Alles verloopt voorspoedig met het volwassen onderwijs in Mtangani. Alleen hebben we nu wel een nieuwe lerares. Vrij onverwacht kwam de lerares naar mama Kikore met de mededeling dat ze van haar man geen les meer mocht geven. De reden werd daar niet van genoemd en blijkbaar wordt daar ook niet naar gevraagd. Als de man dat besluit dan houdt alles op. Erg jammer want de vrouwen waren erg tevreden over haar. Gelukkig hadden we voor we van start gingen de keuze uit 2 vrouwen. Ze zijn op zoek gegaan naar de andere vrouw en zij heeft de lessen overgenomen. Ik kreeg deze week de volgende foto’s via Renata doorgestuurd. Uit deze foto’s blijkt ook dat we hoognodig meer tafels en stoelen nodig zijn!

Krantenartikel in Flevopost en De Stentor over mijn bezoek aan Mtangani.

Om het even heel makkelijk te maken, zet ik hier de links van alle foto’s en ook het  reisverslag op een rijtje: 

Het reisverslag 5-15 mrt 2010

Foto’s:

Zaterdag 6 maart

Zondag 7 maart

Maandag 8 maart

Woensdag 10 maart

Donderdag 11 maart

Vrijdag 12 maart

Zaterdag 13 maart

Zondag 14 maart

Maandag 15 maart

Foto’s van vandaag

Het nieuws blijft maar doorgaan! Ik ben amper thuis of de sms-jes van Renata als ook nieuwe foto´s blijven binnen komen. Maandag om 14.00 uur, terwijl ik onderweg naar huis was, werden 2 leraressen uitgestest op de groep leerlingen. (later had zich nl nog een lerares gemeld die graag wilde komen lesgeven.) Elke lerares kreeg 20 minuten de tijd om zichzelf te bewijzen alszijnde de beste. Er werd al gauw gekozen voor onze eerste optie. De leerlingen waren zeer serieus en het is zo vreselijk mooi te zien dat ze waarschijnlijk voor het eerst in hun leven een poging doen om een letter op papier te zetten.

We kunnen nu lesgeven aan 2 groepen van 12 personen. De eerste groep start om 14.00 en de 2e groep om 15.00 uur. Maandag was de 1e groep pas om 14.30 uur compleet!! Daar moet dus nog aan gewerkt worden..op tijd komen:-) Vandaag kwam een ‘paniek’ sms-je van Renata met de tekst: “Help, 32 women! No more place!” Genoeg werk voor haar nog om alles goed te regelen, ik verwachtte wel dat het een sneeuwbal effect zou gaan worden, dat was ook met het microkrediet zo. Renata zag ook vrouwen vandaag die we nog nooit hadden gezien..kun je nagaan wat voor een behoefte we hier vervullen op het gebied van het aanpakken van analfabetisme.

Het is nog steeds zondag..deze dag zal lang duren, ik zal er elk uur van meemaken ben ik bang. Ik zit nu in Nairobi op een terrasje waar ik net mijn beroerdste maaltijd ooit heb gegeten. Ik volede me een kanibaal hoe ik me in het vlees moest vastbijten en de patat viel na het aanprikken triest achterover van de vettigheid! Maar goed, ik heb een bodem in mijn maag en red het wel tot de volgende maaltijd in het vliegtuig.
Om 16.00 uur ben ik vertrokken uit Malindi met de taxi, nadat eerst Monica me de sleutelhangers kwam brengen. Het is haar niet gelukt de totale hoeveelheid te maken, het zijn er helaas maar 293 geworden. Kagi (een man uit Mtangani) ging met me mee op de 2,5 uur durende rit, dit op verzoek van de taxichauffeur. Dit was voor de veiligheid zodat hij niet alleen terug hoefde te rijden in het donker of alleen was in het geval hij een lekker band zou krijgen.
De rit voorliep voorspoedig, ik had tijd genoeg om de omgeving als ook alles van de afgelopen week aan me voorbij te laten gaan. Ik heb een heel tevreden gevoel. De 8 dagen hier waren ook precies genoeg, ben ook weer blij naar huis te gaan.
In de voorstad van Mombasa aangekomen hadden we bijna een aanrijding, maar dat schijnt hier normaal te zijn. Het is hier een ongelooflijke mierenhoop van alles wat zich maar voort kan bewegen. Het is een bezienswaardigheid te zien hoe een vrouw de straat probeert over te steken. En dan is het nu nog wat rustiger op straat omdat het zondag is. We komen op tijd aan bij de luchthaven en het lange wachten gaat beginnen. Maar eerst nog door de douane. Jongens bedankt voor het duimen want ik had deze keer geen probleem met de sleutelhangers. De koffer moest wel open, de zak werd losgetrokken en ik vreesde het ergste, hij vroeg me wat het was, waarvoor en waar het vandaan kwam. Ik ratelde mijn leugentje af alsof het mijn dagelijkse bezigheid was en de koffer ging dicht!
In de vertrekruimte is het nog lekker warm, ik ga nog even naar de wc…waarom gaan die wc deuren toch altijd naar binnen open?? Snap daar niks van, weet je hoe lastig het manouvreren is met een koffer als handbagage zonder in de wc pot te belanden?
De volgende uitdaging was vliegen met FLY 540, een Keniaanse maatschappij, ik weet nu waarom ze lowcost kunnen vliegen…je bezuinigt gewoon op onderhoud! De oude gaten aan de binnen kant zijn dichtgeplakt met plakband, de versen moeten nog ´behandeld´ worden. De instruscties van de stewardessen om de stoelen in ´upright position´ te plaatsen is uit hun reportoire verwijderd, aangezien ze in vele standen staan behalve ´upright´ en niet meer te verstellen zijn. Ook hoeven blijkbaar de telefoons niet uit,want mijn buurman sms-t gewoon door tijdens het opstijgen. Mijn koffer, die eigenlijk te groot is voor de bagage ruimte probeer ik er toch maar in te proppen totdat ik krak hoor…ik krijg het luikje toch nog nog dicht en doe net of mijn neus bloedt, scheurtje meer of minder lijkt hier niemand te deren..
Tijdens de vlucht trillen de motoren zo hard dat je trommelvliezen meetrillen. Het zakje pinda’s wat wordt uitgerereikt schuift al trillend van mijn tafeltje af. Maar ik wil niet echt klagen, vind het allemaal wel een ervaring en als de piloot durft te vliegen dan vertrouw ik er ook maar op. En hij heeft gelijk, we landen netjes in Nairobi. Nu komt de langste zit, ik pak mijn koffer van de band en begeef me naar een terrasje vlakbij de vertrekhal en daar zit ik om 1.00 uur nog. Aan het tafeltje naast mij zit een stel uit Oostenrijk, ze nemen dezelfde vlucht naar Istanbul als ik, maar ik merk dat hij nu al flink aangeschoten is en zijn leizige manier van praten, al bedoelt hij het waarschijnlijk goed, ben ik al gauw zat, dus stort ik me maar op mijn laptop om nog wat te schrijven. Straks na het inchecken wil ik nog proberen ergens een computer te vinden om het online te zetten. Ik stop nu maar met schrijven, ik merk dat ik veel typfouten ga maken, blijf ze maar corrigeren, voel me nu ook wel moe worden en voor ik onzin ga uitkramen hou ik maar mee op. Welterusten jullie, tot later!

Net geland in Istanbul en ik zit lekker draadloos te internetten in een café. Heerlijk, zo kom ik mijn tijd wel door! Heb gelukkig het langste stuk gehad. In Nairobi moeten de sluitelhangers wederom door de rontgen heen. Ik heb geluk dat voor mij een grote Arabier de aandacht trekt en op het moment dat mijn grote rooie over de band het donkere gat inglijdt, kijk de rontgen mevrouw net over d’r schouder naar de grote Arabier! Lijkt me wel vervelend hoor, als je uiterlijk zo de aandacht trekt..gelukkig heb ik daar geen last van:-)
Moet nog even een blunder vertellen…heb ik net weer het ritueel uit- en aankleden uitgevoerd voor de controle van de handbagage, in mijn vermoeidheid alles weer bij elkaar gegraaid, sta in de rij om in te checken, zie ik ineens een Keniaan staan zwaaien met een laptop die verdacht veel op de mijne lijkt, hij loopt een rij langs alsof hij hem ergens kwijt wil. Ik schiet meteen in de high alert stand en roep iets te hyperactief : ‘ That’s mine!’
Met een gezicht van ..oja, dat zullen we wel eens zien, staat hij op het punt mij te overhoren, maar als overijverige leerling (altijd al geweest) ben ik hem al voor. Het is een Acer, met groene muis en met een Keniaans krantenartikel erbij in geschoven. Ik glunder zowat als ik verneem dat ik geslaagd ben! Het voelt alsof ik de hoofdprijs in de bingo heb gewonnen..maar man wat ben ik blij! Sukkel roep ik mezelf toe, let dan ook beter op je spullen! Verder zal ik maar niet te veel uitweiden over de vlucht, anders val ik jullie maar lastig met mijn verveling, want natuurlijk kan ik daar ook wel weer over uitweiden..toch maar beetje dan? Heb de koffie toch nog niet op. En het is ook wel grappig dat ik niets meer hoef uit te leggen! Het was eigenlijk gewoon een lange rotvlucht, waarvan ik de andere helft nog moet. Moet je nagaan, je vertrekt uiteindelijk om 4.30 uur. Iedereen kan nagaan dat niemand vooraf niemand heeft geslapen, iedereen is helemaal gaar. Plof in je stoel en je valt vanzelf in slaap..komen ze om 6.00 uur met ontbijt aanzetten. Echt tegen die tijd ben je moe,voel je vies en wat misselijk…en dit ontbijt was niet lekker. Heb flink last van mijn trombosebeen nu. Straks maar even lekker wat lopen en de laatste etappe naar Amsterdam afleggen. Mocht het verslag niet van hoog niveau zijn, dan mag de schuld gegeven worden aan slaaptekort!

Foto´s van vandaag

Wil iedereen vandaag om 16.30 uur (Nederlandse tijd) vreselijk hard duimen dat ik zonder problemen met mijn 330 sleutelhangers door de douane in Mombasa en Nairobi kom? Vorige keer ben ik min of meer gevlucht toen me werd opgedragen om aangifte te doen van de goederen. Dat is toen gelukt, het overviel me toen ook wel en was te eerlijk door ze te vertellen dat ik ze in Nederland wilde verkopen. Helemaal fout dus! Deze keer maken we een ‘echt’ bonnetje van waar de spullen vandaan komen, wat ze gekost hebben en door wie ze zijn gemaakt. Ook heb ik mijn verhaal al klaar. Nl. dat ik dit jaar 25 jaar in dienst ben bij mijn werkgever en tijdens de receptie ik ze als kleinigheidje aan de gasten mee wil geven. Dit moet toch lukken dacht ik zo. Morgen nog maar even mijn pokerface oefenen.

Janet Mumba kwam nog een afbetaling doen, we beseffen wel dat we echt 2 projecten hebben die nu lopen. Deze vrouw is een voorbeeld van het weer oppakken van de draad. Ze heeft in 2 jaar maar 2 keer afbetaald en is nu weer begonnen in januari met 3 euro en net dus in maart met 5 euro. Hopelijk zet dit door. Ook heeft ze zich opgegeven voor de lessen. Ik ben vergeten of ik verteld heb over de lerares, zoals de onderhandelingen er nu uit zien, moet elke vrouw 5 cent voor elke les betalen.     O ja, ik lees net terug dat we dachten aan 10 cent per les, maar Renata heeft het omlaag weten te krijgen naar 5 cent! De lerares startte de onderhandelingen met 25 cent, dus je kunt wel nagaan dat ze een goede onderhandelaarster is!

We gaan zometeen als afsluiter van de week nog een paar uurtjes naar het strand. Even nog langs het internetcafé, want ik ben bang dat ik gisteren alle internet tegoed heb opgemaakt..Maar wil toch even dit verslag nog online zetten, anders kunnen jullie niet om 16.30 uur voor me duimen!
Tot ziens, horens of schrijvens in Nederland, waar het hopelijk snel voorjaar wordt. Kwaheri!!

Foto’s van deze dag

Renata was al vroeg in de weer, dit doet ze allemaal in stilte, maar ik weet dat haar brein overuren draai, dus ik hou me op de achtergrond en doe mijn ding, check de mail van gisteravond, lees jullie reactie en blaas 40 ballonnen op voor het feest, daarna loop ik naar de school en zie dat ze bezig zijn met de geiten te slachten. De vrouwen zitten ernaast te wachten tot zij aan de slag kunnen.
Renata is net terug van haar jacht naar rijst. De winkel waar ze het normaal haalt vroeg 3 keer zoveel voor de rijst, dus is ze met mama Kikore op pad gegaan om het ergens anders goedkoper te krijgen.
Er worden vanmiddag zeker 100 mensen verwacht!

Renata benadrukte daarnet nog even hoe bijzonder dit project is. Educatie voor kinderen is gelukkig hier al normaal ( al is het niveau niet altijd even hoog), maar niet voor volwassen vrouwen en mannen. Het is in Kenia zeldzaam dat deze groep nog de kans krijgen op enige vorm van ontwikkeling. Soms wordt vanuit de katholieke kerk iets aan educatie gedaan voor deze groep, maar de mensen die daar niet bij zijn aangesloten en dat is de meerderheid hebben daar niets aan.

He he de ballonnen en de schilderijen hangen, de tent staat ook al. De vrouwen probeerde stiekum naar binnen te gluren, maar we hadden alles afgeschermd met gordijnen. Dit moet nog even een verrassing blijven! Ik ben met Dahabu Mtamba naar haar huis gegaan om wat lesso’s en kikoi’s (traditionele omslagdoeken) te kopen en ook om foto’s te maken van armbanden en kettingen die haar zonen maken. Dat was bijna niet te doen, want heel veel kinderen drongen zich om me heen waardoor fotograferen bijna onmogelijk was! De jongens begrepen niet dat ik alleen maar foto’s nam en ze niet kocht, maar nadat ik ze had uitgelegd dat ik wilde proberen ze in Nederland te verkopen kwam er een glimlach op hun gezicht. Net snel even gedoucht, verslag bijgewerkt zodat ik vanavond niet alles meer hoef te doen en dan zal het feest zo wel beginnen.

We zijn allebei helemaal gesloopt! Het feest begon om 14.30 uur, niet gek voor Afrika. Mama Kikore kwam ons ophalen in haar beste kleding met ‘nieuwe’ schoenen aan die ik vanuit nederland had meegenomen. Langzaam druppelde de gasten ‘binnen’ en al snel begon het lange speechen. Ik weet dat nog van de vorige keer, in het begin stonden we allemaal in de brandende zon, tot iemand het heldere idee kreeg om de tent te verplaatsen voor een beetje schaduw. De burgemeester is een hele fijne vent, een van de weinige mannen die we kunnen vertrouwen, maar wow wat kan die man lang speechen!! Ook ik moest mijn woordje doen, ik voelde het al wel aankomen natuurlijk en had me een beetje voorbereid, maar mijn hobby is het zeker niet. Eindelijk gingen de schooldeuren open en werden de gasten aan tafel gezet.  De vrouwen serveerde al het voedsel uit, er was heel veel, aan het einde van de dag werd er bijna om gevochten totdat Renata kordaat de rijstpan uit de menigte rukte en het commando gaf dat iedereen zich in een rij op moest stellen. In no time gebeurde dit, was wel grappig om te zien. Deze keer heb ik de geitenmaag maar overgeslagen, maar geitenvlees zelf is heel smakelijk.
De foto’s die we hadden ingelijst waren een groot succes, iedereen verdrong zich voor de foto’s om zichzelf te zien, ik geloof dat ze nu wel over hun angst heen zijn dat een foto hun ‘spirit’ wegnam. Leuke reactie ook van de vrouw van de burgemeester, ze kon niet geloven dat dit gebouw er in 1 maand stond. Een maand geleden voor de bouw had ze Renata nog gesproken. Er werd gezongen en gedanst en onze namen werden in de liederen genoemd.
Rond 18.00 uur ging iedereen met de restjes huiswaarts. Daarna kon het schoonmaken beginnen, want o die mannen eten als varkens, Renata die zo gesteld was op het brandschone gebouw, zag het aan met gekromde tenen. Eindelijk is dit gedeelte van het project klaar en kunnen we straks de volgende stap zetten. Zonnepannelen op het dak, computers in de school en extra meubilair. Maar voor vanavond zijn we echt even helemaal klaar! Lala salama (welterusten).

Foto’s van vandaag

Ze beginnen hier al om 6.00 uur in de morgen, toen ik dus wakker werd om 8.00 uur waren de meubels al in de school geplaatst. Ik voel me schuldig dat ik toen nog sliep, ben ook echt een blanke hoor. Dus eerst maar eens mijn ontbijtje gemaakt en de afwas gedaan. Deze dag start met bewolking..heerlijk!

Eerst maar weer eens naar de bank geweest, geld voor de taxi voor zondag ophalen. Rare geldautomaten hier, ik kreeg al eerder een verkeerd bonnetje uit de automaat. Daaruit bleek dat ik van een Afrikaanse rekening had gepint! Vandaag weer…maar nu zou het in mijn nadeel zijn, dus ik naar binnen en de situatie uitgelegd..morgen moet ik terug komen, dan kunnen ze kijken wat er werkelijk is afgeschreven. Bij  thuiskomst snel even ingelogd en gezien dat het andere geld toch correct is afgeschreven. Waarschijnlijk lopen de bonnetje een klant achter en krijg ik het bonnetje van mijn voorganger! Lekker Afrikaans dus! Renata had nog wat andere dingen te doen dus met een tuktuk met boodschappen waaronder eieren en 10 liter klotsend water huiswaarts gegaan. Terwijl we door het dorp rijden realiseer ik me in wat een bijzondere positie ik me begeef. Hier komt geen blanke en zeker niet alleen. Ik kan door het dorp rijden en wordt door meerdere vrouwen als een bekende verschijning begroet. Bijzonder hoor. Ik moet me alleen niet tussen de hutjes gaan begeven want ik direct verdwalen, alles lijkt op elkaar en is een wirwar van ‘straatjes’.

’s Middags hebben we de foto’s in de lijsten gedaan en daarbij ging een glasplaat kapot, balen want nu moeten we daar morgenvroeg ook nog voor op pad.  Om 16.00 uur gaan we weer naar de school en deze keer heb ik een goede vertaalster naast me zitten en kan ik wat meer uitleg geven over mijn werkwijze in Nederland. Het begrip internet en dat ik dagelijks met Renata kan praten gaat hen waarschijnlijk boven hun pet, heb het maar zo goed mogelijk uitgelegd. Ook heb ik de vrouwen verteld dat zowel Renata als ik geen salaris ontvangen, dat we dit 100% vrijwillig doen en dat ook mijn tickets prive zijn betaald. Dit was voor hen, die leven in een land waar zovelen eten van het geld van de ander, zo belangrijk. Hier is ook de uitdrukking ‘how much he eat’ (hoeveel heeft ie gestolen) heel gangbaar.

Foto’s van vandaag

Vannacht niet goed kunnen slapen, de hitte leek je de adem te benemen. Geen zuchtje wind kwam de kamer binnen. Heb de gordijntjes voor het psychologische effect omhoog gefrommeld en daarna lukte het wel. Gek hoor dat je geen laken nodig hebt om onder te liggen, je stort je gewoon neer op je bed. Vanmorgen een paar spetters regen gehad, je bent blij met een paar wolkjes schaduw.

Renata was al eerder naar de stad gegaan om een vriend gedag te zeggen en ik zou later komen. Een van de vrouwen kwam aan de poort en vroeg me om ‘maji’ (water), ze liep met me mee en ik schonk haar een halve liter water in, ze klokte het in 1 keer weg, gevolgd door nog een halve liter! Man man ik moest denken aan een kameel…lang zonder water kunnen en dan de voorraad aanvullen!

Vanmorgen eerst naar de school geweest om de verfspetters van de vloer af te schrobben.

Gisteren kwam Monica me vertellen al 160 sleutelhangers af te hebben! En dat in 2 dagen! Ik weet niet hoeveel ermee bezig zijn, maar snel gaat het wel.

Ben net weer terug van de school, een groep vrouwen was gekomen om te helpen met het opruimen van de grond om de school. Renata heeft de deur van de school en het schoolbord nog een keer in de verf gezet, ik moet zeggen dat alles eruit ziet om door een ringetje te halen. De vrouwen kunnen heel trots op hun gebouw zijn! Atari heeft planten om de school heen gepland, omdat het voor de vrouwen wel heel verleidelijk is om tegen de smetteloze witte muur te gaan zitten en binnen no-time heb je een zwarte rand en dat zou zonde zijn. Ik heb de vrouwen meegeholpen de brokstukken van het terrein te verwijderen, nog een hele klus, maar vele handen maken licht werk. Was ik nu de enige die het zweet in elke lichaamsholte had staan en regelmatig water moest drinken? Wij zijn echt niks gewend. Bezorgd werd naar de conditie van mijn handen gevraagd…lange nagels had ik toch al niet en het blanke velletje kan toch wel wat hebben:-)

Ze gniffelen wel wat als ze me aan het werk zien, ik weet niet wat ze van me verwacht hadden, maar ik werk liever mee dan dat ik toekijk. Gezamenlijk gaan we huiswaarts..wetende dat er mij een heerlijke douche en schone kleren wacht.  Morgen zal het meubilair definitief in de school geplaatst worden. De eerste dag was dat alleen gedaan als verrassing voor mij.