Archief van de categorie ◊ Bezoek aan Mtangani ◊

• 1 februari 2018

We gaan iets bijzonders doen, waarbij enige uitleg nodig is.

Al een tijdje ontving ik de vraag van een aantal mensen dat ze zo graag eens Mtangani zouden bezoeken. We hebben lang geworsteld met deze vraag. Mtangani is geen dorp waar we graag ‘zomaar’ toeristen op afsturen. Zelf werk ik ook graag onzichtbaar voor deze gemeenschap. We voelden ons niet prettig bij het idee om daar een toeristische trekpleister van te gaan maken. Aan de andere kant beseffen we ons ook heel goed dat daar niets van de grond was gekomen als we jullie niet hadden. Dilemma, dilemma…

Na lang dubben hebben we besloten om eenmalig een sponsorreis te organiseren. Ik vertrek 23 februari met 14 mensen naar Mtangani. Deze groep sponsort bij elkaar 61 kinderen!

We hebben een programma gemaakt waarbij een ieder zich ook nuttig kan maken en wij ook handig gebruik kunnen maken van deze groep😉. We hopen dat deze mensen ook weer een beetje ambassadeurs van onze stichting zullen zijn, zodat ons bereik groter wordt.

Ik ben van plan een reisverslag te maken en zal de link naar het verslag steeds op deze pagina zetten, zodat geïnteresseerden mee kunnen lezen.

Aan het eind van de reis wil ik een grote crowdfunding actie starten. Door een enorme donatie die ik vorige week heb mogen ontvangen, zien we dat het nu echt mogelijk is om ook de middelbare school te kunnen bouwen. Maar we zijn er nog niet! Ik hoop heel erg dat mensen die ons een warm hart toedragen ons daarmee kunnen helpen en dat die actie een succes wordt!

Onze groep bestaat uit:

  • Jan en Annet Hendriksma
  • Paul en Trees Wieman
  • Monica van den Berg en dochter Patricia Hoorn
  • Anneke Baesjou, met dochter Ellen en zoon Frank
  • Raymond Kroes
  • Karen de Vrij
  • Bart Vervoort en Sonja Meijer
  • Stephan Adriani

• 19 december 2016

Weer terug van een waardevolle reis naar Mtangani. We hebben nog meer respect gekregen voor het werk wat Renata daar op zoveel fronten doet!

Het draagvlak onder de bevolking is enorm gestegen in die tijd en essentieel voor het slagen van dit project. Ouders beseffen meer en meer dat het feit dat hun kind op een basisschool in de omgeving zat, dat niet automatisch betekende dat het kind goed onderwijs kreeg. We hebben veel gevarieerde redenen gehoord waarom het kind niet het niveau heeft wat paste bij zijn/haar leeftijd. Men heeft er steeds meer vertrouwen in dat wij alles uit het kind proberen te halen wat mogelijk is.

Dit vraagt grote inzet van iedereen. Ouders en kinderen moeten afspraken nakomen en dat vraagt veel energie van het team. Maar met alle neuzen dezelfde kant op zal dat steeds vanzelfsprekender gaan worden.

Panoramafoto basisschool

Op dit moment zijn we heel druk met het inschrijven van alle 300 kinderen voor het nieuwe schooljaar.  Elk kind, ook degene die al vanaf het begin bij ons op school zitten, moeten met hun ouders naar school komen om zich in te schrijven. Iedereen weet dat, toch zijn ze nog niet allemaal geweest. Daarbij komt dat nieuwe ouders zich aanmelden en dolgraag een plek voor hun kind bij ons op school willen. Deze kinderen laten we een toets maken om te bepalen welk niveau ze hebben.

20161209_164125 20161212_113323 20161212_122151 20161212_123522 IMG-20161214-WA0010        20161210_103557

Mochten ouders waarvan hun kind al enige tijd bij ons op school zit, hun kind niet inschrijven voor het nieuwe schooljaar, dan zal dat helaas consequenties hebben. Er zijn teveel aanmeldingen van kinderen die dolgraag naar onze school willen. Uiteraard een hele vervelende beslissing, maar dit zijn de kinderziektes. We verwachten door dit beleid dat eind volgend schooljaar niemand meer ‘vergeet’ zijn kind in te schrijven. Men krijgt echt nog wel de tijd tot het laatste moment, maar daarna moeten we de beslissing nemen. Het kan dus zijn dat voor een paar sponsors dit betekent dat er een wijziging komt. We begrijpen dat dit niet leuk is, maar we hopen dat men in eerste instantie het project sponsort en niet het betreffende kind.

• 26 november 2014

Mijn laatste bericht dateert alweer van een tijdje geleden.
Vorige winter hebben we veel kunnen realiseren, oa:

* Toiletgebouw bij onze school zijn gebouwd
* Nieuwe leraar Mr Noti
* Persoonlijke sponsor gevonden voor een zwanger tienermeisje dat echt in nood was gekomen. Dankzij drie vrouwen hier in Nederland kan zij nu met haar kindje een bestaan opbouwen.
* Solar project, zodat men ook thuis in de avonduren kan werken
* Vergunning voor basisonderwijs is binnen
* Schooluniformen laten maken
* Leerboeken gekocht
* Het dak gerepareerd van een oude alleenstaande vrouw dat op instorten stond
* IJzeren kast is klaar waar onze computers veilig opgeborgen kunnen worden
* Slecht lopende marktplaats een nieuwe invulling gegeven met kinderopvang

Eind maart ging Renata weer terug naar Italië voor de zomer en zoals elk jaar staat dan alles op een laag pitje, ook de informatievoorziening vanuit Kenia. Renata gaat as maandag weer naar Mtangani voor de winterperiode.

Toekomst: Ik heb lang en goed nagedacht en besloten om de hulp aan Mtangani langzaam af te bouwen. Het is nu ongeveer 9 jaar geleden dat ik hiermee begonnen ben en we hebben veel kunnen doen, maar eerlijk te zeggen weet ik niet meer waar ik het geld vandaan moet halen. Omdat ik hier alles alleen doe voelt dat als een zware last. Tot op het afgelopen half jaar na is dat altijd steeds goed gekomen, het geld kwam op de een of andere manier altijd weer net op tijd om de projecten te kunnen uitvoeren. Maar sinds het laatste half jaar voelt het ‘op’

Ik ben erg blij dat we steeds ervoor hebben gezorgd dat elk project min of meer zelfvoorzienend is zodat terugtrekken en loslaten mogelijk is. Ik heb met Renata goed overlegd en natuurlijk vindt ze het heel erg jammer, maar ook begrijpelijk. Ze vroeg me alleen nog 1 gunst (en wat voor eentje;-) “Please, just help me to realise a compleet primary school, full 8 classes”.

Op dit moment hebben we maar 1 klas die les heeft in de school van de volwassenen. Noodoplossing eigenlijk, een eigen school zou perfect zijn en op de grond waar nu de kinderopvang gerealiseerd is, is ruimte genoeg. Weer een ‘last’ op mijn bord, omdat een school al gauw op 15.000 euro uitkomt. Maar ik wil het proberen. Ik ben met iemand in gesprek die mij daar enorm bij wil helpen. Alles is nog in een vroeg stadium dus kan ik nog niet teveel details vertellen. Maar.. wordt vervolgd dus.

Ik merk ook dat bij een aantal sponsors het moment is gekomen om hun bijdrage te stoppen of dat zij eens een ander doel willen steunen. Ik begrijp dat volkomen en wil hen heel erg bedanken voor hun steun! Ook daar moet ik een oplossing voor vinden, omdat ik graag die persoonlijke sponsoring door willen laten gaan in de toekomst.
Voor mij is het nu 3 jaar geleden sinds ik voor het laatst zelf in Mtangani ben geweest, dat was toen de documentaire gemaakt werd van ROUTE 2015 De jaren daarna liepen de projecten eigenlijk zo goed en vanzelf dat er niet echt een noodzaak was om te gaan (aangezien ik de reizen altijd zelf heb betaald was dat ook niet altijd mogelijk)

Maar nu kan ik melden dat ik weer mag gaan! En dit keer niet alleen, ik ga met mijn zus Ingrid Venhuizen. Dit maakt het voor mij heel bijzonder natuurlijk.
We gaan van 8 t/m 16 december as.

Doel van deze (waarschijnlijk laatste) reis zal zijn:
• Gegevens verzamelen van de te bouwen basisschool
• Kijken hoe het met iedereen gaat, met name ook de mensen die gesteund worden door mensen uit Nederland
• Kijken hoe de projecten lopen
• En mijn zus natuurlijk ook een stukje Afrika te laten proeven

Mocht u ons werk willen steunen dan kan dat op rekening van:
Stichting Mtangani
Rekening nummer: NL85 ABNA 0565 0813 57
Dronten

Met vriendelijke groet,
Corien Norder
Voorzitter Stichting Mtangani

• 1 mei 2012

• 1 mei 2012

• 13 november 2011

Eigen beeldmateriaal van mijn laatste bezoek aan Mtangani. Naast de documentaire die gemaakt is, wilde ik zelf ook wat filmen om alvast te laten zien welke projecten we hebben lopen in Mtangani en hoe de situatie op dit moment is. Is niet van geweldige kwaliteit, maar voor een amateurtje kan het wel.

Vandaag, 13 november, bestaat Stichting Mtangani 4 jaar. We hebben al veel bereikt in die jaren!

 

• 1 november 2011

Net weer terug uit Kenia met een, voor mij, zeer indrukwekkende ervaring rijker. De documentaire gemaakt door Marijn Poels en Ruud Lenssen is klaar.. tenminste voor mij, hij wordt nu gemonteerd door Marijn in Berlijn. Over 14 dagen als hij klaar is mag ik  hem 1 keer zien en daarna gaat hij de kast in tot 4 maart 2012. Duurt nog wel heel lang, maar noteer alvast maar in jullie agenda.. volgend jaar ontvangen jullie de uitnodiging voor de première!:-)

Tijdens mijn reis heb ik weer een reisverslag gemaakt voor wie het nog wil lezen.  Alle foto’s van de reis zijn hier te vinden.

Nieuws uit Mtangani

Het was inmiddels de 5e keer dat ik naar Mtangani ging en er is veel verandert in die 4 jaar. Daar waar we in het begin zo hard hebben moeten werken om het vertrouwen van de bevolking te krijgen, zo gemakkelijk gaat dat nu. Met enorme dank aan mijn partner Renata! Overal waar ik kwam was herkenning en goedkeuring, ook het camerateam werd enthousiast ontvangen!

-Microkrediet project

Het microkrediet draait volledig zelfstandig ..langzaam, onder de zware omstandigheden waarin deze vrouwen op dit moment leven, maar het draait! Tijdens de vergadering (die elke 14 dagen plaatsvindt) waren wel 150 vrouwen aanwezig!

Vier vrouwen hebben het afgelopen half jaar hun lening volledig afgelost en 4 nieuwe leningen zijn uitgegeven.  Waarvan een vrouw wel een heel triest verhaal had. Ze woonde in het Noorden van Kenia, daar waar de droogte heerst, haar man is overleden en ze staat alleen met 4 kleine kinderen. Ze heeft op het punt gestaan haar kinderen gif toe te dienen en het daarna zelf in te nemen. Ze zag echt geen uitweg meer. Gelukkig wist ze naar haar zus in Mtangani te komen en kon ze wat op krachten komen, zij heeft nu bij ons een lening gekregen, waarvan ze vis gaat in- en verkopen. Hopelijk helpt dit haar om hier een nieuwe start te maken.

-School project

De school voor volwassenonderwijs loopt super, de vorige keer was ik er voor de opening van de school, nu zag ik het in gebruik. Twintig volwassen vrouwen in opperste concentratie hun schoolwerk te zien maken en trots het alfabet op horen zeggen, dat geeft toch wel kippenvel hoor!

-Markplaats project

De papieren voor de marktplaats zijn binnen als ook de bouwplannen. Heb vandaag geld overgemaakt naar onze nieuwe bankrekening in Malindi voor de eerste fase van de bouw. Het tempo van Renata kennende is de marktplaats gerealiseerd na 1 maand. Even kijken hoeveel we kunnen bouwen met het geld wat ik nu heb, er is nog veel meer nodig omdat we de plaats willen uitbreiden met een toiletgebouw en een wasplaats voor groenten en fruit. Maar de overdekte hal zal er voor het einde van het jaar zijn!

Categorie: Bezoek aan Mtangani  | Reageer
• 6 maart 2010

Alle foto’s van 5 en 6 mrt.

Ik ben weer van plan om een reisverslag te maken. Niet omdat ik hoog gespannen verwachtingen heb dat iedereen het wil weten, maar eigenlijk uit puur egoïstische redenen. Ik reis graag en schrijf ook graag, de komende 24 uur zal mijn communicatie sowieso beperkt zijn tot Yes, Please and Thank you. Nogal afstompend dus en een ieder die me kent weet dat het voor mij behoorlijk beperkend is:-) Ik ga er ook maar niet over nadenken wie allemaal meelezen, ik schrijf gewoon vanuit mezelf, zoals ik alles doe wat ik tot op heden heb gedaan…op gevoel.

Dus sommige zullen het misschien website vervuiling vinden, maar ik heb even met de voorzitter van Stichting Mtangani overlegd..en die vind het goed:-)

5 maart: 8.30 trein naar Schiphol

Eindelijk onderweg, weggebracht door mijn vriendin. Ik begin de reis met gemengde gevoelens, niet vanwege mijn bestemming, maar wel vanwege de lange reis. Ik voel me niet echt lekker en heb geen idee welke kant het uitgaat. Nee, niet van de zenuwen, nou ja misschien een beetje omdat ik hoop de komende 24 uur niet hoef over te geven en in redelijke staat Mtangani bereik. Vandaar zien we wel verder. Vannacht ook allerlei visioenen gehad van een kotsende vrouw met haar armen over de bagage heen, zo graag even willen slapen, maar de ogen niet dicht durven doen uit angst dat er iets met haar bagage gebeurd. Maar goed, het gaat zoals het gaat. Gisteravond had ik koorts, nu is het goed, we zien wel. Dus daar zit ze dan weer, deze keer dus samen met haar reisgenoten Ibuprofen en Paracetamol:-)

De zon schijnt heerlijk de trein in, ik moet me nu even gewoon voornemen om maar te genieten. Ik reis graag, ook alleen, het feit dat je op niemand terug kan vallen en het zelf moet oplossen is zowel heerlijk als nu ook mijn valkuil.

Inchecken: Gisteren nog eens goed op de site van Turkish Airlines gekeken, mocht ik 1 koffer van 20 kilo en 8 kilo handbagage meenemen! Shit, dus er moest thuis nog voor 4 kilo uit. Ik heb mezelf nu waarschijnlijk tekort gedaan, maar ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om de spulletje die ik heb gekocht en gekregen voor de mensen in Mtangani eruit te halen. Ben benieuwd welke verrassende kleurcombinaties ik nu kan maken, maar ach dat is ook wel mijn laatste zorg in Afrika. Op kleding van Renata hoef ik niet te rekenen, zij die met die 50 kilo! Nou ja, misschien slippers dan:-)  Maar nog even over dat inchecken, mijn handbagage is niet eens gewogen en mijn koffer woog 21,4 kg maar dat was geen enkel probleem, als ik dat had geweten had die extra onderbroek  er nog best bij gekund! Overigens ook grappig is dat als ik alleen reis me gevraagd wordt..business or economy class..dat gebeurd nooit als we samen of als gezin reizen:-)

“Koffie appelgebak, mevrouw..is aanbieding” ik waan me al in het Turkije. Verder is alles al in het Engels. Ik hou er wel van, die Engelse taal. Niet dat het Nederlands nu afgeschaft zou moeten worden, maar iedereen zou makkelijk Engels moeten kunnen spreken. Ik neem de ‘aanbieding’ aan samen met een flesje water mag deze aanbieding 8,40 euro kosten. En hij smaakt niet eens lekker! Laptopje erbij en ik ben helemaal happy, ik voel me eigenlijk nu heel goed, wat een opluchting!  Zo meteen nog dollars halen voor het visum in Nairobi.

14.00 Vanuit de lucht weer verder, ik bof..zit in een leren aquablauwe zetel, het zonnetje schijnt me op de rug en ik zit languit met mijn benen over de 2 andere stoelen heen! Super! Laat de boeren maar dorsen zou mijn vader zeggen. Heb net lekker gegeten, ik snap trouwens nooit waar mensen altijd over klagen wat betreft vliegtuigmaaltijden..of mijn smaakpapillen moeten danig onderontwikkeld zijn, dat kan ook, want ik vind het altijd wel prima hoor. Het wordt je aangedragen en je hoeft de afwas niet te doen en ook niet zelf te bedenken wat je nu weer moet eten. Ik geloof wel dat ik een dankbare reiziger ben. Heb net dus ook even gebruik gemaakt van die extra vrije stoelen door languit een dutje te doen. Ik pak aan slaap wat ik kan, niet wetende hoeveel ik nog kan krijgen. 1 minpuntje..de ‘schattige’ kindjes achter me met een moeder die in haar oneindige geduld maar blijft waarschuwen niet zo tegen de voorste stoelen te trappen en met het opklapbare tafeltje klappen. En aangezien ik ze dus alle 3 gebruik, krijg ik dus een gratis shiatsu massage over de gehele lengte van mijn lichaam:-)Subtiele blikken achterom zijn tot op heden tevergeefs..oeps stoppen, al landen?

Istanbul: Pff het is hier al warm..tenminste vergeleken met Nederland. Ik had ook nog een extra topje aangedaan om zo de overbagage te voorkomen..alsof dat wat helpt..Net even een kop koffie besteld en meteen maar even met een foto vereeuwigd, want al wil ik geen zuinige Hollander lijken, maar 9,70 euro voor de koffie en een Mars….zeg nou zelf, dan moet elk slokje toch goddelijk smaken…maar dat doet het dan ook! Weet je, je kunt wel gaan shoppen maar het is op elke luchthaven toch wel hetzelfde. De Toblerone, die ik als bijgeloof altijd koop voor het hebben van een goede vlucht, had ik al gekocht. Renata heeft me meteen opgedragen om er eentje van puur voor haar mee te nemen. Ik opperde nog dat in het geval van overbagage ik die eruit zou gooien…she was not amused haha

Heb even rondgelopen, maar ik moet zeggen dat ze hier toch wel  hele leuke winkeltjes hebben hier. Schalen vol met allerlei soorten Turks Fruit…ik heb van alles geproefd totdat ik me nu een beetje misselijk voelL Ben ook net een klein kind hè. Heb een doos gekocht voor Renata..op de terugweg koop ik vast wel weer een doos voor thuis. Nog meer liefhebbers voor een doos van 5 euro? Geef de bestelling maar door hoor! Voel dat ik weer koorts en hoofdpijn ga krijgen. Gek hoor, wat is dat toch? Ik ben nooit ziek..ik wacht maar niets af en doe een beroep op mijn reisgenoot Ibuprofen. Ik geniet van Ilse de Lange in mijn oren..wat heeft die meid altijd goede teksten! Om een brok van in je keel te krijgen..of is het nog een stuk Turks Fruit? Wacht ff..zit een man achter me zowat te stikken, moet ik wat…nee, het gaat alweer, hij kleurt weer bij:-)

Nairobi 4.30 uur: Zit ik ineens aan de koffie met een Pakistaan! We moeten samen heel lang wachten op de volgende vlucht, staan al in de bloedhete, stinkende en benauwde vertrekhal. Hij zucht eens diep en zegt hier niet te willen wachten, ga ik mee voor een kop koffie? Ik ben al blij dat ik de oversteek van arrivals naar domestic flights kan maken zonder te worden lastig gevallen, dus normaal zou ik hier niet meer weg gaan, zeker niet nu het nacht is. Maar ik merk dat het een ervaren reiziger is en het voelt goed, dus zit ik hier nu en haalt hij nu koffie voor me! Super hè zulke galante mannen? Hij is al dagen onderweg voor zijn werk in de pharmacy. O trouwens, moet straks nog maar eens kijken of mijn vlucht wel ‘bestaat’, want hij stond niet vermeld op de borden. Bij navraag waar vlucht 0417 is gebleven worden mijn papieren nauwkeurig bekeken met een simpele conclusie “…aah then it must be there…” Dus daar gaan we dan maar vanuit. Nog even terug over de vlucht van Istanbul naar Nairobi..hulde aan Turkish Airlines en de crises! Deze keer moest ik wel wat doen voor mijn 3 stoelen op een rij, maar na take off werd een soort stoelendans gedaan om de lege rijen. Bingo..ik zat! Ik had 4 kussentjes (had het kussentje van mijn originele plaats ook meegenomen), kreeg een deken en na een heerlijke maaltijd van zalm en de rest wat ik niet meer weet, maar wel lekker was, ben ik gaan slapen. Oogmasker op, doppen in de oren en maffen. 4 uur lang! Ik voel me dus best uitgerust. Maar waarom zijn het altijd je darmen die je het eerst vertellen dat ze verandering van slaappatroon niet zo leuk vinden? Ik meen dat je geen gassen mee aan boord mocht nemen…Nou als iedereen dit voelt wat ik nu voel, dan kunnen de vliegtuigen volgens mij i.p.v. op kerosine ook wel op gas vliegen:-)

Ik kijk vanuit het cafeetje de straat in en ruik het Afrika weer, een lekkere bries omringd me. Het is nu mijn 5e keer hier, omgeving raakt wat vertrouwd hier. Gatver, mijn eerste muggensteek, dacht dat we die niet hadden in Nairobi. Moet nog beginnen met mijn malariakuur. Daar wordt je trouwens ook lakser in, je bent maar voor 70% beschermd en Renata heeft nog nooit 1 tablet geslikt. Als ze malaria krijgt zorgt ze meteen dat ze goede medicijnen krijgt en met een paar dagen is ze er weer boven op. Ja ma..ik zal wel mijn tabletjes innemen. Trouwens misschien is er wel helemaal geen mug meer te bekennen, je zou toch denken dat met de dikke 80 miljoen euro die Serious Request in december heeft opgehaald ter bestrijding van malaria, geen mug nog in staat zal zijn om te prikken…of ben ik nu te optimistisch?

Bah, ik ga de mensen nu ruiken, uit hun mond, hun zweetklieren enz. Ongetwijfeld zal ik ook bij die club horen al doe ik mijn best met deodorant en tandenborstel en veel kauwgom. Deed iedereen dat maar…..pff heb even geen tekst meer en nog teveel tijd over..5.24 uur

6 maart 2010:

Hier foto’s van aankomst in Mtangani

Ik schrijf voor nu even een kort stukje want ik ben behoorlijk moe nu. Het was een mega verrassing te zien dat bij aankomst de school af was! Renata haalde me op van het vliegveld en deed net of ze de vrouwen verwachtte aan het begin van het dorp, maar daar was niemand, ze acteerde goed door te zeggen dat ze zich schaamde voor de vrouwen dat ze er niet waren om me welkom te heten. Enkel een paar geiten waren aanwezig. De taxi reed meteen door naar de school en daar wachtte me dus een grote verrassing, ze moeten heel hard gewerkt hebben om alles op tijd af te krijgen. Het resultaat was prachtig en het welkom ook. Het lukt me vandaag niet om de foto’s te uploaden omdat de verbinding traag is. Op Hyves zijn er wel een paar te zien van de afgelopen dagen. Morgen probeer ik het wel weer opnieuw, nu eerst maar even bijslapen!

7 maart 2010:

Goed geslapen, gisteren was dus een drukke dag, het is zo bijzonder te zien dat warme welkom, terwijl ik niet degene ben geweest die het echt gerealiseerd heeft. Daarvoor alle hulde aan Renata. Ze is niet de makkelijkste om mee te werken, ze zit boven op alle werkzaamheden en op de een of andere manier weet ze hoe het moet en dwingt ze de werkers correcties aan te brengen als ze dat nodig vind…kan me voorstellen dat de Afrikaanse man wel eens moet slikken, maar voor het project is ze geweldig, elke cent is haar toevertrouwd. Ze heeft het laatste gedeelte van de bouw voor geschoten uit eigen budget en ‘grapte’ gisteren dat ze nu haar ticket naar Italië aan het einde van de maand niet kan betalen. We vinden wel een oplossing. Ze is zo blij dat het af is, het tempo was moordend hoog besef ik nu, zeker in deze hitte. Ik zit nu in de schaduw te schrijven en het zweet breekt me al uit. Ik kan aan haar zien dat het haar lichamelijk ook veel energie heeft gekost en zoveel heeft ze niet bij te zetten. Ik voel me een reuzin naast haar. Ik ben heel blij dat er nog wat acties (gaan) lopen in Nederland, zodat ik weet dat er weer wat geld binnen komt. O ja, ik wil iedereen nog heel hartelijk bedanken voor de donatie die binnenkwamen vlak voor ik vertrok. Super hoor.

7 maart 2010:(avond)

Foto’s van deze dag

Vandaag was een dag met tegenstrijdigheden. Ik durf het bijna niet op te schrijven maar vandaag zijn we naar het strand geweest. Renata had een maand lang hard gewerkt en verkondigde dat vandaag een stranddag zou worden..tja daar had ik niks tegen in te brengen. Sowieso is mijn bezoek deze keer anders dan de vorige keren. Toen was er nog zoveel in ontwikkeling en in de opbouwende fase, maar nu lijkt het allemaal veel soepeler te verlopen. De moraal onder de vrouwen is groot, hindernissen hebben we overwonnen en langzaam zien we dat veranderingen steeds meer van blijvende aard zijn. We doen echt 3 stappen vooruit en 2 terug. Toch hoor ik nu ook echt de schrijnende situaties waarin veel vrouwen zich begeven, na 2 jaar krijgen we daar steeds meer zicht op. Nadat we terug waren van het strand zijn we het dorp ingegaan..op werkbezoek zal ik maar zeggen. Eerst naar Monica Tuva, ik wilde haar verhaal horen waarom ze 2 jaar bijna niet heeft afbetaald. De verhalen zijn vaak even eenvoudig als schrijnend. Deze vrouw had haar geld geïnvesteerd in de aanschaf van kuikens, het idee is simpel..vetmesten en verkopen, goede business. Maar na de aanschaf werd haar moeder in een dorp ver weg ernstig ziek, dus ze moest daar heen, ze komt na een tijd terug, alle kippen dood, weg geld. Oorzaak: thuis hadden ze de kippen wel gevoerd maar geen vitamines en medicijnen gegeven…Nu na lange tijd heeft ze 3 weken geleden weer 150 kuikens EN medicijnen (het zakje werd me in de hand gedrukt) gekocht voor 65 euro en gaf ze aan snel te beginnen met terugbetalen. Het is niet leuk dat je haar de vervelende vraag moet stellen waarom ze niet heeft terugbetaald, maar het moet, ze moeten steeds weten dat er geen gift bij zit en de verplichting aan ons blijft bestaan. Doen we dat niet, dan neemt iedereen een loopje met ons en ligt het project in no time op zijn gat. Een ander verhaal..Rose Shaidi koopt van de lening een stukje grond en gaat het bewerken, de grond wordt zomaar verkocht door iemand waar zij uiteraard geen cent voor vangt. Wat is nu een vrouw in een land met maar weinig eigendomspapieren. Ze besluit toch op het land te blijven werken met de belofte hiervoor betaald te worden…na een paar maanden is haar eindelijk duidelijk dat men niet van plan is haar te betalen, want…wat is nu een vrouw? Deze keer pikt ze het niet langer en gaat verhaal halen en stampij maken..resultaat..ze belandt met haar kleine baby in de gevangenis! Inmiddels is ze wel weer vrij maar je tenen krommen toch van zoveel onrecht en geeft aan dat de positie van de vrouw hier in zulke situatie nog altijd op een laag puntje staat.

Andere vrouwen schieten ons aan om te vragen wanneer zij hun lening krijgen, ik realiseer me dat dit het dagelijkse leven van Renata is…

Toch zijn er hele mooie verhalen. Vrouw investeert haar lening in het aanleggen van een waterleiding en een tapkraantje, zodat ze water kan verkopen  (Ja, we hebben een waterpompinstallatie, maar dat is nooit toereikend genoeg voor een dorp van 7000 inwoners) Haar investering haalt ze eruit, 300 vaten water worden per dag opgehaald en betaald aan haar.

We merken vooral dat de vrouwen van de eerst startende groep de meeste moeilijkheden hebben, zou het dan toch eindelijk zo zijn dat ze langzaamaan leren hoe je met een lening moet omgaan??

Morgen gaan we de uitnodigen maken voor de party op zaterdag. De burgemeester, die tevens de area counselor is moet uitgenodigd worden, de Member of Parlement ook  en ook journalisten van de lokale kranten. Steeds denk ik nog dat we hier met kleine dingen bezig zijn, maar als ik die titels hoor dan wordt ik er elke keer weer stil van. Ook moeten we weer een mbuzi (geit) kopen . Daar gaan we weer:-) O ja, vandaag  zijn we ook achter de sleutelhangers aan geweest, we hebben een deal gemaakt om 330 te kopen voor 80 cent per stuk. Morgen alvast geld pinnen zodat hij de materialen kan aanschaffen,  ik kan me niet voorstellen dat hij de 330 sleutelhangers met zoveel kraaltjes binnen 1 week af kan hebben, but he says he can do!

8 maart 2010:

Het is moeilijk om de foto’s te uploaden, een paar zijn er gelukt, klik hier om ze te bekijken. Het is nu middag en we zijn net terug van de winkels, uitnodigingen gemaakt en geprint voor de party, boodschappen gedaan en geld gepind voor de 1e aanbetaling van de 330 sleutelhangers zodat ze alvast kunnen beginnen. Wat denk je Annet..kunnen we ze voor 3 euro per stuk verkopen? Dat zou wel heel gaaf zijn!

10 maart 2010: Nog wat overdenkingen

Mijn bezoek deze keer is zo anders dan vorige keren. We zaten toen in de opbouwende fase. Het idee microkrediet was hier niet echt bekend, onderling hadden mensen wel  een soort leensysteem voor hele kleine bedragen, maar niet zo groot opgezet als wij nu hebben gedaan. Het eerste jaar waren we met 44 vrouwen gestart, aan het begin van het 2e jaar zaten we rond de 65 en nu aan het begin van het 3e jaar schommelen we rond de 80 en daarop willen we blijven. Dit is te behappen, niet zo mega, maar ook niet echt kleinschalig. Vanmiddag hebben we met (bewijs) papieren in de hand een rondje door het dorp gedaan en het is heel mooi te zien dat je eigenlijk geen 100 meter hoeft te lopen voor je een vrouw met en lening van ons tegen komt! Dit rondje maakten we om de slechte terugbetalers op te zoeken. Een aantal hadden we zondag al bezocht, nu de rest. Allemaal beloven ze snel te zullen betalen, bij de ene geloof je in hun oprechtheid, bij de ander veel minder:-)

Vanavond lekker pasta gegeten, dat is het voordeel  bij een Italiaanse te gast te zijn, we praten veel over van alles en nog wat. Het weer was weer slopend vandaag, dus zijn we op tijd naar bed gegaan. Maar rustig is het totaal niet, het huis van Renata staat op ongeveer 100 meter van het centrum van het dorp af en in tegenstelling tot met vorige bezoeken heeft de dorpsoudste nu een geluidsinstallatie of zoiets aangeschaft..en daar wordt je heeel blij van:-) Andere keren werd je ook altijd wel wakker gehouden, maar dan hoorde je de lokale gezangen tot diep in de nacht, vooral als er iemand gestorven was, ik geloof dat ze dan 5 nachten door zingen…maar dat is toch fijner aan te horen dan dit blikkerige geluid. Ik vind het zo jammer dat ik op deze site geen foto’s kan uploaden, dus bij thuiskomst houden jullie die nog te goed.

Vanmorgen  even koffie  gedronken in Renata’s  ‘stamcafé’  Het is opmerkelijk te zien hoeveel oudere vrouwen een jonge Keniaan bij zich hebben en andersom, oudere mannen een jonge Keniaanse mooie dame..midlife crisissen genoeg dus om me heen. Oversteken van weg is hier overigens net Russisch roulette en omdat ze hier links rijden begin ik altijd net met de verkeerde kant op te kijken, maar tot nu toe is het nog gelukt.

Hmm…stond net onder de douche..zag ik ineens een mega kakkerlak voor de deur langs kruipen, ik snel eronder vandaan om te kijken waar hij was gebleven, zodat ik hem de deur uit kon schuiven (doodtrappen is niet gewenst vanwege de eitjes die ze dan leggen onder je schoen of zoiets) maar ik zie hem niet meer!! Hij was echt huge, wel 8 cm denk ik! Maar goed ze doen niks, maar kunnen wel vliegen, dus ik zal mijn klamboetje maar goed dichtstoppen.

Foto’s van deze dag

Een dag van hard werken

Vandaag zijn we naar de stad geweest om glasplaten op te halen voor de fotoposters die ik heb gemaakt voor de school (ik zal er later foto’s van maken) Kun je je voorstellen..met 4 glasplaten in een tuktuk over een hobbelige weg?? Maar ze zijn nog heel!

Verder zijn we vandaag veel bezig met ideeën te bedenken hoe we het school project zelfvoorzienend kunnen maken. Een idee is dus om de artikelen die vrouwen hier kunnen maken in Nederland te verkopen, een ander idee is om spullen aan te schaffen die we kunnen verhuren. Voor elke begrafenis, bruiloft of andere bijzondere gebeurtenis hebben ze spullen nodig die ze zelf niet kunnen aanschaffen, maar dus huren. Het gaat bv. om een grote kookpan van 50 tot 100 liter, borden, plastic stoelen een elektriciteitskabel enz. We hebben berekend dat na 5 keer verhuur de kosten er al uit kunnen zijn. Opslag kan in een hoek van het leslokaal.

In de toekomst zou het heel mooi zijn als we ook een werkplaats kunnen creëren met een paar naaimachines. De kosten van een naaimachine..ongeveer 70 euro.

Als iemand dacht dat het voor mij wel een beetje vakantie was dan hebben ze het mis. Vanmiddag om 15.00 uur was de vergadering, behalve dat vrouwen een afbetaling konden doen, heeft Renata een indeling gemaakt van welke vrouwen op welk moment van de dag ze naar school willen. Het is nl. onmogelijk om een vrouw/moeder de hele dag naar school te laten gaan. Vrouwen zijn de spil hier van alles, moeten dus ook voor het gezin zorgen. Dus hebben we bedacht om elke vrouw elke dag 1 uur onderwijs te geven. Voor elk uur moeten ze ongeveer 10 cent betalen. Van dat bedrag wordt de lerares betaald. Ze kunnen dus zelf aangeven welk uur van de dag hen het beste uitkomt. Voor nu zijn het 4 klassen, maar ongetwijfeld zal dit snel meer worden.  Daarna had Renata een plan bedacht om de vrouwen meer verantwoordelijkheid te geven. Ze had 30 planten uit haar eigen tuin gehaald en die aan evenzoveel vrouwen gegeven, gelabeld met hun naam. Grappig detail was dat Renata en ik ook aan een plant en vrouw gekoppeld werden. Het was de bedoeling dat ze nu rondom het terrein worden gepland. Vervolgens vertelde Renata dat het de bedoeling was dat een ieder gedurende de afwezigheid van Renata voor haar plant zou zorgen en bij haar terugkomst dus flink moet zijn gegroeid!

Elke vrouw ging gretig aan de slag, er werden direct constructies bedacht van takken om de plant heen om hem te beschermen tegen de geiten, mochten die onverhoeds op het terrein komen.

Ook werden bij velen flessen vol met water omgekeerd in de grond naast de plant gezet, zodat de plant zo’n 5 dagen lang iedere keer een beetje water krijgt. Daarna moesten de restanten van zand en koraalstenen van het terrein verplaatst worden, hier kon ik eindelijk de handen uit de mouwen steken! Heerlijk, maar ook zwaar, me ervan bewust dat deze vrouwen het een maand lang elke dag hebben gedaan.  Vlak voor het donker werd waren we klaar. Inmiddels is het schoolbord vandaag ook opnieuw geverfd en dus klaar. Het is nu 20.00 uur en we zitten een beetje uitgeblust aan tafel.

Ik ben ongelooflijk vies en zo stoffig dat ik wazig zie door mijn lenzen. Zo eerst maar eens even douchen want de muggen schijnen van die viezigheid te houden. Tot morgen!

11 maart 2010: Poetsen en schrobben

Foto’s van vandaag

Vannacht niet goed kunnen slapen, de hitte leek je de adem te benemen. Geen zuchtje wind kwam de kamer binnen. Heb de gordijntjes voor het psychologische effect omhoog gefrommeld en daarna lukte het wel. Gek hoor dat je geen laken nodig hebt om onder te liggen, je stort je gewoon neer op je bed. Vanmorgen een paar spetters regen gehad, je bent blij met een paar wolkjes schaduw.

Renata was al eerder naar de stad gegaan om een vriend gedag te zeggen en ik zou later komen. Een van de vrouwen kwam aan de poort en vroeg me om ‘maji’ (water), ze liep met me mee en ik schonk haar een halve liter water in, ze klokte het in 1 keer weg, gevolgd door nog een halve liter! Man man ik moest denken aan een kameel…lang zonder water kunnen en dan de voorraad aanvullen!

Vanmorgen eerst naar de school geweest om de verf spetters van de vloer af te schrobben.

Gisteren kwam Monica me vertellen al 160 sleutelhangers af te hebben! En dat in 2 dagen! Ik weet niet hoeveel ermee bezig zijn, maar snel gaat het wel.

Ben net weer terug van de school, een groep vrouwen was gekomen om te helpen met het opruimen van de grond om de school. Renata heeft de deur van de school en het schoolbord nog een keer in de verf gezet, ik moet zeggen dat alles eruit ziet om door een ringetje te halen. De vrouwen kunnen heel trots op hun gebouw zijn! Atari heeft planten om de school heen gepland, omdat het voor de vrouwen wel heel verleidelijk is om tegen de smetteloze witte muur te gaan zitten en binnen no-time heb je een zwarte rand en dat zou zonde zijn. Ik heb de vrouwen meegeholpen de brokstukken van het terrein te verwijderen, nog een hele klus, maar vele handen maken licht werk. Was ik nu de enige die het zweet in elke lichaamsholte had staan en regelmatig water moest drinken? Wij zijn echt niks gewend. Bezorgd werd naar de conditie van mijn handen gevraagd…lange nagels had ik toch al niet en het blanke velletje kan toch wel wat hebben:-)

Ze gniffelen wel wat als ze me aan het werk zien, ik weet niet wat ze van me verwacht hadden, maar ik werk liever mee dan dat ik toekijk. Gezamenlijk gaan we huiswaarts..wetende dat er mij een heerlijke douche en schone kleren wacht. Morgen zal het meubilair definitief in de school geplaatst worden. De eerste dag was dat alleen gedaan als verrassing voor mij.

12 maart 2010: Afrikaanse geldautomaten

Foto’s van vandaag

Ze beginnen hier al om 6.00 uur in de morgen, toen ik dus wakker werd om 8.00 uur waren de meubels al in de school geplaatst. Ik voel me schuldig dat ik toen nog sliep, ben ook echt een blanke hoor. Dus eerst maar eens mijn ontbijtje gemaakt en de afwas gedaan. Deze dag start met bewolking..heerlijk!

Eerst maar weer eens naar de bank geweest, geld voor de taxi voor zondag ophalen. Rare geldautomaten hier, ik kreeg al eerder een verkeerd bonnetje uit de automaat. Daaruit bleek dat ik van een Afrikaanse rekening had gepind! Vandaag weer…maar nu zou het in mijn nadeel zijn, dus ik naar binnen en de situatie uitgelegd..morgen moet ik terug komen, dan kunnen ze kijken wat er werkelijk is afgeschreven. Bij  thuiskomst snel even ingelogd en gezien dat het andere geld toch correct is afgeschreven. Waarschijnlijk lopen de bonnetje een klant achter en krijg ik het bonnetje van mijn voorganger! Lekker Afrikaans dus! Renata had nog wat andere dingen te doen dus met een tuktuk met boodschappen waaronder eieren en 10 liter klotsend water huiswaarts gegaan. Terwijl we door het dorp rijden realiseer ik me in wat een bijzondere positie ik me begeef. Hier komt geen blanke en zeker niet alleen. Ik kan door het dorp rijden en wordt door meerdere vrouwen als een bekende verschijning begroet. Bijzonder hoor. Ik moet me alleen niet tussen de hutjes gaan begeven want ik direct verdwalen, alles lijkt op elkaar en is een wirwar van ‘straatjes’.

’s Middags hebben we de foto’s in de lijsten gedaan en daarbij ging een glasplaat kapot, balen want nu moeten we daar morgenvroeg ook nog voor op pad.  Om 16.00 uur gaan we weer naar de school en deze keer heb ik een goede vertaalster naast me zitten en kan ik wat meer uitleg geven over mijn werkwijze in Nederland. Het begrip internet en dat ik dagelijks met Renata kan praten gaat hen waarschijnlijk boven hun pet, heb het maar zo goed mogelijk uitgelegd. Ook heb ik de vrouwen verteld dat zowel Renata als ik geen salaris ontvangen, dat we dit 100% vrijwillig doen en dat ook mijn tickets privé zijn betaald. Dit was voor hen, die leven in een land waar zovelen eten van het geld van de ander, zo belangrijk. Hier is ook de uitdrukking ‘how much he eat’ (hoeveel heeft ie gestolen) heel gangbaar.

13 maart 2010: Openingsfeest

Foto’s van deze dag

Renata was al vroeg in de weer, dit doet ze allemaal in stilte, maar ik weet dat haar brein overuren draai, dus ik hou me op de achtergrond en doe mijn ding, check de mail van gisteravond, lees jullie reactie en blaas 40 ballonnen op voor het feest, daarna loop ik naar de school en zie dat ze bezig zijn met de geiten te slachten. De vrouwen zitten ernaast te wachten tot zij aan de slag kunnen.
Renata is net terug van haar jacht naar rijst. De winkel waar ze het normaal haalt vroeg 3 keer zoveel voor de rijst, dus is ze met mama Kikore op pad gegaan om het ergens anders goedkoper te krijgen.
Er worden vanmiddag zeker 100 mensen verwacht!

Renata benadrukte daarnet nog even hoe bijzonder dit project is. Educatie voor kinderen is gelukkig hier al normaal ( al is het niveau niet altijd even hoog), maar niet voor volwassen vrouwen en mannen. Het is in Kenia zeldzaam dat deze groep nog de kans krijgen op enige vorm van ontwikkeling. Soms wordt vanuit de katholieke kerk iets aan educatie gedaan voor deze groep, maar de mensen die daar niet bij zijn aangesloten en dat is de meerderheid hebben daar niets aan.

He hè de ballonnen en de schilderijen hangen, de tent staat ook al. De vrouwen probeerde stiekem naar binnen te gluren, maar we hadden alles afgeschermd met gordijnen. Dit moet nog even een verrassing blijven! Ik ben met Dahabu Mtamba naar haar huis gegaan om wat lesso’s en kikoi’s (traditionele omslagdoeken) te kopen en ook om foto’s te maken van armbanden en kettingen die haar zonen maken. Dat was bijna niet te doen, want heel veel kinderen drongen zich om me heen waardoor fotograferen bijna onmogelijk was! De jongens begrepen niet dat ik alleen maar foto’s nam en ze niet kocht, maar nadat ik ze had uitgelegd dat ik wilde proberen ze in Nederland te verkopen kwam er een glimlach op hun gezicht. Net snel even gedoucht, verslag bijgewerkt zodat ik vanavond niet alles meer hoef te doen en dan zal het feest zo wel beginnen.

We zijn allebei helemaal gesloopt! Het feest begon om 14.30 uur, niet gek voor Afrika. Mama Kikore kwam ons ophalen in haar beste kleding met ‘nieuwe’ schoenen aan die ik vanuit Nederland had meegenomen. Langzaam druppelde de gasten ‘binnen’ en al snel begon het lange speechen. Ik weet dat nog van de vorige keer, in het begin stonden we allemaal in de brandende zon, tot iemand het heldere idee kreeg om de tent te verplaatsen voor een beetje schaduw. De burgemeester is een hele fijne vent, een van de weinige mannen die we kunnen vertrouwen, maar wow wat kan die man lang speechen!! Ook ik moest mijn woordje doen, ik voelde het al wel aankomen natuurlijk en had me een beetje voorbereid, maar mijn hobby is het zeker niet. Eindelijk gingen de schooldeuren open en werden de gasten aan tafel gezet.  De vrouwen serveerde al het voedsel uit, er was heel veel, aan het einde van de dag werd er bijna om gevochten totdat Renata kordaat de rijst pan uit de menigte rukte en het commando gaf dat iedereen zich in een rij op moest stellen. In no time gebeurde dit, was wel grappig om te zien. Deze keer heb ik de geitenmaag maar overgeslagen, maar geitenvlees zelf is heel smakelijk.
De foto’s die we hadden ingelijst waren een groot succes, iedereen verdrong zich voor de foto’s om zichzelf te zien, ik geloof dat ze nu wel over hun angst heen zijn dat een foto hun ‘spirit’ wegnam. Leuke reactie ook van de vrouw van de burgemeester, ze kon niet geloven dat dit gebouw er in 1 maand stond. Een maand geleden voor de bouw had ze Renata nog gesproken. Er werd gezongen en gedanst en onze namen werden in de liederen genoemd.
Rond 18.00 uur ging iedereen met de restjes huiswaarts. Daarna kon het schoonmaken beginnen, want o die mannen eten als varkens, Renata die zo gesteld was op het brandschone gebouw, zag het aan met gekromde tenen. Eindelijk is dit gedeelte van het project klaar en kunnen we straks de volgende stap zetten. Zonnepanelen op het dak, computers in de school en extra meubilair. Maar voor vanavond zijn we echt even helemaal klaar! Lala salama (welterusten).

14 maart 2010: Laatste dag

Foto´s van vandaag

Wil iedereen vandaag om 16.30 uur (Nederlandse tijd) vreselijk hard duimen dat ik zonder problemen met mijn 330 sleutelhangers door de douane in Mombasa en Nairobi kom? Vorige keer ben ik min of meer gevlucht toen me werd opgedragen om aangifte te doen van de goederen. Dat is toen gelukt, het overviel me toen ook wel en was te eerlijk door ze te vertellen dat ik ze in Nederland wilde verkopen. Helemaal fout dus! Deze keer maken we een ‘echt’ bonnetje van waar de spullen vandaan komen, wat ze gekost hebben en door wie ze zijn gemaakt. Ook heb ik mijn verhaal al klaar. Nl. dat ik dit jaar 25 jaar in dienst ben bij mijn werkgever en tijdens de receptie ik ze als kleinigheidje aan de gasten mee wil geven. Dit moet toch lukken dacht ik zo. Morgen nog maar even mijn pokerface oefenen.

Janet Mumba kwam nog een afbetaling doen, we beseffen wel dat we echt 2 projecten hebben die nu lopen. Deze vrouw is een voorbeeld van het weer oppakken van de draad. Ze heeft in 2 jaar maar 2 keer afbetaald en is nu weer begonnen in januari met 3 euro en net dus in maart met 5 euro. Hopelijk zet dit door. Ook heeft ze zich opgegeven voor de lessen. Ik ben vergeten of ik verteld heb over de lerares, zoals de onderhandelingen er nu uit zien, moet elke vrouw 5 cent voor elke les betalen. O ja, ik lees net terug dat we dachten aan 10 cent per les, maar Renata heeft het omlaag weten te krijgen naar 5 cent! De lerares startte de onderhandelingen met 25 cent, dus je kunt wel nagaan dat ze een goede onderhandelaarster is!

We gaan zo meteen als afsluiter van de week nog een paar uurtjes naar het strand. Even nog langs het internetcafé, want ik ben bang dat ik gisteren alle internet tegoed heb opgemaakt..Maar wil toch even dit verslag nog online zetten, anders kunnen jullie niet om 16.30 uur voor me duimen!
Tot ziens, horens of schrijvens in Nederland, waar het hopelijk snel voorjaar wordt. Kwaheri!!

15 maart 2010: De terugreis

Het is nog steeds zondag..deze dag zal lang duren, ik zal er elk uur van meemaken ben ik bang. Ik zit nu in Nairobi op een terrasje waar ik net mijn beroerdste maaltijd ooit heb gegeten. Ik voelde me een kannibaal hoe ik me in het vlees moest vastbijten en de patat viel na het aanprikken triest achterover van de vettigheid! Maar goed, ik heb een bodem in mijn maag en red het wel tot de volgende maaltijd in het vliegtuig.
Om 16.00 uur ben ik vertrokken uit Malindi met de taxi, nadat eerst Monica me de sleutelhangers kwam brengen. Het is haar niet gelukt de totale hoeveelheid te maken, het zijn er helaas maar 293 geworden. Kagi (een man uit Mtangani) ging met me mee op de 2,5 uur durende rit, dit op verzoek van de taxichauffeur. Dit was voor de veiligheid zodat hij niet alleen terug hoefde te rijden in het donker of alleen was in het geval hij een lekker band zou krijgen.
De rit voorliep voorspoedig, ik had tijd genoeg om de omgeving als ook alles van de afgelopen week aan me voorbij te laten gaan. Ik heb een heel tevreden gevoel. De 8 dagen hier waren ook precies genoeg, ben ook weer blij naar huis te gaan.
In de voorstad van Mombasa aangekomen hadden we bijna een aanrijding, maar dat schijnt hier normaal te zijn. Het is hier een ongelooflijke mierenhoop van alles wat zich maar voort kan bewegen. Het is een bezienswaardigheid te zien hoe een vrouw de straat probeert over te steken. En dan is het nu nog wat rustiger op straat omdat het zondag is. We komen op tijd aan bij de luchthaven en het lange wachten gaat beginnen. Maar eerst nog door de douane. Jongens bedankt voor het duimen want ik had deze keer geen probleem met de sleutelhangers. De koffer moest wel open, de zak werd losgetrokken en ik vreesde het ergste, hij vroeg me wat het was, waarvoor en waar het vandaan kwam. Ik ratelde mijn leugentje af alsof het mijn dagelijkse bezigheid was en de koffer ging dicht!
In de vertrekruimte is het nog lekker warm, ik ga nog even naar de wc…waarom gaan die wc deuren toch altijd naar binnen open?? Snap daar niks van, weet je hoe lastig het manoeuvreren is met een koffer als handbagage zonder in de wc pot te belanden?
De volgende uitdaging was vliegen met FLY 540, een Keniaanse maatschappij, ik weet nu waarom ze lowcost kunnen vliegen…je bezuinigt gewoon op onderhoud! De oude gaten aan de binnen kant zijn dichtgeplakt met plakband, de verse moeten nog ´behandeld´ worden. De instructies van de stewardessen om de stoelen in ´upright position´ te plaatsen is uit hun repertoire verwijderd, aangezien ze in vele standen staan behalve ´upright´ en niet meer te verstellen zijn. Ook hoeven blijkbaar de telefoons niet uit,want mijn buurman sms-t gewoon door tijdens het opstijgen. Mijn koffer, die eigenlijk te groot is voor de bagage ruimte probeer ik er toch maar in te proppen totdat ik krak hoor…ik krijg het luikje toch nog nog dicht en doe net of mijn neus bloedt, scheurtje meer of minder lijkt hier niemand te deren..
Tijdens de vlucht trillen de motoren zo hard dat je trommelvliezen meetrillen. Het zakje pinda’s wat wordt uitgereikt schuift al trillend van mijn tafeltje af. Maar ik wil niet echt klagen, vind het allemaal wel een ervaring en als de piloot durft te vliegen dan vertrouw ik er ook maar op. En hij heeft gelijk, we landen netjes in Nairobi. Nu komt de langste zit, ik pak mijn koffer van de band en begeef me naar een terrasje vlakbij de vertrekhal en daar zit ik om 1.00 uur nog. Aan het tafeltje naast mij zit een stel uit Oostenrijk, ze nemen dezelfde vlucht naar Istanbul als ik, maar ik merk dat hij nu al flink aangeschoten is en zijn lijzige manier van praten, al bedoelt hij het waarschijnlijk goed, ben ik al gauw zat, dus stort ik me maar op mijn laptop om nog wat te schrijven. Straks na het inchecken wil ik nog proberen ergens een computer te vinden om het online te zetten. Ik stop nu maar met schrijven, ik merk dat ik veel typefouten ga maken, blijf ze maar corrigeren, voel me nu ook wel moe worden en voor ik onzin ga uitkramen hou ik maar mee op. Welterusten jullie, tot later!

Net geland in Istanbul en ik zit lekker draadloos te internetten in een café. Heerlijk, zo kom ik mijn tijd wel door! Heb gelukkig het langste stuk gehad. In Nairobi moeten de sleutelhangers wederom door de röntgen heen. Ik heb geluk dat voor mij een grote Arabier de aandacht trekt en op het moment dat mijn grote rooie over de band het donkere gat inglijdt, kijk de röntgen mevrouw net over d’r schouder naar de grote Arabier! Lijkt me wel vervelend hoor, als je uiterlijk zo de aandacht trekt..gelukkig heb ik daar geen last van:-)
Moet nog even een blunder vertellen…heb ik net weer het ritueel uit- en aankleden uitgevoerd voor de controle van de handbagage, in mijn vermoeidheid alles weer bij elkaar gegraaid, sta in de rij om in te checken, zie ik ineens een Keniaan staan zwaaien met een laptop die verdacht veel op de mijne lijkt, hij loopt een rij langs alsof hij hem ergens kwijt wil. Ik schiet meteen in de high alert stand en roep iets te hyperactief : ‘ That’s mine!’
Met een gezicht van ..o ja, dat zullen we wel eens zien, staat hij op het punt mij te overhoren, maar als overijverige leerling (altijd al geweest) ben ik hem al voor. Het is een Acer, met groene muis en met een Keniaans krantenartikel erbij in geschoven. Ik glunder zowat als ik verneem dat ik geslaagd ben! Het voelt alsof ik de hoofdprijs in de bingo heb gewonnen..maar man wat ben ik blij! Sukkel roep ik mezelf toe, let dan ook beter op je spullen! Verder zal ik maar niet te veel uitweiden over de vlucht, anders val ik jullie maar lastig met mijn verveling, want natuurlijk kan ik daar ook wel weer over uitweiden..toch maar beetje dan? Heb de koffie toch nog niet op. En het is ook wel grappig dat ik niets meer hoef uit te leggen! Het was eigenlijk gewoon een lange rot vlucht, waarvan ik de andere helft nog moet. Moet je nagaan, je vertrekt uiteindelijk om 4.30 uur. Iedereen kan nagaan dat niemand vooraf niemand heeft geslapen, iedereen is helemaal gaar. Plof in je stoel en je valt vanzelf in slaap..komen ze om 6.00 uur met ontbijt aanzetten. Echt tegen die tijd ben je moe,voel je vies en wat misselijk…en dit ontbijt was niet lekker. Heb flink last van mijn trombosebeen nu. Straks maar even lekker wat lopen en de laatste etappe naar Amsterdam afleggen. Mocht het verslag niet van hoog niveau zijn, dan mag de schuld gegeven worden aan slaaptekort!

Categorie: Bezoek aan Mtangani  | Reageer
• 12 januari 2009

12 januari 2009:

Ik zit nu in Londen. Het is net alsof je de bus neemt, 45 minuten in de lucht! Alle horrorverhalen over British Airways ten spijt, alles prima geregeld. Alleen had ik gepland om de bus te nemen om van de ene terminal naar de andere te gaan, maar ineens zat ik in de trein op aanwijzingen van andere reizigers. Dat vind ik zo mooi aan reizen, iedereen is behulpzaam en geven je altijd de juiste raad, ja ja, ik weet het, moet ook weer niet te naïef zijn:-) Ik zit dan ook met de handbagage tussen mijn benen te typen! Het is vies regenachtig weer buiten, maar hier binnen is het tropisch warm, kan ik alvast wennen. Ik hou het kort nu, alles gaat lekker en op naar de volgende etappe, Kenya!!

14 januari 2009: Aankomst in Kenia

De reis is prima verlopen, maar het blijft een lange trip. In 22 uur 4 vluchten…maar goed, het gevoel weer terug te zijn maakt alles weer goed. Renata heeft me van het vliegveld opgehaald. Eerst een Afrikaanse prepaid belkaart gekocht, om de hoge telefoonrekeningen van vorige keren te voorkomen! Daarna naar Mtangani gereden, bijna stiekem ben ik naar binnen geloodst. Bewust hebben we daar voor gekozen. Ze wisten dat ik deze week zou komen, maar niet welke dag. Het bezoek bestaat deze week voornamelijk uit evalueren. Wat hebben we bereikt het afgelopen jaar en hoe gaan we verder. Daarbij komt dat dit de eerste keer is dat ik echt daar samen met Renata ben en we hebben veel te bepraten. Door de rustige ontvangst had ik nog wel de energie om tot 22.00 uur te blijven praten, terwijl ik voorgaande keren om 19.00 al instortte:-) Vanmorgen de hele administratie maar eens door genomen, een hele klus, maar mooi om te zien dat we de zaken over zo’n afstand toch goed op orde hadden. Later zal ik dieper op de resultaten van het microkrediet ingaan, met name in de nieuwsbrief die na terugkomst verstuurd zal worden.

18 januari: Eindelijk nieuws

Eindelijk dan een bericht uit Kenia. Niet omdat er geen nieuws te melden was, maar juist omdat er zoveel gebeurde maar alles nog niet concreet genoeg was om op de site te plaatsen.

Dit bezoek aan Mtangani vergt veel van ons allemaal. Ik zal de situatie beter uitleggen. Een jaar lang hebben hard gewerkt aan dit project voor de vrouwen. Het is niet makkelijk geweest. Opstarten met lening is natuurlijk geen enkel probleem, maar dan….! Onze constructie zit zo in elkaar. 71 vrouwen hebben nu een lening waarvan voor 44 het 1e jaar om is. In dat jaar heeft Renata wanneer zij in Kenia was mij van alles op de hoogte gehouden, met o.a elke 14 dagen een update van de terugbetalingen, maar ook van alles wat om het project heen hangt en wat het leven Mtangani/Kenia inhoudt. Ik heb hier veel van geleerd! Op zijn hoogst zaten er 3 dagen tussen dat we elkaar niet gesproken hebben op MSN en af en toe ook telefonisch. Zij heeft de vrouwen begeleid, gestimuleerd en onderwezen, precies op de manier die ik ook voor ogen had. Alle lof voor haar! In de maanden dat zij terug ging naar Italië heeft Dominic (de voorzitter van stichting MVP in Mtangani) het over genomen en dat is niet eenvoudig geweest. Hij had andere ideeën over hoe dit project te leiden en dat gaat een keer botsen. Ik ben steeds goed met hem in contact geweest en nu nog steeds, maar een trotse Keniaan overtuigen van een andere kijk op de situatie…..ik zou zeggen, ga er maar aanstaan, succes, we hebben het geprobeerd!! Toch waren Renata en ik steeds overtuigd dat onze manier van werken en onze ideeën het meeste effect zou geven. En wil men dat ik als Stichting Mtangani betrokken blijf dan zal dat volgens onze ideeën moeten. Punt!

We hadden nog meer tegenwind. De inflatie in Kenia was het afgelopen jaar 30%! Geen optimale tijd voor het opstarten van ons project. We hebben gezien hoe hard de vrouwen werken en zeker nu in deze dagen hoor ik aan hun verhalen hoe belangrijk dit project voor ze is. Maar het leven in Kenia is zwaarder geworden. Kostte een kilo ugali voorheen 45 KSh, nu is dat 120 KSh. Dit alles maakt dat ik niet met Westerse ogen naar de resultaten mag kijken, dit moest ik mezelf afleren, want in Nederland zag ik alleen de cijfers en daar staarde ik teveel op. Conclusie zou dan moeten zijn: Het project bracht niet voldoende op. Maar dat is niet terecht. De meeste vrouwen betalen en doen wat ze kunnen, maar kunnen de deadline van een jaar niet halen. Tja, wat doe je dan? Is het project dan mislukt? Nee, zeer zeker niet! Ja als je puur naar de cijfers kijkt wel. Als dit de cijfers van een bedrijf waren dan zou je die conclusie moeten trekken, maar dit is natuurlijk niet vergelijkbaar. Volgende probleem was dat het zwaar werd voor Renata om de kar alleen te trekken. Het eerste jaar bestond veel uit onderricht, stimuleren, corrigeren etc. Erg vermoeiend en daar moest ook verandering in komen. Dus we hadden zoveel vragen en problemen dat het hoog tijd was om alles door te spreken.

Zaterdag hadden we onze laatste terugbetalingsdag van het 1e microkrediet jaar. (Voor mij heel bijzonder om bij de opstart en het einde van het jaar aanwezig te kunnen zijn) 6 vrouwen zijn klaar met hun lening, 9 anderen zijn er bijna. Natuurlijk is 15 niet veel op 44, maar ik heb nu echt zelf ervaren wat dit project voor hen doet. Gisteren kwam Dahabu Mramba haar lening aflossen, binnen het jaar! Ik was geraakt door haar verhaal en ben heel trots op haar en hoop dat zij weer een voorbeeld kan zijn voor anderen. Ze is ongeveer 40 jaar, alleenstaand en heeft zeven kinderen. Ze heeft haar lening geïnvesteerd in haar winkeltje, dat wil zeggen ze had al een klein winkeltje, maar heeft het met haar lening uitgebreid. Ze vertelde me dat de lening van 100 euro zoveel voor haar betekend heeft dat ze nu makkelijk 5 van haar kinderen naar school kan laten gaan!

“O mama Renata en mama Corien, we weten hoeveel jullie doen voor dit project en we zijn zo blij dat dit bestaat, in de wijde omgeving is geen project als het onze te vinden! We zijn zo trots op ons project! We willen doorgaan ook al kunnen het niet voor elkaar krijgen binnen het jaar, maar we willen doorgaan! We vinden het zo bijzonder dat mama Corien regelmatig van zover naar ons toekomt om te helpen”

Maar vooral zijn Renata dankbaar en staan ze vierkant achter haar. Maar dit jaar heeft ook veel van haar gevergd en willen we ook een manier vinden om de werklast voor haar te verminderen. De maatregelen die we nu hebben genomen zijn o.a:

* De tijd van pushen, onderwijzen en ze keer op keer weer attent maken op de waarde van het groepsgebeuren moet verminderen. We hebben nu gezien dat ze over het algemeen inzien dat elke vrouw van waarde is in dit project.

* We heffen de afbetalingstermijn van een jaar op, we laten dat helemaal los. We zien dat bij de meeste meer en meer de wil er is om goed hun best te doen. In deze zware tijden in Kenia moeten we rekeningen houden met vertragingen. We hebben ze wel nadrukkelijk uitgelegd dat het bewust niet afbetalen van een lening gevolgen heeft voor deelname aan latere projecten, zoals de school voor de vrouwen om te leren lezen en schrijven.

* We laten de vrouwen die hun lening hebben afgelost onmiddellijk opnieuw beginnen. Van hen weten we nu dat ze het kunnen en zijn daardoor voor ons geen ‘ risico’ En ook een goed voorbeeld voor de anderen.

Voor ik dit project begon heb ik me voor genomen om open en eerlijk te zijn over de resultaten van het microkrediet principe. Ik heb veel research gedaan en kwam alleen maar successen tegen, vrouwen die het blijkbaar allemaal meteen doorhadden hoe het werkte, geen terugbetalingsproblemen en daardoor wel een terugbetalingspercentage hadden van 90, 94, 98%!! Eigenlijk vind ik het ook wel mooi om ook de andere kant te laten zien, wat er allemaal bij komt kijken voor en wanneer je een project een succes kunt noemen, want wij hebben ervaren dat het succes niet in de cijfers zit!

• 4 juni 2008

4 juni 2008: Karibu in Kenya!

Mijn eerste berichtje vanuit Mtangani. De reis verliep prima, geen problemen gehad, gelukkig goed geslapen in het vliegtuig. Bij aankomst stond Dominic, de voorzitter van de stichting me al op te wachten. Het plan was eerst naar het huis te rijden, de bagage uit te pakken, wat te drinken en boodschappen te doen, zoveel mogelijk voor de hele week, zodat we zoveel mogelijk tijd deze week over houden om onze agenda af te werken. Maar de planning veranderde meteen toen we Mtangani naderde en een enorme groep mensen midden op de weg zagen staan. Het leek wel een opstand. Langzaam (want snel gaat niet in Afrika) naderden we de groep en zag ik dat het de vrouwen van Mtangani waren. Wel ongeveer 150 vrouwen, uitbundig zingend en dansend en zwetend.
Mijn hemel, ik was heel erg verbaasd. De vorige keer was ik ook verrast door een groot welkom, maar toen kwam ik geld brengen, deze keer weten ze dat ik voor de controle van het project kom en om dieper op de zaken in te gaan, dus dit hadden we niet verwacht! Daarna ging alles razendsnel, ik had mijn portemonnee nog in mijn hand en een tas in de andere, ik werd uit de auto getrokken, werd direct weer aangekleed als een Borana. Ik kon nog net mijn spullen aan Dominic geven, want ik werd bedolven onder de omhelzingen en handen die me allemaal wilde aanraken. Ik weet dat het erg stom klinkt en voor ons westerse mensen totaal uit proporties gerukt, maar het was echt zo. Ik geloof dat ik nog steeds onderschat wat dit project gedaan heeft voor de mensen hier. Iedereen hier weet wie ik ben, heel gek gevoel is dat hoor. Voor mij persoonlijk hoeft dat niet zo, laat mij maar gewoon rustig mijn ding doen, maar ik heb daar nu niet veel over te zeggen. Er wordt met me gepronkt, als we door het dorp maar ook door de stad Malindi rijden wordt ik van alle kanten begroet en mensen hebben er weet van dat ik er weer ben.
Geloof dat ik een beetje een wandelend reclamebord ben voor hoop voor deze mensen en blijkbaar doen we het goed, want geloof me, we waren er allang op afgerekend als dit project een flop was geweest! De inwoners van Mtangani kunnen hard en direct zijn. Vanmorgen hebben we een weekplanning gemaakt. Morgen wordt de hele groep bij elkaar geroepen zodat ik ze kan toespreken, daarna op donderdag en vrijdag de individuele interviews. Op zaterdag is de grote vergadering en terugbetalingsdag (dat is elke 14 dagen zo)
Op die dag worden deze keer verschillende officials uitgenodigd want het project begint ook in de regio bekend te worden. Qua wachtlijst groeien we uit ons jasje, we schrijven niemand meer op de lijst. We zijn dus heel erg op zoek naar nieuwe sponsors!!!
De officials zijn geloof ik een area counselor, Chief of Sabaki area en een lid van het parlement (MP) Hij is nieuw, na de onrust in Kenia in maart benoemd. Hij schijnt veel in zijn mars te hebben dus het is goed hem aan onze kant te krijgen.
Daarna willen we de locatie voor het eventuele nieuwe project bekijken en vooral veel praten om zoveel mogelijk op 1 lijn te zitten.
Tot zover maar weer.
Groetjes vanuit Kenia, waar de zon regelmatig schijnt, maar de luchtvochtigheid in dit seizoen hoog is, dus aan zweet geen gebrek!

8 juni 2008: Overdonderd

Ik kan er geen betere omschrijving voor geven! Ik had geen idee wat voor omvang het microproject in de afgelopen maanden heeft gekregen. Ik wist al wel dat er belangstelling was vanuit aangrenzende gebieden van Mtangani, dat weer valt onder het Sabaki gebied. Er zijn nu drie zones; Mtangani, Central en Sabaki. Het gebied beslaat een lengte van ongeveer 20 km. Als je weer dat alleen al voor Central 80 vrouwen op de wachtlijst staan en 200 andere vrouwen ook willen meedoen dan zegt het wel genoeg over de impact die het project heeft. We zullen veranderingen moeten doorvoeren, zaken anders organiseren. Donderdag hebben we een aantal individuele gesprekken gevoerd, waaronder ook de vraag wat men wenselijk acht voor Mtangani. Unaniem kwam daar uit dat men een locatie zocht om hun ambachten uit te kunnen voeren, ook een marktplaats zou zo welkom zijn, omdat heel veel voedsel vanuit Sabaki normaal naar de markt in Malindi gaat, zou het een goed plan kunnen zijn om halverwege (daar is Mtangani) een markplaats te maken, zodat de bevolking van Mtangani daarvan profiteert, mensen hebben dan ook minder transportkosten, dus winst.

Het gaat om een stuk grond wat recentelijk in prive bezit was, maar deze Engelsman heeft het teruggeven aan de community van Mtangani. Dus de grond is er, nu moeten we kijken wat de mogelijkheden zijn, vooral op financieel gebied. Zaterdag was een belangrijke dag, mama Kikore, de chairlady van de vrouwengroep Mtangani, had haar mooiste jurk aan. Ik heb nu onderhand wel door wat ik heb aangericht. Ik zal in Nederland toch echt op grotere schaal hulp moeten zoeken. Er is zoveel potentieel in dit dorp en deze mensen, het project heeft alles, maar dan ook echt alles op zijn kop gezet. De wil om vooruit te komen is heel groot en geloof me het zijn nu hele zware tijden, omdat het regenseizoen is en de economische situatie is echt beroerd. Levensmiddelen zijn in prijs verdubbeld! Veel gezinnen eten op dit moment geen 2 maaltijden maar 1 maaltijd op een dag. De vragen om hulp (financieel) zijn ontelbaar en voert bij mij de druk best op. Je ziet hoe nodig ze het hebben en je kunt niets doen. Zoals ik de vrouwen heb uitgelegd, voor mij voelt het alsof ik in januari nog 4 kinderen had die ik goed kon voeden, maar nu heb ik er bv. 30 die gevoedt moeten worden en ik ben nog steeds de enige die ze kan voeden. Ik moet in Nederland echt groter worden, tenminste dat zou wel moeten.
Ook hier wordt op lokaal niveau goed meegedacht. Ik heb uitgebreid gesproken met de area counselor, hij is nieuw benoemd en wordt door iedereen geprezen. Hij was zaterdag ook van de partij en beloofde me zijn best te doen zich hard te maken voor Mtangani.
Zoveel indrukken, zoveel ervaringen en verhalen, af en toe duizelt het me en is het niet te behappen in zo’n korte tijd.
Vandaag hebben we het hele gebied verkend op de motor en met diverse mensen van Central en Sabaki gesproken.
Ik ga nog even msn-en met Renata, hapje eten en op tijd naar bed!
Kwaheri!
12 juni 2008: Weer thuis!

De hectische week zit er weer op. We hebben zoveel kunnen doen, zoveel mensen gesproken en het hele gebied doorkruist, met als extra bonus de landelijke pers. Maandag kwamen we terug van ons bezoek aan Sabaki ‘toevallig’ een groep journalisten tegen die een item aan het doen waren bij de gevangenis die in de buurt van Malindi ligt. Dominic vroeg direct aan de chauffeur van de tuktuk te stoppen, waardoor ik bijna met kip en al (die ik op schoot had) van het bankje afvloog. (P.s. de kip was een cadeautje van de vrouwen van Sabaki, welke we op de originele manier hebben klaargemaakt, daarmee bedoel ik dat ik zelf de hele kip heb kaal geplukt en daarna op de barbeque gedaan).

De journalisten

Maar goed, Dominic schoot de journalisten aan en vroeg ze om ons project te komen interviewen. Afspraak werd gemaakt op dinsdagmiddag en ja hoor, ze waren er alle drie. Twee landelijke kranten, The Nation en Kenyan News Agency en een man van de nationale radio zender Citizen Radio. Gaaf he? Gelukkig waren er geen camera’s bij dus praatte ik veel gemakkelijker.
Ze hebben wel anderhalf uur met ons gepraat en waren erg enthousiast wat we gedaan hadden voor deze regio.

Het was een enerverende week, ik heb weer genoeg huiswerk te doen, voel weer dat er energie voor is, maar zou alle steun kunnen gebruiken om meer te kunnen doen voor deze mensen.

Bijvoorbeeld zoals op de laatste dag kwam een vrouw heel schuchter aan schuifelen, ze was 1 van de vrouwen met een lening. Ik had haar inderdaad de hele week nog niet gezien, maar ze wilde me toch spreken voor ik terug ging, om me te laten weten dat ze heel erg haar best deed, maar dat het moeilijke tijden waren. Ik pakte haar bij de arm en schrok hoeveel ze vermagerd was in die 4 maanden! Ze hoefde geen woorden te gebruiken om me te vertellen dat ze het zwaar had…

En daarom ga ik door. We hebben nu voet aan de grond in Mtangani … ik mag niet stoppen!