezen, precies op de manier die ik ook voor ogen had. Alle lof voor haar! In de maanden dat zij terug ging naar Italië heeft Dominic (de voorzitter van stichting MVP in Mtangani) het over genomen en dat is niet eenvoudig geweest. Hij had andere ideeën over hoe dit project te leiden en dat gaat een keer botsen. Ik ben steeds goed met hem in contact geweest en nu nog steeds, maar een trotse Keniaan overtuigen van een andere kijk op de situatie…..ik zou zeggen, ga er maar aanstaan, succes, we hebben het geprobeerd!! Toch waren Renata en ik steeds overtuigd dat onze manier van werken en onze ideeën het meeste effect zou geven. En wil men dat ik als Stichting Mtangani betrokken blijf dan zal dat volgens onze ideeën moeten. Punt!

We hadden nog meer tegenwind. De inflatie in Kenia was het afgelopen jaar 30%! Geen optimale tijd voor het opstarten van ons project. We hebben gezien hoe hard de vrouwen werken en zeker nu in deze dagen hoor ik aan hun verhalen hoe belangrijk dit project voor ze is. Maar het leven in Kenia is zwaarder geworden. Kostte een kilo ugali voorheen 45 KSh, nu is dat 120 KSh. Dit alles maakt dat ik niet met Westerse ogen naar de resultaten mag kijken, dit moest ik mezelf afleren, want in Nederland zag ik alleen de cijfers en daar staarde ik teveel op. Conclusie zou dan moeten zijn: Het project bracht niet voldoende op. Maar dat is niet terecht. De meeste vrouwen betalen en doen wat ze kunnen, maar kunnen de deadline van een jaar niet halen. Tja, wat doe je dan? Is het project dan mislukt? Nee, zeer zeker niet! Ja als je puur naar de cijfers kijkt wel. Als dit de cijfers van een bedrijf waren dan zou je die conclusie moeten trekken, maar dit is natuurlijk niet vergelijkbaar. Volgende probleem was dat het zwaar werd voor Renata om de kar alleen te trekken. Het eerste jaar bestond veel uit onderricht, stimuleren, corrigeren etc. Erg vermoeiend en daar moest ook verandering in komen. Dus we hadden zoveel vragen en problemen dat het hoog tijd was om alles door te spreken.

Zaterdag hadden we onze laatste terugbetalingsdag van het 1e microkrediet jaar. (Voor mij heel bijzonder om bij de opstart en het einde van het jaar aanwezig te kunnen zijn) 6 vrouwen zijn klaar met hun lening, 9 anderen zijn er bijna. Natuurlijk is 15 niet veel op 44, maar ik heb nu echt zelf ervaren wat dit project voor hen doet. Gisteren kwam Dahabu Mramba haar lening aflossen, binnen het jaar! Ik was geraakt door haar verhaal en ben heel trots op haar en hoop dat zij weer een voorbeeld kan zijn voor anderen. Ze is ongeveer 40 jaar, alleenstaand en heeft zeven kinderen. Ze heeft haar lening geïnvesteerd in haar winkeltje, dat wil zeggen ze had al een klein winkeltje, maar heeft het met haar lening uitgebreid. Ze vertelde me dat de lening van 100 euro zoveel voor haar betekend heeft dat ze nu makkelijk 5 van haar kinderen naar school kan laten gaan!

“O mama Renata en mama Corien, we weten hoeveel jullie doen voor dit project en we zijn zo blij dat dit bestaat, in de wijde omgeving is geen project als het onze te vinden! We zijn zo trots op ons project! We willen doorgaan ook al kunnen het niet voor elkaar krijgen binnen het jaar, maar we willen doorgaan! We vinden het zo bijzonder dat mama Corien regelmatig van zover naar ons toekomt om te helpen”

Maar vooral zijn Renata dankbaar en staan ze vierkant achter haar. Maar dit jaar heeft ook veel van haar gevergd en willen we ook een manier vinden om de werklast voor haar te verminderen. De maatregelen die we nu hebben genomen zijn o.a:

* De tijd van pushen, onderwijzen en ze keer op keer weer attent maken op de waarde van het groepsgebeuren moet verminderen. We hebben nu gezien dat ze over het algemeen inzien dat elke vrouw van waarde is in dit project.

* We heffen de afbetalingstermijn van een jaar op, we laten dat helemaal los. We zien dat bij de meeste meer en meer de wil er is om goed hun best te doen. In deze zware tijden in Kenia moeten we rekeningen houden met vertragingen. We hebben ze wel nadrukkelijk uitgelegd dat het bewust niet afbetalen van een lening gevolgen heeft voor deelname aan latere projecten, zoals de school voor de vrouwen om te leren lezen en schrijven.

* We laten de vrouwen die hun lening hebben afgelost onmiddellijk opnieuw beginnen. Van hen weten we nu dat ze het kunnen en zijn daardoor voor ons geen ‘ risico’ En ook een goed voorbeeld voor de anderen.

Voor ik dit project begon heb ik me voor genomen om open en eerlijk te zijn over de resultaten van het microkrediet principe. Ik heb veel research gedaan en kwam alleen maar successen tegen, vrouwen die het blijkbaar allemaal meteen doorhadden hoe het werkte, geen terugbetalingsproblemen en daardoor wel een terugbetalingspercentage hadden van 90, 94, 98%!! Eigenlijk vind ik het ook wel mooi om ook de andere kant te laten zien, wat er allemaal bij komt kijken voor en wanneer je een project een succes kunt noemen, want wij hebben ervaren dat het succes niet in de cijfers zit!

Mijn eerste berichtje vanuit Mtangani. De reis verliep prima, geen problemen gehad, gelukkig goed geslapen in het vliegtuig. Bij aankomst stond Dominic, de voorzitter van de stichting me al op te wachten. Het plan was eerst naar het huis te rijden, de bagage uit te pakken, wat te drinken en boodschappen te doen, zoveel mogelijk voor de hele week, zodat we zoveel mogelijk tijd deze week over houden om onze agenda af te werken. Maar de planning veranderde meteen toen we Mtangani naderde en een enorme groep mensen midden op de weg zagen staan. Het leek wel een opstand. Langzaam (want snel gaat niet in Afrika) naderden we de groep en zag ik dat het de vrouwen van Mtangani waren. Wel ongeveer 150 vrouwen, uitbundig zingend en dansend en zwetend.
Mijn hemel, ik was heel erg verbaasd. De vorige keer was ik ook verrast door een groot welkom, maar toen kwam ik geld brengen, deze keer weten ze dat ik voor de controle van het project kom en om dieper op de zaken in te gaan, dus dit hadden we niet verwacht! Daarna ging alles razendsnel, ik had mijn portemonnee nog in mijn hand en een tas in de andere, ik werd uit de auto getrokken, werd direct weer aangekleed als een Borana. Ik kon nog net mijn spullen aan Dominic geven, want ik werd bedolven onder de omhelzingen en handen die me allemaal wilde aanraken. Ik weet dat het erg stom klinkt en voor ons westerse mensen totaal uit proporties gerukt, maar het was echt zo. Ik geloof dat ik nog steeds onderschat wat dit project gedaan heeft voor de mensen hier. Iedereen hier weet wie ik ben, heel gek gevoel is dat hoor. Voor mij persoonlijk hoeft dat niet zo, laat mij maar gewoon rustig mijn ding doen, maar ik heb daar nu niet veel over te zeggen. Er wordt met me gepronkt, als we door het dorp maar ook door de stad Malindi rijden wordt ik van alle kanten begroet en mensen hebben er weet van dat ik er weer ben.
Geloof dat ik een beetje een wandelend reclamebord ben voor hoop voor deze mensen en blijkbaar doen we het goed, want geloof me, we waren er allang op afgerekend als dit project een flop was geweest! De inwoners van Mtangani kunnen hard en direct zijn. Vanmorgen hebben we een weekplanning gemaakt. Morgen wordt de hele groep bij elkaar geroepen zodat ik ze kan toespreken, daarna op donderdag en vrijdag de individuele interviews. Op zaterdag is de grote vergadering en terugbetalingsdag (dat is elke 14 dagen zo)
Op die dag worden deze keer verschillende officials uitgenodigd want het project begint ook in de regio bekend te worden. Qua wachtlijst groeien we uit ons jasje, we schrijven niemand meer op de lijst. We zijn dus heel erg op zoek naar nieuwe sponsors!!!
De officials zijn geloof ik een area counselor, Chief of Sabaki area en een lid van het parlement (MP) Hij is nieuw, na de onrust in Kenia in maart benoemd. Hij schijnt veel in zijn mars te hebben dus het is goed hem aan onze kant te krijgen.
Daarna willen we de locatie voor het eventuele nieuwe project bekijken en vooral veel praten om zoveel mogelijk op 1 lijn te zitten.
Tot zover maar weer.
Groetjes vanuit Kenia, waar de zon regelmatig schijnt, maar de luchtvochtigheid in dit seizoen hoog is, dus aan zweet geen gebrek!

8 juni 2008: Overdonderd

De hectische week zit er weer op. We hebben zoveel kunnen doen, zoveel mensen gesproken en het hele gebied doorkruist, met als extra bonus de landelijke pers. Maandag kwamen we terug van ons bezoek aan Sabaki ‘toevallig’ een groep journalisten tegen die een item aan het doen waren bij de gevangenis die in de buurt van Malindi ligt. Dominic vroeg direct aan de chauffeur van de tuktuk te stoppen, waardoor ik bijna met kip en al (die ik op schoot had) van het bankje afvloog. (P.s. de kip was een cadeautje van de vrouwen van Sabaki, welke we op de originele manier hebben klaargemaakt, daarmee bedoel ik dat ik zelf de hele kip heb kaal geplukt en daarna op de barbeque gedaan).

Maar goed, Dominic schoot de journalisten aan en vroeg ze om ons project te komen interviewen. Afspraak werd gemaakt op dinsdagmiddag en ja hoor, ze waren er alle drie. Twee landelijke kranten, The Nation en Kenyan News Agency en een man van de nationale radio zender Citizen Radio. Gaaf he? Gelukkig waren er geen camera’s bij dus praatte ik veel gemakkelijker.
Ze hebben wel anderhalf uur met ons gepraat en waren erg enthousiast wat we gedaan hadden voor deze regio.

Het was een enerverende week, ik heb weer genoeg huiswerk te doen, voel weer dat er energie voor is, maar zou alle steun kunnen gebruiken om meer te kunnen doen voor deze mensen.

Bijvoorbeeld zoals op de laatste dag kwam een vrouw heel schuchter aan schuifelen, ze was 1 van de vrouwen met een lening. Ik had haar inderdaad de hele week nog niet gezien, maar ze wilde me toch spreken voor ik terug ging, om me te laten weten dat ze heel erg haar best deed, maar dat het moeilijke tijden waren. Ik pakte haar bij de arm en schrok hoeveel ze vermagerd was in die 4 maanden! Ze hoefde geen woorden te gebruiken om me te vertellen dat ze het zwaar had…

En daarom ga ik door. We hebben nu voet aan de grond in Mtangani … ik mag niet stoppen!

10-19 januari 2008

10 januari 2008, Schiphol 19.10 uur

Daar zit ik dan. Voor het eerst sinds tijden echt helemaal alleen. Met een broodje tonijn voor mijn neus, zet ik mijn eerste zinnen in dit reisdagboek. Ik heb me voorgenomen alles goed bij te houden, niet alleen de feiten, want die kan ik op de weblog wel kwijt, maar ook al de bijbehorende emoties en frustraties die ik vast en zeker zal ondervinden op mijn weg die ik de komende 9 dagen zal afleggen.

Ik heb net afscheid genomen van mijn mannen. Stuk voor stuk ben ik heel trots op ze, alle drie zijn het rustige en sterke persoonlijkheden. De beslissing om juist in deze periode toch naar Kenia af te reizen was geen eenvoudige. De stammenstrijd n.a.v. de vermeende verkiezingsstrijd was intens opgelaaid. Vele doden en vluchtelingen zijn het gevolg geweest en nog steeds is het niet rustig. Er geldt nu een negatief reisadvies. Twijfel, twijfel, wat doe ik nu …. Dagenlang samen het nieuws gevolgd en uiteindelijk maandag 7 januari 2008 besloten dat ik toch ga.

De reacties op mijn besluit zijn heel divers. Van dapper, moedig, je hebt wel lef tot ik zou het niet durven, je bent gek, ik zou van mijn man niet eens mogen. De leukste vond ik toch wel; als je 13 was geweest dan had ik je een draai om je oren gehad! Drie keer raden van wie die opmerking kwam:-)

Maar goed, ik heb me gericht op mijn eigen kleine kringetje. Gerrit, de kinderen en mijn eigen GEVOEL. Met hoofdletters daar Corien en gevoel 1 zijn:-)

Ik ga dus en hier zit ik dan, mijn eerste stuk schrijvend zoals ik me had voorgesteld. Misschien is dit wel het enige wat gaat zoals ik me had voorgesteld, want ik ga naar Afrika, daar waar zoals velen me verteld hebben, alles net even anders gaat:-)

Bof ik even met mijn flexibiliteit en toch maak je van te voren plaatjes in je hoofd, over hoe alles zal gaan. Tegelijkertijd roep ik mezelf tot de orde dat ik in staat moet zijn die los te laten en to go with the flow.

Wat is het hier op Schiphol toch een heerlijke smeltkroes van allerlei verschillende mensen allemaal met hun eigen levens, problemen en idealen. Ik kan er uren naar kijken.

O, de tijd gaat snel op deze manier. Mijn broodje is op en ik ga nu maar eens op zoek naar DE Toblerone. In ons gezin heb ik het kopen en eten in het vliegtuig van De Toblerone tot bijgeloof gemaakt voor het hebben van een goede vlucht!

Hmm…zal ik in deze spannende situatie er misschien maar beter 2 kopen? Nee, overdaad schaadt, zeggen ze, in elk geval mijn derrière!!

En daarbij komt, ik heb toch al ‘ja’ gezegd op dit avontuur. Kom maar op.

Op naar De Toblerone!

20.00 uur: Ik zit op mijn plek te wachten om in te stappen. Ik hoor net dat ik als laatste moet wachten er wordt net omgeroepen dat eerst de kleine kinderen, de invaliden en dan de businessclass mag inchecken, daarna alles wat nergens onder valt:-)

Carlo belde me net op terwijl ik de broekriem en de laarzen net uit had om door het detectiepoortje te kunnen en ik me in allerlei bochten sta te wringen om toch maar die telefoon op te nemen. Stom dat je dat dan toch wil doen.

Het gaat heel vlot. Ik zit al op mijn plaats, het regent. Hoe groot zal de overgang zijn naar 30 graden?

Nu ik wat om me heen kijk valt me op dat er geen toerist te bekennen is. Veel alleen reizende mensen, vooral zakenmensen en Kenianen, die terug gaan naar hun verscheurde land. En ik…..waar val ik onder? Ach, het voelt wel als een kick om me onder de zakenmensen te scharen. Ik heb tenslotte de contracten en de laptop in mijn tas zitten. Onder mijn voeten voel ik hoe ze de ruimbagage de buik van het vliegtuig in werken. De kaas voor de Nederlander Hans van Schooneveld zal daar voorlopig wel koud genoeg liggen:-)

De buik is dicht, ze is vol genoeg voor de komende 8000 km. De motoren beginnen te brullen, regen spat tegen de ramen, elke keer geeft dat moment me zo’n kick, ik hoor Keniaanse muziek, mijn hart maakt een sprongetje. De vliegtuigen staan in een rijtje om op te mogen stijgen. Als mensen in de rij voor de kassa. Ja, we gaan!! Een heel kinderlijk gevoel komt dan altijd bij me naar boven, van ‘ harder, harder’. Dit gevoel verveelt nooit, het geeft me zo’n kick, het gevoel dat me nu alles mag gebeuren, het maakt niet uit. We zijn los van alles wat aards is, ik ben nu even nergens. Ik zie de mensen naar huis rijden in hun auto’s als mieren achter elkaar.

11 januari 2008

4.30 uur Keniaanse tijd. Ik heb de klok vast verzet, dan lijkt het sneller te gaan. Want eenmaal boven mag de tijd wel wat sneller gaan. Alles gaat zeer doen in zo’n stoel. Het werk van de chiropractor in de afgelopen weken is helemaal voor niets geweest. Mijn rug doet zeer, mijn trombosebeen laat weten dat hij het ook niet echt leuk vindt. Ik moest zonodig weer bij het raampje zitten (waar je ‘s nachts toch geen bal aanhebt) waardoor ik de stevige struise Keniaanse dame met maar een paar tanden in haar mond ook niet te vaak wil lastig vallen om even te lopen en de benen te strekken. Nee, volgende keer ga ik aan het gangpad zitten. Is trouwens wel schattig, mijn Keniaanse buurvrouw is niet echt wereldwijs, om zo’n zakje open te krijgen dat is nog een heel geworstel. Na haar een paar minuten te hebben zien kauwen op een hoekje van het zakje, bied ik aan om met een ferme beet op het daarvoor bedoelde hoek van het zakje het te openen. Samen met mij ontdekt ze ook het licht, de radio en tv en de koptelefoon, daar het wel even duurde voor ik door had dat ze het ding al op haar kop had en het stekkertje er nog los bij hing:-)

Ondanks dat het nacht is, zie ik regelmatig dorpen/steden van licht. Wat heeft God toch een mooi uitzicht elke dag! Toch zou hij er eens naambordjes bij moeten leggen, is het wat interessanter om te volgen. Plonk…seatbelts vast. Oké, prima, we schudden wat heen en weer. Ik kijk jaloers naar verschillende mensen die 3 stoelen voor zichzelf hebben en languit liggen te ronken!

De lichten gaan weer en er komt weer meer bedrijvigheid, natte doekjes worden uitgedeeld, mensen worden weer levendig. Ze hebben geslapen of de moed maar opgegeven voor vannacht:-)

6.10 uur Ready for landing, ik raak nu pas aan de praat met mijn buurvrouw omdat ik dacht dat ze geen Engels sprak. Dat doet ze dus wel, ze woont in Nairobi, is 3 maanden op bezoek geweest bij haar dochter in Duitsland. Ze vraagt of ik toerist ben en ik hou het maar een beetje kort dat ik voor zaken kom. Ze vraagt waar ik heen moet. Malindi, och, zegt ze, dan kun je ook wel even mee naar mijn huis om op de volgende vlucht te wachten. Grappig zo’n voorstel, nee, mijn vlucht naar Malindi vertrekt al snel is mijn antwoord. Ik zal maar niet zeggen dat ik van mijn mama op het vliegveld moet blijven:-)

Ik kijk naar buiten, zie de huisjes rond Nairobi, je kunt gewoon niet voorstellen hoeveel angst er moet heersen bij veel mensen. De zonsopgang is goddelijk om te zien, het vliegtuig lijkt door een witte zachte deken te glijden. Ik ben weer terug in Kenia, dit keer niet als toerist die ik ook nooit wilde zijn.

Het voelt nog steeds goed.

Ppff..2 uur wachten op je bagage, 1 koffer komt na 1,5 uur, daarna besluit ik de doos als vermiste bagage op te geven. Alle gegevens worden geregistreerd, daarna loop ik voor de zekerheid nog even langs de band en ja hoor, daar staat ie!

Ik wordt direct opgevangen door overdreven vriendelijke, behulpzame Kenianen, die me wijzen waar ik straks moet inchecken. Omdat het nog te vroeg is brengen ze me naar het koffietentje waar ik lekker in een hoekje bij de TV zit. Dan het onvermijdelijke, de fooi, wij Hollanders hebben daar vaak een hekel aan en ik ben daarop geen uitzondering.

Gewoon omdat je niet weet hoeveel je wanneer moet geven. Deze keer snap ik het kennelijk ook niet helemaal, want als ik ze beiden 1 dollar geef, dan vragen ze of ik het niet begrepen heb en vragen ze 10 dollar de man! Ja, daag, gekke Henkie, opzouten, je hebt bijna niets voor me gedaan en ik heb er zeker niet om gevraagd. Ik hoor hem nog 1 woord tegen me zeggen…moet Dominic eens naar de vertaling daarvan vragen:-)

De jas is al uit en het word warm, ik merk niets van de spanning..hmm de koffie is trouwens niet te zuipen. Het nieuws is nu op TV in het Engels, de hoofden van de aanwezigen Kenianen draaien zich nu naar de TV. Verder niets.

Inchecken voor de volgende vlucht gaat goed, maar dan zie ik dat de vlucht 2 uur vertraging heeft, ach ja, reizen is wachten.

Terwijl ik zit te wachten valt me op hoeveel vrouwen hier werken, hoe vrouwen en mannen ongedwongen met elkaar omgaan. Ik zie zelfs een vrouwelijke piloot. Wat een verschil met ‘mijn’ vrouwen in Mtangani. Ik hoop een klein beetje aan hun ontwikkeling te kunnen bijdragen. Wat me ook opvalt is de hoeveelheid alleen reizende vrouwen en Indiërs.

Ik dutte net wat in toen ik een smsje kreeg van Gerrit dat hij nog van me hield, gelukkig maar:-)

Huh, ze komen me ophalen, ik kan mee met de vlucht 642 om 11.30 uur i.p.v. 13.00 uur.

Gek hoor, we zitten maar met z’n tienen in het vliegtuig en dat moet dan het resultaat zijn van 2 bij elkaar gevoegde vluchten? Een gestreste Engelse dame komt naast me zitten en mompelt dat haar mobiel niet werkt en ze de veranderde vluchttijd niet door kan bellen.

Ach je, bel maar even met de mijne:-) Leuk al die vreemde mensen die zo makkelijk contact maken.

Kenia laat zich nog even niet zien, ze is bedekt onder de wolken, maar we zien nu wel de top van de Kilimanjaro. Met Barbra Streisand op mijn oren voel ik me helemaal top!

Ze serveren trouwens nog dezelfde nootjes als in 2005:-)

Het begint nu ook echt tot me door te dringen dat ik zo meteen echt in Mtangani zal zijn!

Na 1,5 jaar actief bezig zijn met fondsenwerving is dit wel een hoogtepunt hoor, ben benieuwd wat voor gevoel me dat zal geven.

Straks eerst maar eens de familie sms-en dat ik vermoeid maar heelhuids ben aangekomen.

Voor degene die me stoer vonden, het was een peace of cake, kind kon de was doen.

Als je zo boven die majestueuze wolken vliegt en ziet hoe mooi het is dan ga je vanzelf in God geloven. Ik zal Hem nog hard genoeg nodig hebben deze week.

Waar moet ik beginnen ik ben echt kapot, kan mijn ogen bijna niet meer open houden. Zoveel indrukken!! Dominic ontving me met open armen en 3 verse bloemen in zijn hand. Hij is echt heel blij me te zien, dat ik er nu eindelijk echt ben. Alles gaat in de taxi en we rijden eerst naar een mannetje met cash in zijn handen. “Is vertrouwd”, zegt Dominic en ik wissel wat dollars in voor shillings, iets wat ik anders nooit zomaar op straat zou doen.

Daarna naar de winkel voor de nodige boodschappen. Hij is in deze maanden steeds alleen geweest en heeft geen idee wat ik wil eten vanavond. Het wordt pasta met tonijn.

In Mtangani komen we aan bij Renata’s huis wat nog in aanbouw is, maar er al prachtig uitziet! Zoveel ruimte.

Bij het hek staat een groep vrouwen me op te wachten en het feest breekt los!

Het hek is versierd met een hart van bougainville bloemen en er zijn 2 erebogen voor me gemaakt!

Ze zingen, dansen en joelen, ze willen me allemaal aanraken. Ik ken veel gezichten van de foto’s. Wat een enthousiaste groep vrouwen. Ze nemen me mee naar de veranda en ik krijg een kikoi, een Afrikaanse doek, om mijn middel gedraaid en er wordt gelachen. Ik kijk naar Dominic voor de vertaling, die zei dat de dames vonden dat ik al het achterwerk van een Afrikaanse had! Lache…

We zitten allemaal in een kring en ze beginnen te praten en in no time heb ik door wat ik voor hen beteken; hoop en verlichting. Direct begin ik al met mijn praatje dat ik ze de opzet kan bieden, maar dat ze het zelf moeten doen!

Ik ga het kringetje rond en ik noem ze bij hun naam. Ze vallen zowat achterover als ik ze aanspreek met hun eigen naam. Een machtig mooi gezicht en ik heb mijn eerste punten gescoord.

Ze roepen om het hardst wie ik het eerst moet bezoeken, beloftes worden gedaan. Ze willen allemaal voor me koken. Later heb ik het idee dat er 1 feestmaal komt. Maar goed ook, ze hebben me al kokosnoot gevoerd en daar heb ik vanavond al last van gehad. De dames vertrekken en ik ga me eerst opfrissen en de koffer een beetje uitpakken. Daarna besluiten we meteen een rondje langs de vrouwen in het dorp te maken. Ze zijn zo blij me te zien. Dat alle woorden en beloften die zijn gedaan nu echt in de vorm van een mens te zien zijn.

Mama Kikore is de chairlady van het hele stel. Ze kan haar geluk niet op en ze wil me elke dag zien. Het liefst zou ze me fijn knijpen tegen haar enorme boezem (wat ze ook wel minstens 4 keer probeert.) Tijdens ons gesprek blijkt dat ondanks de sterke oppositie van een paar maanden geleden, waarbij een man het project onder uit probeerde te halen door van deur tot deur te gaan en valse praatjes rond te strooien en de groep uit elkaar te drijven. Een aantal dames bleef in mijn bestaan en beloftes geloven en hebben zich sterk gemaakt voor het project. Deze vrouwen schreeuwen om ontwikkeling en vooruitgang! Deze man werd zelfs agressief en 13 dames hebben hem zowat naar het politie bureau geknuppeld!! Geweldig, wat een sterke vrouwen!

We bezoeken ze een voor een.

Bij Asha Kitsao (later hoor ik dat zij AIDS heeft) is het wel helemaal bijzonder, ze opent het hok waar eenden inzitten en pakt er een eend uit, die is voor mij. Ja, daar sta je dan met een eend in je handen. Ik mag ermee doen wat ik wil, naar komen kijken of opeten. Ik denk er nog even over naJ

Ik ben bang dat ze er voor het einde van de week toch aan gaat.

Dominic laat me daarna de waterpompinstallatie zien en ik ben zwaar onder de indruk, hij is echt helemaal af!

Ik mag de kraan officieel opendraaien. Langs de leiding in de grond komt halverwege een kraantje boven de grond waar de vrouwen die planten en groenten verbouwen het water gratis voor kunnen gebruiken. We lopen naar het toilet gebouw. Buiten zijn wel 5 kraantjes geplaatst, binnen zijn 2 douches en 3 toiletten en urinoirs. Ongelofelijk, wat ziet het er mooi uit.

We gaan terug en koken pasta, waarna ik echt inkak. Er komt geen zinnig woord meer uit mijn mond en op al die complimenten en lofbetuigingen van Dominic weet ik ook al geen antwoord meer te geven.Ik merkte dat door mij het dorp in te loodsen een enorme druk van zijn schouders is afgevallen! Begrijpelijk, maar morgen moet hij ophouden met die complimentjes. Ik heb ze nu wel gehoord en je kan maar 1 keer een heilige zijn nietwaar:-)

Ik ga nu slapen, ben kapot. De Borana hoor ik nog zingen, ze schijnen dat elke avond voor het slapen te doen. Ze kunnen hetzelfde deuntje ontzettend lang volhouden. Klinkt mooi, maar ik ben toch blij nu met mijn oordopjes.

12 januari 2008

Ondanks de hitte toch goed geslapen, werd rond 1.30 uur wel even wakker van een hoop geschreeuw, ik kon het natuurlijk niet verstaan, maar het leek op een ruzie.

‘s Morgens hoorde ik van Dominic dat de man die officieel nachtdienst had zijn vrouw op heterdaad op overspel had betrapt met een andere man! Toch jammer dat ik geen Swahili spreek.

‘s Morgens heerlijk ontbeten, hij had een lekker prutje gemaakt met geroosterd brood en dat voor een man die zegt nog erg traditioneel te zijn ingesteld.

We gaan zo meteen het eerste geldbedrag pinnen en naar het internetcafé. Ppff, ik voel me wel een watje, de hitte is echt even wennen, mijn verwende onderdanen zijn hier natuurlijk niet aangewend. Ik heb overal blaren! Lopend op slippers en overal zand tussen dan heb je ze zo te pakken. Onderweg knapt mijn slipper ook kapot, op blote voeten verder is geen optie vanwege het bloedhete zand. Met de veter uit de schoen van Dominic maken we een nieuw mooi Afrikaans modelletje:-)

Pinnen was geen succes, de zakelijke pas werkte niet en op mijn credit kaart moest ik 4 keer achter elkaar geld opnemen a 4,50 euro, dus dit wordt een te duur geintje.

Ik zal pa vragen of het via Western Union wil overmaken, is goedkoper.

Daarna in het internetcafé op de weblog geschreven. Gisteren had de blog 25 hits, er zijn dus nieuwsgierigen! Onder de brandende zon gaan we terug. Ik ben vergeten me in te smeren, maar we zijn net op tijd terug thuis in de schaduw. Dominic kookt voor me, ik mag niets doen. Ik doe ondertussen de administratie en leg alles klaar zodat we na het eten dingen door kunnen spreken. We eten traditionele ugali, een maispap met een groente/vlees mengsel.

Het was heerlijk, tot nu toe maken mijn darmen geen bezwaar. Na het eten bespreken we alle regels van het microkredietsysteem. Hij is een en al oor en zwaar onder de indruk van de contracten en al het voorbereidend werk dat ik al heb gedaan. Een man staat bij de poort en roept, Dominic staat hem te woord. Later hoor ik dat dat het stamhoofd is van de Borana en hij allerlei geruchten heeft gehoord, bv. dat de Giriama hier alleen aan mee zouden mogen doen. Dominic verzekert hem dat dat niet zo is en dat ik fair lady ben. Renata had me hier al eerder op gewezen dat we een eerlijke verdeling moesten maken.

Ik vroeg aan Dominic waarom hij niet met mij wilde praten, hij had de man geantwoord: ”The lady needs rest”

Bullshit, dat maak ik zelf wel uit, ik wil deze man graag spreken, hoe eerder ik hem voor me kan winnen hoe beter!

Ik ben nu aan het schrijven, maar nadat de man terug is gekomen van zijn vee ophalen gaan we naar zijn huis/hutje.

Ik ben nu ook een geit rijker!! Het stamhoofd van de Borana’s kwam zelf weer naar ons toe, hij ging zitten zoals een belangrijk man dat kan doen. Langzaam en waardig. Oee…ik krijg de kriebels, dit wordt spannend, ik hoop dat ik niet ga hakkelen en daadkrachtig overkom. Eerst begint hij me te loven en te prijzen. Hij had nog nooit van zo’n systeem gehoord, maar vond, gezien het feit dat ik ook ‘het water had gebracht’ dat het een kans moest krijgen. Ik wist niet hoe snel ik asante sana moest zeggen! Het hele gesprek keek hij me niet aan, ik wist niet goed hoe ik dat moest interpreteren, is het onbeleefd voor een Borana om een vrouw in de ogen te kijken, moet ik eigenlijk wel oogcontact met hem maken? Later hoorde ik van Dominic dat het gewoon verlegenheid en nederigheid was. Tja, wat moet je ook eigenlijk denken van zo’n witte vrouw met de mond op de goede plek. Vervolgens kwamen de vragen:

“Hoe is de verdeling tussen de stammen?” Ik was zo blij dat we hier rekening mee hadden gehouden! “En de hoogte van de lening, was dat wel eerlijk?” Ik heb hem verteld dat wij daar geen stem in hadden, de vrouwen hebben dit zelf bepaald. Oke, goed geantwoord zo te zien:-)

Daarna vroeg hij bij welke bank de rekening zou worden geopend. Ze hadden een nare ervaring gehad, ze hadden van verschillende Boranaleden geld bij elkaar gelegd om een bankrekening te openen (fantastisch idee) maar dat was bij een kleine lokale bank en die ging failliet. Ik kan me zijn zorgen dus wel voorstellen. We maken gebruik van een goed bekend staande bank, de Kenya Commercial Bank. Ook goed geantwoord. Zou ik door de test komen? Zijn steun is namelijk onontbeerlijk. Nog een cruciale vraag:”Waarom alleen de vrouwen?” Ik leg hem uit dat dit nog een proef is, dat we geloven dat vrouwen een goede bijdrage kunnen leveren aan het gezinsinkomen, dat er ook veel alleenstaande vrouwen zijn die geen partner hebben die zorgen voor een inkomen. Dat als het project goed loopt er ook mannen voor in aanmerking kunnen komen, dat de rol van mannen in dit project heel belangrijk is, want….(en nu komt mijn toverzin)….achter elke vrouw staat een sterke man!!

(Wij weten dat het eigenlijk andersom is:-)

Bingo, ik zie een big smile op zijn gezicht! Ik ben geslaagd, hoe zal ik het diploma noemen?

‘Het overtuigen van een Borana stamhoofd’ Mijn beloning is een geit, mijn hemel nu heb ik een geit en een eend. Het zal volgende week echt een feestmaal worden. Ik heb nog nooit eend en geit gegeten. Je maakt wat mee en ik wil alles ervaren. Heerlijk. We lopen nu het donker gaat worden door het dorp en mijn voeten protesteren. Nu het donker is en het zand niet mee heet, gooi ik mijn slippers uit en ga verder op blote voeten. Wat overigens niet zonder risico is, gisteren zag ik in het looppad een scheermesje liggen, raapte het op en gaf het aan een Borana dame, die het aanpakte en vervolgens op een andere plek neergooide.

Bbrr..met al die kinderen die rondlopen.

We komen bij het stamhoofd en trots laat hij me zijn geiten zien. Het hok is een prachtige constructie, van takken gemaakt, inclusief een verdieping en 2 aparte hokken voor de jonkies.

De geit op de foto die aan de achterkant ligt is nu van mij .

Ik mag het hok in naar de 1e verdieping en sta tussen de geiten die continue bezig zijn hun evenwicht te bewaren op de takken. Intussen probeer ik intelligente vragen te stellen (wat blijkbaar lukt) en zie hoe mooi het systeem werkt. De poep van de geiten valt door de gaten tussen de takken door op de grond, zodat ze nooit in de poep staan of liggen. Totdat ik hoor dat op de begane grond de schapen staan:-) Hmm..ok.

Op onze wandeling hoor ik het geluid van een naaimachine, als ik goed kijk zie ik in het huisje een man zitten naaien bij de verlichting van een kaars. Romantisch gezicht, maar dat is het natuurlijk niet. Maar de man lacht trots en ik mag het filmen. Hij is bezig met een opdracht voor schooluniformen. Natuurlijk is hij daar trots op. Prachtig. Als we door lopen noemt Dominic het belang van elektriciteit in het dorp, wat we ook kunnen onttrekken aan de energie die de zonnepanelen opleveren. Bij terugkomst praten we nog wat en blijkt Dominic een prachtige verhalenverteller te zijn. Hij is een echte Leeuw, een charmeur en een entertainer eerste klas. Het is 22.30 uur en het is genoeg voor vandaag.

13 januari 2008

Vandaag moet volgens Dominic een vakantiedag zijn voor de drukke dagen die komen gaan. Na de pannenkoekjes voor ontbijt lopen we met de hond Shari van Renata en Dominic naar het strand. Voor een verwende Hollander met 2 flinke blaren onder de voeten was het nog een flink eind lopen door het mulle hete zand! Bij het strand aangekomen schop ik direct mijn schoenen uit en blus mijn voeten in de Indische Oceaan. Wat een prachtig, schoon strand. Shari leeft zich helemaal uit met het ophalen van de stokken die Dominic in de zee gooit.

We lopen op het Silversand Beach en dat zilverzand is duidelijk te zien. Het is een mineraal en het schijnt prachtig tussen mijn tenen door.

Na ongeveer 2 km draaien we om en ik voel mijn schouders verbranden. Bij de gedachten het hele stuk weer terug te moeten lopen op mijn zere voeten, geef ik op! Ik vraag of we alsjeblieft een tuktuk naar huis kunnen nemen. Gelukkig is dat geen probleem en opgelucht duik ik de kleine driewieler in. We hebben nog een half uur om op te frissen voor Ute, de Duitse vrouw van Hans ons komt ophalen met de auto. Wij zijn door Nederlander Hans van Schooneveld (waar ik vanuit Nederland al langer e-mail contact mee onderhield) uitgenodigd voor een lokale lunch op zijn farm. Hij is vrijdag 63 jaar geworden. Ik heb hagelslag, roggebrood en oude kaas meegenomen als cadeau. Er zijn nog 4 andere gasten. Een leuk gezelschap, heerlijk eten waaronder cassave, spinaziemengsel, bruine bonen, kip, rauwkost en als dessert pannenkoekjes met ijs, die je heel snel moet opeten bij een temperatuur van 30 graden!

Een heerlijke wijn heaven! Dit zijn de momenten waarop ik me tegenover het thuis wel wat schuldig voel. Vooral als Thomas een sms-je stuurt met : ‘Mama, ik hoop dat ik niet stoor, waar ben je nu?’ De schat. Rond 18:00 uur rijden we met Ute weer naar huis. Ik besluit verder te werken aan mijn reisverslag op de laptop (scheelt weer werk bij thuiskomst). Dominic wil even zijn oor te luister leggen in het dorp, voelen wat er speelt, want het microkrediet project zindert door het dorp en morgen is de eerste echte vergadering om 14:00 uur. Heerlijk even rustig, merk dat ik dat ook echt even nodig heb. Na terugkomst blijkt hij tevreden te zijn, hij is 4 huizen langs geweest 2 van de Giriama stam en 2 van de Borana stam. Ze vinden het spannend maar er is geen negatieve sfeer. Gelukkig heb ik er vandaag geen dier bij gekregen! De rest van de avond hebben we zitten kletsen en was het zomaar 23:00. Het was inderdaad een heerlijke vakantiedag.

14 januari 2008

Vandaag ben ik wat eerder opgestaan, omdat ik mijn bed uitbrandde. Dominic is blijkbaar op voedseljacht. Er is niets in huis omdat de winkels voor deze tweede dag gesloten zijn in verband met een religieus moslim feest. Maar hij heeft weer een lekker korstje bij elkaar gesprokkeld. Mandazi is een ei/tomaten prutje. De tijd dat ik nog even alleen ben gebruik ik om de cookit uit te proberen. Met de cookit kun je koken op zonne-energie. De cookit is heel makkelijk zelf te maken. Op internet zag ik een prachtige handleiding inclusief recepten en bouwtekening. Thuis ben ik aan het knutselen gegaan met karton en aluminiumfolie en heb het opvouwbare model meegenomen.

Ik installeer het geval en Katana, the houseboy, staat nieuwsgierig naar me te kijken. Ik vraag hem dichterbij te komen en leg hem uit wat hiervan de bedoeling is. Nu worden zijn ogen nog groter! Wat zal hij nu echt denken? Samen zoeken we de juiste pan en ik laat hem met zijn vinger de begin temperatuur voelen. Na ongeveer drie kwartier zijn we nieuwsgierig, We stoppen alle drie onze vinger in het water. En verrek, het is al goed warm! We lachen als kleine kinderen, zo bijzonder vinden we dat dit kan! Als dat lukt wil ik het op de laatste dag aan de dames laten zien. Ik kan nu al genieten van de gezichten!

‘s Avonds

Wat een dag! Onder het gezang van de Borana stam dat ver reikt wil ik ondanks dat ik erg moe ben toch mijn verslag schrijven. Vanmorgen eerst achterop de brommer naar het internetcafé gegaan voor een blog verslag.

Daarbij controleerde ik ook mijn bankrekening en ik zag dat er 40.000 Keniaanse Shilling was afgehaald op zaterdag van de zakelijke rekening, maar dat ik toen niks uit de muur kreeg! Grr… Morgen ga ik om 9:00 met Dominic terug om verhaal te halen. Ik wil mijn 415 euro (omgerekend) terug! Dominic heeft daar goede hoop op, ik niet. Daarna naar de bank gegaan waar we de bankrekening zullen gaan openen. Er staat een hele lange rij. We wachten even, we hebben enkel formulieren nodig om in te vullen om de rekening vrijdag echt te openen als Renata er ook bij is. Met een ongekende charme weet Dominic voor te dringen en geeft de man achter het bureau een hand en doet heel joviaal. De man pakt papieren uit de la en overhandigt die. De man die eigenlijk aan de beurt is wacht geduldig! Moet je hier in Nederland eens proberen! Daarna pakken we de tuktuk naar de lokale markt en kopen even goed in. Woensdag zullen er demonstraties zijn en je weet dan nooit of de winkels open zijn of niet.

Wat is zo’n markt een belevenis, als toerist zal je je er niet snel wagen, in al die sluipgangen waar geen zuchtje wind door heen waait, maar met Dominic valt niemand je lastig. Hij laat me stenen zien die zwangere vrouwen eten. Ja, je leest
het goed, eten. Voor de calcium!

Wat een luxe dat wij ze in tabletvorm hebben. Ik proef ze, het voelt korrelig aan, het is te eten, maar een beetje te vergelijken met een hap zand. Een uur later vind ik nog steeds stukjes terug in mijn mond.

Bij thuiskomst gaat Dominic alles regelen voor de bijeenkomst en ik overdenk nog eens alles wat ik wil gaan zeggen. Om 14:00 uur begint de vergadering OFFICIEEL. Je voelt hem al aankomen, het druppelt binnen tot we om 15:30 uur kunnen beginnen.

Bij aankomst turf ik hun namen van de lijst. Eerste probleem: er zijn ook veel vrouwen gekomen die NIET op de lijst staan. Dit benadruk ik ook meteen, dat we eerst zullen uitgaan van 47 op de lijst. Ik probeer krachtig en duidelijk te zijn en hoop dat ze het snappen. Er zitten heerlijke fanatiekelingen tussen zoals mama Kikore en Masi Ponda. Ze willen ontwikkeling, ze willen vooruitgang hebben ze me gezegd. Mama Kikore is de voorzitter van de dames groep.
De vrouwen die op de lijst stonden en zonder bericht afwezig waren worden van de lijst geschrapt, hard maar het moet. ’ s Avonds om 22:00 uur hebben Dominic en ik eindelijk de definitieve lijst samengesteld. Morgen en overmorgen volgen de individuele gesprekken. Aan het einde van de vergadering krijg ik van de dames de vraag of ze mijn handen met henna mogen beschilderen. Wow, ik ben vereerd! Morgenavond ga ik dat beleven. Heb dan wel wat uit te leggen op mijn werk .

’s Avonds gaat Dominic nog naar mama Kikore om alles door te spreken en ik ga koken zoals het een Afrikaanse vrouw betaamt.

Als je ziet hoe de groente erop de markt bij liggen, in Nederland zou het direct worden weg gekieperd, hier maak ik het gewoon klaar. Niet zo nauw kijken, die fruitvliegjes zie ik al niet meer, gewoon wat extra vlees! Mijn darmen vinden het nog steeds best.

Mijn linkervoet is dik en houd vocht vast.

15 januari 2008

Wat een dag, dit is echt geen vakantie. Vanmorgen kwam Katana met een eend aanlopen, cadeautje van Njevu Mwanjenje, vrouw van de dorpsoudste.

Na het ontbijt eerst naar de bank gegaan waar ik nog geld van ze tegoed heb. Ze zullen de situatie bestuderen en morgen moeten we terug komen. Dominic kent de dames achter het loket en gebruikt al zijn charme. Als we weg lopen vraag ik wat hij ervan denkt.”Komt wel goed” zegt hij,”zij is ook een Nandi”

Gauw nog even geblogd en pa de opdracht gegeven om ‘het grote geld’ deze kant op te laten komen. Gek hoor, ik stuur het dus van Kenia naar Nederland en hij stort het weer terug naar Kenia via Western Union. Maar dit is wel de goedkoopste oplossing. Eenmaal terug beginnen we met de contractbesprekingen. Waren ze gisteren te laat, nu liep alles prachtig na elkaar door, ze stonden te popelen!

Elke vrouw kwam apart, de contracten hebben we allemaal mondeling doorgesproken.

Vandaag 20, morgen nog eens 24! Van tevoren hebben we iedereen besproken en voor een aantal betekent dat ze moeten zakken in hun gevraagde lening. Eigenlijk verliep dat heel soepel. Om 15.30 uur kwam Nuru Kingi vertellen dat de henna dame er was om mijn handen en voeten te beschilderen. Het resultaat was prachtig!

Terwijl de dames met me bezig waren ging Dominic het geld ophalen bij de Western Union. Ik heb daarna nog de administratie nog gedaan. Om 19.15 uur sms-te hij dat hij er over een half uur zou zijn. Het duurde en duurde maar. Inmiddels was ik zo moe dat ik om 20.45 uur maar naar mijn kamer ging. Om 21.30 uur kwam hij aanzetten, hij vertelde over de situatie in Malindi. Vandaag werd de ‘speaker of the house’ gekozen en dat is een ODM man geworden, van de club van Odinga dus. Deze overwinning was mega belangrijk!

Nu kan Kibaki niets anders doen dan aftreden. Er wordt geen wet meer goed gekeurd als de speaker of the house dat niet wil. Ook was Kibaki al veel parlementsleden armer geworden. Hij is vleugellam. Morgen zullen de demonstraties nog wel doorgaan, maar ze zullen naar verwachting vreedzaam zijn.

Omdat Dominic vrij laat bij de Western Union aankwam, was het geld al naar de bank gebracht. Morgen gaan we om 12 uur naar het postkantoor, mooi even een pauze tussen de contractbesprekingen door. Elke avond klinkt er muziek in het dorp of gezang van de Borana. Het is hier ’s avonds nooit stil. Ik ga mijn oordoppen maar weer eens opzoeken.

16 januari 2008

Vanmorgen was ik om 6.30 uur al wakker, ik besluit er maar uit te gaan, kan ik alvast wat aan mijn reisverslag werken wat ik in de laptop wil zetten, zodat ik het later via de USB stick naar huis kan sturen, scheelt me weer werk als ik thuiskom.

We willen vandaag ook op tijd beginnen met de contractbesprekingen. Dominic is ook al vroeg wakker, hij vraagt me of ik vanmorgen wakker werd van de 2 kinderen vlak bij het huis. Hij vertelde dat ze aan het ruziën waren wie de grootste ‘poepoe’ had gedraaid!! Het feit dat er sinds kort toiletten zijn wil nog niet zeggen dat iedereen ze nu ook al gebruikt. Old habits never die!:-)

Dominic vertrekt iets eerder naar het dorp om de dames alvast bijeen te zoeken. We spreken de regels nu door met de hele groep, daarna individueel het persoonlijke gedeelte.

Door deze opzet zijn we dan ook rond de middag al klaar!

Al verliep niet alles zo soepel zoals gisteren, een aantal dames hebben niet de lening gekregen die ze hadden gevraagd. We hebben geprobeerd een eerlijke verdeling te maken. Toch was iedereen uiteindelijk wel tevreden en waren ze blij dat ze in elk geval in het systeem zaten .

Rond 13.30 uur zijn we naar Western Union gegaan om het geld op te halen. We ontmoeten John en Lilian, een Canadees echtpaar dat overweegt hier permanent te komen wonen als de situatie verbetert. Ik heb Dominic aangeboden om buiten de deur te eten, heb geen zin om te koken. John en Lilian willen ook wel een hapje eten. John biedt me een ritje achterop de motor aan, terwijl Lilian en Dominic er achteraan komen met de tuktuk. Onderweg stopt John bij een mooie pier om even van het uitzicht te genieten. Het is een avonturier pur sang. Het eten in het restaurant is lekker.

We krijgen bericht van Renata dat haar vlucht gecanceld is en verschillende vluchten samengevoegd zijn waardoor zij nu op zaterdag aankomt! Balen, we zullen elkaar daardoor maar zo’n 5 uurtjes zien op zaterdag.

Omdat we dus morgen niet naar Mombasa hoeven om haar op te halen, hebben we ineens een vrije dag. We besluiten om met z’n vieren naar Watamu, naar het strand te gaan. Na het eten laat John me Scorpio Villas zien dat op 26 december vorig jaar helemaal is afgebrand. We zaten daar in 2005 de laatste 4 dagen van de vakantie.

Toevallig troffen we daar de architect van Scorpio Villas die alles met een bloedend hart bekeek.

17 januari 2008

Vandaag huren we een auto en verdelen de kosten daarvan. Het is iets comfortabeler dan de 30 km met een Matatu af te leggen en zo kunnen we zelf de dag indelen.

Wat een prachtig strand! Hier schijnt ook de film The Blue Lagoon te zijn opgenomen. Ook is het een favoriet vakantieverblijf van Bill Gates.

Als het eb is lopen we het water in naar een rots die droog ligt. John’s kennis van de natuur is geweldig, de Canadese versie van Steve Irwin:-)

Hij laat ons zoveel dieren zien, die ik anders gewoon over het hoofd zou zien. Ik glijd per ongeluk in een gat wat nog gevuld is met water, het zag er wel grappig uit en ik moest er om lachen, maar John drukt me toch op het hart dat niet meer te doen, want in die gaten zijn verschillende dieren te vinden die niet teruggespoeld zijn met de zee. Later haalt hij uit diezelfde gaten een giftig zeeslangetje, zee-egels, krabben, neonvisjes en nog veel meer. Ik kijk inderdaad nu wel beter uit waar ik mijn voeten zet. Dit was een echte vakantiedag. ’s Avonds eten we bij de Canadezen die nog geen water en elektriciteit hebben. Als Lilian gaat koken zet ze zo’n mijnwerkerslampje op! De rest van het licht komt van de maan en wat kaarsen. Ziet er romantisch uit, maar om het nu altijd zo te moeten doen…

18 januari 08

PAYDAY! Gisteravond heb ik al het geld verdeeld en in enveloppen gestopt.

Wat een heerlijk gevoel dat alles zo vlot verlopen is en dat we alles hebben kunnen doen wat de dames is beloofd. We overleggen hoe we het geld gaan geven, roepen we de groep bij elkaar of gaan we van hutje naar hutje? Ik kies voor het laatste en Dominic bepaalt het tijdstip, ’s morgens vroeg voor het ontbijt. De dames (en dus vast ook meer mensen) weten dat vandaag het geld wordt gegeven en het leek Dominic verstandig om niet te lang te wachten en juist op een onverwacht moment te gaan.

Je loopt tenslotte wel in een arm dorpje met 5200 euro onder je arm .

Elke vrouw die ons ziet pakt voor het officiële moment een stoel voor me, ik mag absoluut niet op de grond zitten, dat is echt ‘not done’.

Dankbaar en blij verdwijnt menig envelop in de blouse onder de BH. Ik kan je vertellen dat er die dag heel wat rijke voorgevels rondliepen!

En ik geloof dat mama Kikore met haar enorme boezem vanavond nog naar haar geld moet zoeken:-) Rond 9.30 uur heeft iedereen zijn geld, steeds meer vrouwen willen zich aanmelden om mee te doen aan het microkredietsysteem, ik geloof dat er nu zo’n 37 op de wachtlijst staan. Intussen ontvangt Dominic steeds telefoontjes en doet hij geheimzinnig. Het zal allemaal wel. Om 11.00 uur is de groep in het dorp bij MVP headquarters bij elkaar gekomen. We melden ons daar ook en het gonst van de bedrijvigheid en gezang. Vooral Janet Mumba is, nadat ze het geld echt in haar handen heeft gevoeld, helemaal los gekomen! Tijdens de contractbesprekingen was ze erg terughoudend en kwam ze wat nors over. Maar nu is het echt een feestje om haar te zien lachen en dansen.

Ik krijg 2 geiten in mijn handen gedrukt en ook 3 eenden liggen ergens met samengebonden poten in een hoekje op hun lot te wachten.

Het voedsel wordt naar de binnenplaats gebracht. Iedere vrouw lapt geld bij mama Kikore die als een ware moeder overste haar scepter zwaait. Furaha Kaingu komt gracieus met een zak rijst op haar hoofd aanlopen. Als ze de zak neer zet kan ik het niet laten om even te voelen hoe zwaar het is. Ppff..ik schat toch zeker 12 kilo! De een snijdt de uien, de ander de tomaten en ik zie wel 30 teentjes knoflook.

Andere vrouwen stoken in de hut de vuren hoog op. Grote pannen komen te voorschijn. Ondertussen zijn de mannen met hun klus bezig. Het slachten en villen van de geiten en het plukken van de eenden. Fascinerend om dat van dichtbij te mogen zien. Hoe zo’n maag er uit komt bij zo’n geit, ongelooflijk. De eenden worden binnen in een hut geslacht omdat die nog lang rondfladderen en een half uur bezig zijn met doodgaan.

Sorry vegetariërs, het is niet anders. Als de kop eraf is, dan wordt zijn nek dichtgedrukt zodat het bloed niet overal heen spat. De kinderen staan nu te dringen en even later begrijp ik waarom, ze vechten om de kop!

Ik moet zeggen dat ik er eigenlijk ook wel plezier in heb om het zo cru op te schrijven:-)

Ondertussen krijg ik wel door dat er een huldiging of zoiets gaat plaatsvinden. Er komt belangrijk bezoek en ik word snel door Dominic ingelicht. Dit is de district officier.

Hij is speciaal voor de huldiging gekomen. Dominic heeft eerst geprobeerd om een hoge piet uit Nairobi te laten komen, maar dat was gezien de onrust daar niet gelukt en deze man was de vervangende persoon. Ook was de commissaris van de politie aanwezig. Zodra ze zaten en een beetje onwerkelijk om zich heen zaten te kijken, ben ik snel naast hen gaan zitten en de totstandkoming van beide projecten uitgelegd.

Met enige trots kon ik zeggen dat ze onder de indruk was van de prestaties, met name het microkrediet project. Het is in dit land zo belangrijk om machtige personen aan je kant te hebben. We hebben hiermee goed gescoord!

Na de uitleg stonden zij te popelen om de waterpompinstallatie te bekijken. Daar ging de hele stoet, joelend, zingend en zwetend. Intussen hadden de vrouwen me nog een kledingstuk aangedaan en werd ik meegetrokken tussen de vrouwen. Bij de pomp aangekomen zie ik dat daar een erehaag gemaakt is met een heus rose lint welke doorgeknipt moet worden. Ik sta foto’s te maken te maken als Dominic driftig gebaart dat ik moet komen. Wie, ik, doorknippen? O gut, ik moet het doen. Samen met de district officier knippen we het lint door en draaien we gezamenlijk de waterkraan open.

Gejoel, dans, gezang en knippende fototoestellen. De man is onder de indruk van de professionaliteit en van de goede samenwerking. Hij gaat speechen en ik wordt bedankt voor mijn inzet en hij vraagt of ik me wil blijven inzetten voor de mensen van Mtangani. Vanaf dat moment hoor ik elk half uur een zinnetje in mijn hoofd: ”Heb ik dit gedaan?”

We lopen langs de waterleiding die onder de grond ligt en ook het tapkraantje halverwege moet door de districtsofficier en mij worden opengedraaid. Daarna wordt het toiletgebouw geïnspecteerd.

Het eten is klaar. We krijgen als eerste opgeschept. Eerst komt er een bak water waar je je rechterhand in wast. Nooit je linkerhand, want daar hoor je je gat mee af te vegen! Eerst krijg ik het geitenvlees, daarna de geitenmaag. Slik, ik probeer alles, maar die vette knoesten ontwijk ik liever. De maag is goed van smaak, het smaakt en heeft ook de textuur van lever. Ik ben echt voor mijn doen grensverleggend bezig!

De lokale palmwijn vloeit rijkelijk. Het zit in een soort verfpotje wat we vroeger op de kleuterschool hadden, er zit een soort houten rietje in dat aan de onderkant omwikkelt is met een soort gaasje. Dit is om de mieren en andere kleine beestjes die op de zoetigheid afkomen niet op te zuigen. Ik probeer het ook, maar ik vind het echt niet lekker, het is bitter en volgens mij kun je er echt een flinke kater van krijgen. Voor mij heeft Dominic een fles witte wijn geregeld. Ondertussen is ook de chief van Sabaki aangeschoven. Sabaki is een gebied iets ten noorden van Mtangani en Malindi. Hij weet de palmwijn wel te waarderen en beloofd me als ik morgen naar huis ga en om 13.00 uur naar het vliegveld moet, me een persoonlijk uitgeleide te doen in uniform. Hij beloofd het me die avond echt wel 20 keer en elke werd het steeds grappiger! (Ik heb hem overigens niet meer gezien toen ik naar huis ging, waarschijnlijk had hij last van een kater:-)

Ik word aangesproken door de man van Nuru Kingi en heel grappig zegt hij:”I am the King and she is the Kingi” Waarschijnlijk een vaak gebruikt grapje, maar ik vind hem leuk. Hij droeg een zonnebril op sterkte en ik vroeg hem hoelang hij die bril al had en hij zei trots dat hij die sinds vorige zomer had gekregen toen hier in het dorp een oogmeting werd gehouden en brillen werden aangemeten. Ik kon het niet laten om te zeggen dat ik dat project opgezet had

Hij is hier in het dorp geboren en op mijn vraag of er regelmatig zulke feesten plaats vonden, zei hij dat hij dit op deze schaal nog nooit eerder had meegemaakt. De jongelui dansen en ook de kleintje hebben een ritme in zich dat niet te onderdrukken lijkt te zijn. Dromerig staan ze voor zich uit te kijken terwijl hun lichaampjes als vanzelf bewegen. Voor deze gelegenheid loopt er een elektriciteitskabel vanuit Renata’s huis en is er een muziekinstallatie geplaatst. Op een wit kartonnen vlak wordt een soort Keniaanse MTV vertoont, de kleintjes vooraan met open mond te kijken want dit hebben ze nog nooit gezien. Het wordt donker en we hebben alleen nog het licht van de maan. Bijzondere sfeer geeft dat. Het was een lange en intensieve dag. Ook een dag die me emotioneel veel gedaan heeft, zo merk ik de volgende dag.

19 januari 08

De dag van vertrek, terug naar een compleet andere wereld. Maar eerst gaan we Renata ophalen in Mombasa. Ik besluit met Dominic mee te gaan, zodat ik de 2 uur op de terugweg in de auto met Renata bij kan praten, want we zien elkaar maar 5 uurtjes. Zij zal het project voorlopig van me overnemen samen met Dominic.

Het is wel de bedoeling dat de dames zelf in hun midden de geschikte mensen gaan vinden, zodat ze het zelf kunnen doen. Bij terugkomst in Mtangani wacht Renata ook een warm welkom. De vrouwen zijn er bijna allemaal. We houden onze speeches waarbij ik de map met de contracten aan Renata overdraag.

En ineens schiet ik vol en besef dat voor mij dit project voor mij voorlopig ten einde is en ik ‘mijn baby’ overdraag. Zo zeg ik het ook tegen de dames:” This is my baby, I give her to you to raise it! Ik ga nu wel weg maar vergeet niet dat ik jullie op 8000 km afstand allemaal kan volgen!”

Gelach alom. Maar ik zit met een enorme dikke keel. Renata ziet het en pakt mijn hand. Hoe moet ik dit thuis allemaal uitleggen. Wat een enorm geschenk is me deze week gegeven door een kijkje te mogen nemen in een andere cultuur. Wat hou ik van mensen, van alle mensen!!

Ze hebben me deze week zoveel gegeven, dat ze stuk voor stuk een plaatsje in mijn hart hebben. Ze gaan weg en ik voel nu mijn energie verdwijnen. Ik pak mijn spullen en op weg naar het vliegveld ben ik erg stil. Ik excuseer me ervoor, ze begrijpen het. Dankzij de inzet en de tomeloze energie van Dominic heb ik een topweek gehad. We hebben als team heel goed samengewerkt.

We drinken nog wat op het vliegveld en ik heb het zwaar.

Hoewel ik naar huis verlang, naar Gerrit en de kinderen heeft dit land en deze mensen me in mijn ziel geraakt. Vooral het niet weten of en wanneer ik terug kan gaan doet me nu zeer. Het zal wel weer slijten. Ik neem afscheid van mijn gastheer en gentleman en loop weg met tranen in mijn ogen, die niet droog zijn voor ik in Nairobi landt. Onder me door glijd Mtangani weg in de verte…………..

Kwaheri Mtangani!!

Nawoord:

Ik hoop dat jullie met plezier dit verslag hebben gelezen. Ik wil iedereen heel hartelijk bedanken:

*Mijn persoonlijke vriendenkring,

*Iedereen die me gevolgd heeft op de blog,

*Mensen die stichting Mtangani financieel of met hun kennis van zaken hebben gesteund,

*De kranten Stentor, de Flevopost, Omroep Flevoland en COS Flevoland.

Na het succesvolle brillenproject, ben ik aan het brainstormen wat het volgende zou kunnen zijn. Mijn contacten met de stichting en het dorp zijn goed en betrouwbaar, dus wil ik graag een stapje verder gaan. Het is ook nooit eens rustig in dat hoofd van mij:-)

Nu zijn we aan het uitzoeken of we het microkrediet in dit dorp kunnen introduceren. Door vrouwen een kleine lening te geven wat zij moeten investeren in het aankopen van materialen waarmee zij zich een inkomen kunnen verschaffen. De lening moeten ze maandelijks en binnen een jaar aflossen inclusief een lage rente. Al in verschillende delen van de wereld is gebleken dat dit werkt en op die manier de mensen daar zelf in staat zijn om hun levenstandaard te verhogen, opdat de kinderen naar school kunnen en zij zichzelf beter staande kunnen houden.
Ik ben van plan om sponsors te zoeken die een vrouw of een groepje vrouwen financieel willen ondersteunen. De bedragen zullen daarvoor niet hoog zijn. Dus als er mensen zijn die daar belangstelling voor hebben en een groep vrouwen wil steunen, laat het me dan even weten.

Als ik mijn fantasie de vrije loop laat gaan en geloof me, dat kost geen moeite:-)dan zou het ideale scenario als volgt zijn:
Om alles goed te laten verlopen, goed onderzoek te doen naar de mogelijke kandidaten, hun achtergronden te leren kennen en me verdiepen in de mogelijkheden, zou ik daar graag ongeveer 3 keer per jaar naar toe gaan om vinger aan de pols te houden.
Ik sta er op om zoveel mogelijk controle op de zaken te houden. Dat ben ik elke donateur verplicht. Alleen ben ik helaas zelf niet in staat dit bedrag persoonlijk op te hoesten. Dus zoek ik sponsors die me willen helpen om dit project te laten slagen.
De eerste keer in december ga ik sowieso, ook zonder sponsorgeld, maar ik heb al 2 sponsors gevonden! Als iemand me wil steunen of nog andere mogelijkheden weet, dan hoor ik het graag!