Krantenartikel in Flevopost en De Stentor over mijn bezoek aan Mtangani.

Het voelt ongelooflijk goed om te horen en zien dat de eerste week succesvol van start is gegaan. Er blijkt een grote behoefte te zijn aan deze vorm van volwassen onderwijs! We wilden met 2 klassen van 2 maal 12 mensen beginnen. We zaten direct daar al boven! Renata wil zo snel mogelijk een 3e klas beginnen met vrouwen die al iets verder zijn en op een ander niveau graag willen leren.

Ik vind deze foto prachtig! Dahabu Mramba (alleenstaande moeder) maakt haar huiswerk voor haar lemen hutje! Een van haar 7 kinderen kijkt toe.

Foto’s van vandaag

Het nieuws blijft maar doorgaan! Ik ben amper thuis of de sms-jes van Renata als ook nieuwe foto´s blijven binnen komen. Maandag om 14.00 uur, terwijl ik onderweg naar huis was, werden 2 leraressen uitgetest op de groep leerlingen. (later had zich nl nog een lerares gemeld die graag wilde komen lesgeven.) Elke lerares kreeg 20 minuten de tijd om zichzelf te bewijzen alszijnde de beste. Er werd al gauw gekozen voor onze eerste optie. De leerlingen waren zeer serieus en het is zo vreselijk mooi te zien dat ze waarschijnlijk voor het eerst in hun leven een poging doen om een letter op papier te zetten.

We kunnen nu lesgeven aan 2 groepen van 12 personen. De eerste groep start om 14.00 en de 2e groep om 15.00 uur. Maandag was de 1e groep pas om 14.30 uur compleet!! Daar moet dus nog aan gewerkt worden..op tijd komen:-) Vandaag kwam een ‘paniek’ sms-je van Renata met de tekst: “Help, 32 women! No more place!” Genoeg werk voor haar nog om alles goed te regelen, ik verwachtte wel dat het een sneeuwbal effect zou gaan worden, dat was ook met het microkrediet zo. Renata zag ook vrouwen vandaag die we nog nooit hadden gezien..kun je nagaan wat voor een behoefte we hier vervullen op het gebied van het aanpakken van analfabetisme.

Weet je, ik prakkiseer me rot hoe ik een afzetmarkt in Nederland kan vinden voor bv. de sleutelhangers die de vrouwen hier maken, als ook in de toekomst andere producten.  We hebben uit gerekend dat het zeker de moeite waard kan zijn om het via TNT te versturen. Bv.  een sleutelhanger met een inkoopsprijs hier van 80 cent komt inclusief verzendkosten, 19% BTW en inklaringskosten van 2% en verzendkosten van het geld terug naar Kenia op zo’n 1,36. Mits niet verkocht door een 3^e partij, want die moet er ook weer wat aan verdienen natuurlijk.

Verkoopprijs van 3 euro maakt dat je winst 1,64 is….op 300 sleutelhangers is de winst dan in totaal zo’n kleine 500 euro. Daar zou het schoolproject wel een maand op kunnen draaien, want ons streven is ook dit project zelfvoorzienend te maken. Dus dit is wel de  moeite waard. Maar tot nu toe ben ik altijd afhankelijk geweest van basisscholen, daar gaan ze als warme broodjes over de toonbank, maar ik moet ook iets van blijvende aard vinden…ideeën zijn dus zeer welkom!! Wie helpt me met brainstormen?

Alle foto’s van 5 en 6 mrt.

Ik ben weer van plan om een reisverslag te maken. Niet omdat ik hoog gespannen verwachtingen heb dat iedereen het wil weten, maar eigenlijk uit puur egoïstische redenen. Ik reis graag en schrijf ook graag, de komende 24 uur zal mijn communicatie sowieso beperkt zijn tot Yes, Please and Thank you. Nogal afstompend dus en een ieder die me kent weet dat het voor mij behoorlijk beperkend is:-) Ik ga er ook maar niet over nadenken wie allemaal meelezen, ik schrijf gewoon vanuit mezelf, zoals ik alles doe wat ik tot op heden heb gedaan…op gevoel.

Dus sommige zullen het misschien website vervuiling vinden, maar ik heb even met de voorzitter van Stichting Mtangani overlegd..en die vind het goed:-)

5 maart: 8.30 trein naar Schiphol

Eindelijk onderweg, weggebracht door mijn vriendin. Ik begin de reis met gemengde gevoelens, niet vanwege mijn bestemming, maar wel vanwege de lange reis. Ik voel me niet echt lekker en heb geen idee welke kant het uitgaat. Nee, niet van de zenuwen, nou ja misschien een beetje omdat ik hoop de komende 24 uur niet hoef over te geven en in redelijke staat Mtangani bereik. Vandaar zien we wel verder. Vannacht ook allerlei visioenen gehad van een kotsende vrouw met haar armen over de bagage heen, zo graag even willen slapen, maar de ogen niet dicht durven doen uit angst dat er iets met haar bagage gebeurd. Maar goed, het gaat zoals het gaat. Gisteravond had ik koorts, nu is het goed, we zien wel. Dus daar zit ze dan weer, deze keer dus samen met haar reisgenoten Ibuprofen en Paracetamol:-)

De zon schijnt heerlijk de trein in, ik moet me nu even gewoon voornemen om maar te genieten. Ik reis graag, ook alleen, het feit dat je op niemand terug kan vallen en het zelf moet oplossen is zowel heerlijk als nu ook mijn valkuil.

Inchecken: Gisteren nog eens goed op de site van Turkish Airlines gekeken, mocht ik 1 koffer van 20 kilo en 8 kilo handbagage meenemen! Shit, dus er moest thuis nog voor 4 kilo uit. Ik heb mezelf nu waarschijnlijk tekort gedaan, maar ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om de spulletje die ik heb gekocht en gekregen voor de mensen in Mtangani eruit te halen. Ben benieuwd welke verrassende kleurcombinaties ik nu kan maken, maar ach dat is ook wel mijn laatste zorg in Afrika. Op kleding van Renata hoef ik niet te rekenen, zij die met die 50 kilo! Nou ja, misschien slippers dan:-)  Maar nog even over dat inchecken, mijn handbagage is niet eens gewogen en mijn koffer woog 21,4 kg maar dat was geen enkel probleem, als ik dat had geweten had die extra onderbroek  er nog best bij gekund! Overigens ook grappig is dat als ik alleen reis me gevraagd wordt..business or economy class..dat gebeurd nooit als we samen of als gezin reizen:-)

“Koffie appelgebak, mevrouw..is aanbieding” ik waan me al in het Turkije. Verder is alles al in het Engels. Ik hou er wel van, die Engelse taal. Niet dat het Nederlands nu afgeschaft zou moeten worden, maar iedereen zou makkelijk Engels moeten kunnen spreken. Ik neem de ‘aanbieding’ aan samen met een flesje water mag deze aanbieding 8,40 euro kosten. En hij smaakt niet eens lekker! Laptopje erbij en ik ben helemaal happy, ik voel me eigenlijk nu heel goed, wat een opluchting!  Zo meteen nog dollars halen voor het visum in Nairobi.

14.00 Vanuit de lucht weer verder, ik bof..zit in een leren aquablauwe zetel, het zonnetje schijnt me op de rug en ik zit languit met mijn benen over de 2 andere stoelen heen! Super! Laat de boeren maar dorsen zou mijn vader zeggen. Heb net lekker gegeten, ik snap trouwens nooit waar mensen altijd over klagen wat betreft vliegtuigmaaltijden..of mijn smaakpapillen moeten danig onderontwikkeld zijn, dat kan ook, want ik vind het altijd wel prima hoor. Het wordt je aangedragen en je hoeft de afwas niet te doen en ook niet zelf te bedenken wat je nu weer moet eten. Ik geloof wel dat ik een dankbare reiziger ben. Heb net dus ook even gebruik gemaakt van die extra vrije stoelen door languit een dutje te doen. Ik pak aan slaap wat ik kan, niet wetende hoeveel ik nog kan krijgen. 1 minpuntje..de ‘schattige’ kindjes achter me met een moeder die in haar oneindige geduld maar blijft waarschuwen niet zo tegen de voorste stoelen te trappen en met het opklapbare tafeltje klappen. En aangezien ik ze dus alle 3 gebruik, krijg ik dus een gratis shiatsu massage over de gehele lengte van mijn lichaam:-)Subtiele blikken achterom zijn tot op heden tevergeefs..oeps stoppen, al landen?

Istanbul: Pff het is hier al warm..tenminste vergeleken met Nederland. Ik had ook nog een extra topje aangedaan om zo de overbagage te voorkomen..alsof dat wat helpt..Net even een kop koffie besteld en meteen maar even met een foto vereeuwigd, want al wil ik geen zuinige Hollander lijken, maar 9,70 euro voor de koffie en een Mars….zeg nou zelf, dan moet elk slokje toch goddelijk smaken…maar dat doet het dan ook! Weet je, je kunt wel gaan shoppen maar het is op elke luchthaven toch wel hetzelfde. De Toblerone, die ik als bijgeloof altijd koop voor het hebben van een goede vlucht, had ik al gekocht. Renata heeft me meteen opgedragen om er eentje van puur voor haar mee te nemen. Ik opperde nog dat in het geval van overbagage ik die eruit zou gooien…she was not amused haha

Heb even rondgelopen, maar ik moet zeggen dat ze hier toch wel  hele leuke winkeltjes hebben hier. Schalen vol met allerlei soorten Turks Fruit…ik heb van alles geproefd totdat ik me nu een beetje misselijk voelL Ben ook net een klein kind hè. Heb een doos gekocht voor Renata..op de terugweg koop ik vast wel weer een doos voor thuis. Nog meer liefhebbers voor een doos van 5 euro? Geef de bestelling maar door hoor! Voel dat ik weer koorts en hoofdpijn ga krijgen. Gek hoor, wat is dat toch? Ik ben nooit ziek..ik wacht maar niets af en doe een beroep op mijn reisgenoot Ibuprofen. Ik geniet van Ilse de Lange in mijn oren..wat heeft die meid altijd goede teksten! Om een brok van in je keel te krijgen..of is het nog een stuk Turks Fruit? Wacht ff..zit een man achter me zowat te stikken, moet ik wat…nee, het gaat alweer, hij kleurt weer bij:-)

Nairobi 4.30 uur: Zit ik ineens aan de koffie met een Pakistaan! We moeten samen heel lang wachten op de volgende vlucht, staan al in de bloedhete, stinkende en benauwde vertrekhal. Hij zucht eens diep en zegt hier niet te willen wachten, ga ik mee voor een kop koffie? Ik ben al blij dat ik de oversteek van arrivals naar domestic flights kan maken zonder te worden lastig gevallen, dus normaal zou ik hier niet meer weg gaan, zeker niet nu het nacht is. Maar ik merk dat het een ervaren reiziger is en het voelt goed, dus zit ik hier nu en haalt hij nu koffie voor me! Super hè zulke galante mannen? Hij is al dagen onderweg voor zijn werk in de pharmacy. O trouwens, moet straks nog maar eens kijken of mijn vlucht wel ‘bestaat’, want hij stond niet vermeld op de borden. Bij navraag waar vlucht 0417 is gebleven worden mijn papieren nauwkeurig bekeken met een simpele conclusie “…aah then it must be there…” Dus daar gaan we dan maar vanuit. Nog even terug over de vlucht van Istanbul naar Nairobi..hulde aan Turkish Airlines en de crises! Deze keer moest ik wel wat doen voor mijn 3 stoelen op een rij, maar na take off werd een soort stoelendans gedaan om de lege rijen. Bingo..ik zat! Ik had 4 kussentjes (had het kussentje van mijn originele plaats ook meegenomen), kreeg een deken en na een heerlijke maaltijd van zalm en de rest wat ik niet meer weet, maar wel lekker was, ben ik gaan slapen. Oogmasker op, doppen in de oren en maffen. 4 uur lang! Ik voel me dus best uitgerust. Maar waarom zijn het altijd je darmen die je het eerst vertellen dat ze verandering van slaappatroon niet zo leuk vinden? Ik meen dat je geen gassen mee aan boord mocht nemen…Nou als iedereen dit voelt wat ik nu voel, dan kunnen de vliegtuigen volgens mij i.p.v. op kerosine ook wel op gas vliegen:-)

Ik kijk vanuit het cafeetje de straat in en ruik het Afrika weer, een lekkere bries omringd me. Het is nu mijn 5^e keer hier, omgeving raakt wat vertrouwd hier. Gatver, mijn eerste muggensteek, dacht dat we die niet hadden in Nairobi. Moet nog beginnen met mijn malariakuur. Daar wordt je trouwens ook lakser in, je bent maar voor 70% beschermd en Renata heeft nog nooit 1 tablet geslikt. Als ze malaria krijgt zorgt ze meteen dat ze goede medicijnen krijgt en met een paar dagen is ze er weer boven op. Ja ma..ik zal wel mijn tabletjes innemen. Trouwens misschien is er wel helemaal geen mug meer te bekennen, je zou toch denken dat met de dikke 80 miljoen euro die Serious Request in december heeft opgehaald ter bestrijding van malaria, geen mug nog in staat zal zijn om te prikken…of ben ik nu te optimistisch?

Bah, ik ga de mensen nu ruiken, uit hun mond, hun zweetklieren enz. Ongetwijfeld zal ik ook bij die club horen al doe ik mijn best met deodorant en tandenborstel en veel kauwgom. Deed iedereen dat maar…..pff heb even geen tekst meer en nog teveel tijd over..5.24 uur

6 maart 2010:

Hier foto’s van aankomst in Mtangani

Ik schrijf voor nu even een kort stukje want ik ben behoorlijk moe nu. Het was een mega verrassing te zien dat bij aankomst de school af was! Renata haalde me op van het vliegveld en deed net of ze de vrouwen verwachtte aan het begin van het dorp, maar daar was niemand, ze acteerde goed door te zeggen dat ze zich schaamde voor de vrouwen dat ze er niet waren om me welkom te heten. Enkel een paar geiten waren aanwezig. De taxi reed meteen door naar de school en daar wachtte me dus een grote verrassing, ze moeten heel hard gewerkt hebben om alles op tijd af te krijgen. Het resultaat was prachtig en het welkom ook. Het lukt me vandaag niet om de foto’s te uploaden omdat de verbinding traag is. Op Hyves zijn er wel een paar te zien van de afgelopen dagen. Morgen probeer ik het wel weer opnieuw, nu eerst maar even bijslapen!

7 maart 2010:

Goed geslapen, gisteren was dus een drukke dag, het is zo bijzonder te zien dat warme welkom, terwijl ik niet degene ben geweest die het echt gerealiseerd heeft. Daarvoor alle hulde aan Renata. Ze is niet de makkelijkste om mee te werken, ze zit boven op alle werkzaamheden en op de een of andere manier weet ze hoe het moet en dwingt ze de werkers correcties aan te brengen als ze dat nodig vind…kan me voorstellen dat de Afrikaanse man wel eens moet slikken, maar voor het project is ze geweldig, elke cent is haar toevertrouwd. Ze heeft het laatste gedeelte van de bouw voor geschoten uit eigen budget en ‘grapte’ gisteren dat ze nu haar ticket naar Italië aan het einde van de maand niet kan betalen. We vinden wel een oplossing. Ze is zo blij dat het af is, het tempo was moordend hoog besef ik nu, zeker in deze hitte. Ik zit nu in de schaduw te schrijven en het zweet breekt me al uit. Ik kan aan haar zien dat het haar lichamelijk ook veel energie heeft gekost en zoveel heeft ze niet bij te zetten. Ik voel me een reuzin naast haar. Ik ben heel blij dat er nog wat acties (gaan) lopen in Nederland, zodat ik weet dat er weer wat geld binnen komt. O ja, ik wil iedereen nog heel hartelijk bedanken voor de donatie die binnenkwamen vlak voor ik vertrok. Super hoor.

7 maart 2010:(avond)

Foto’s van deze dag

Vandaag was een dag met tegenstrijdigheden. Ik durf het bijna niet op te schrijven maar vandaag zijn we naar het strand geweest. Renata had een maand lang hard gewerkt en verkondigde dat vandaag een stranddag zou worden..tja daar had ik niks tegen in te brengen. Sowieso is mijn bezoek deze keer anders dan de vorige keren. Toen was er nog zoveel in ontwikkeling en in de opbouwende fase, maar nu lijkt het allemaal veel soepeler te verlopen. De moraal onder de vrouwen is groot, hindernissen hebben we overwonnen en langzaam zien we dat veranderingen steeds meer van blijvende aard zijn. We doen echt 3 stappen vooruit en 2 terug. Toch hoor ik nu ook echt de schrijnende situaties waarin veel vrouwen zich begeven, na 2 jaar krijgen we daar steeds meer zicht op. Nadat we terug waren van het strand zijn we het dorp ingegaan..op werkbezoek zal ik maar zeggen. Eerst naar Monica Tuva, ik wilde haar verhaal horen waarom ze 2 jaar bijna niet heeft afbetaald. De verhalen zijn vaak even eenvoudig als schrijnend. Deze vrouw had haar geld geïnvesteerd in de aanschaf van kuikens, het idee is simpel..vetmesten en verkopen, goede business. Maar na de aanschaf werd haar moeder in een dorp ver weg ernstig ziek, dus ze moest daar heen, ze komt na een tijd terug, alle kippen dood, weg geld. Oorzaak: thuis hadden ze de kippen wel gevoerd maar geen vitamines en medicijnen gegeven…Nu na lange tijd heeft ze 3 weken geleden weer 150 kuikens EN medicijnen (het zakje werd me in de hand gedrukt) gekocht voor 65 euro en gaf ze aan snel te beginnen met terugbetalen. Het is niet leuk dat je haar de vervelende vraag moet stellen waarom ze niet heeft terugbetaald, maar het moet, ze moeten steeds weten dat er geen gift bij zit en de verplichting aan ons blijft bestaan. Doen we dat niet, dan neemt iedereen een loopje met ons en ligt het project in no time op zijn gat. Een ander verhaal..Rose Shaidi koopt van de lening een stukje grond en gaat het bewerken, de grond wordt zomaar verkocht door iemand waar zij uiteraard geen cent voor vangt. Wat is nu een vrouw in een land met maar weinig eigendomspapieren. Ze besluit toch op het land te blijven werken met de belofte hiervoor betaald te worden…na een paar maanden is haar eindelijk duidelijk dat men niet van plan is haar te betalen, want…wat is nu een vrouw? Deze keer pikt ze het niet langer en gaat verhaal halen en stampij maken..resultaat..ze belandt met haar kleine baby in de gevangenis! Inmiddels is ze wel weer vrij maar je tenen krommen toch van zoveel onrecht en geeft aan dat de positie van de vrouw hier in zulke situatie nog altijd op een laag puntje staat.

Andere vrouwen schieten ons aan om te vragen wanneer zij hun lening krijgen, ik realiseer me dat dit het dagelijkse leven van Renata is…

Toch zijn er hele mooie verhalen. Vrouw investeert haar lening in het aanleggen van een waterleiding en een tapkraantje, zodat ze water kan verkopen  (Ja, we hebben een waterpompinstallatie, maar dat is nooit toereikend genoeg voor een dorp van 7000 inwoners) Haar investering haalt ze eruit, 300 vaten water worden per dag opgehaald en betaald aan haar.

We merken vooral dat de vrouwen van de eerst startende groep de meeste moeilijkheden hebben, zou het dan toch eindelijk zo zijn dat ze langzaamaan leren hoe je met een lening moet omgaan??

Morgen gaan we de uitnodigen maken voor de party op zaterdag. De burgemeester, die tevens de area counselor is moet uitgenodigd worden, de Member of Parlement ook  en ook journalisten van de lokale kranten. Steeds denk ik nog dat we hier met kleine dingen bezig zijn, maar als ik die titels hoor dan wordt ik er elke keer weer stil van. Ook moeten we weer een mbuzi (geit) kopen . Daar gaan we weer:-) O ja, vandaag  zijn we ook achter de sleutelhangers aan geweest, we hebben een deal gemaakt om 330 te kopen voor 80 cent per stuk. Morgen alvast geld pinnen zodat hij de materialen kan aanschaffen,  ik kan me niet voorstellen dat hij de 330 sleutelhangers met zoveel kraaltjes binnen 1 week af kan hebben, but he says he can do!

8 maart 2010:

Het is moeilijk om de foto’s te uploaden, een paar zijn er gelukt, klik hier om ze te bekijken. Het is nu middag en we zijn net terug van de winkels, uitnodigingen gemaakt en geprint voor de party, boodschappen gedaan en geld gepind voor de 1e aanbetaling van de 330 sleutelhangers zodat ze alvast kunnen beginnen. Wat denk je Annet..kunnen we ze voor 3 euro per stuk verkopen? Dat zou wel heel gaaf zijn!

10 maart 2010: Nog wat overdenkingen

Mijn bezoek deze keer is zo anders dan vorige keren. We zaten toen in de opbouwende fase. Het idee microkrediet was hier niet echt bekend, onderling hadden mensen wel  een soort leensysteem voor hele kleine bedragen, maar niet zo groot opgezet als wij nu hebben gedaan. Het eerste jaar waren we met 44 vrouwen gestart, aan het begin van het 2^e jaar zaten we rond de 65 en nu aan het begin van het 3^e jaar schommelen we rond de 80 en daarop willen we blijven. Dit is te behappen, niet zo mega, maar ook niet echt kleinschalig. Vanmiddag hebben we met (bewijs) papieren in de hand een rondje door het dorp gedaan en het is heel mooi te zien dat je eigenlijk geen 100 meter hoeft te lopen voor je een vrouw met en lening van ons tegen komt! Dit rondje maakten we om de slechte terugbetalers op te zoeken. Een aantal hadden we zondag al bezocht, nu de rest. Allemaal beloven ze snel te zullen betalen, bij de ene geloof je in hun oprechtheid, bij de ander veel minder:-)

Vanavond lekker pasta gegeten, dat is het voordeel  bij een Italiaanse te gast te zijn, we praten veel over van alles en nog wat. Het weer was weer slopend vandaag, dus zijn we op tijd naar bed gegaan. Maar rustig is het totaal niet, het huis van Renata staat op ongeveer 100 meter van het centrum van het dorp af en in tegenstelling tot met vorige bezoeken heeft de dorpsoudste nu een geluidsinstallatie of zoiets aangeschaft..en daar wordt je heeel blij van:-) Andere keren werd je ook altijd wel wakker gehouden, maar dan hoorde je de lokale gezangen tot diep in de nacht, vooral als er iemand gestorven was, ik geloof dat ze dan 5 nachten door zingen…maar dat is toch fijner aan te horen dan dit blikkerige geluid. Ik vind het zo jammer dat ik op deze site geen foto’s kan uploaden, dus bij thuiskomst houden jullie die nog te goed.

Vanmorgen  even koffie  gedronken in Renata’s  ‘stamcafé’  Het is opmerkelijk te zien hoeveel oudere vrouwen een jonge Keniaan bij zich hebben en andersom, oudere mannen een jonge Keniaanse mooie dame..midlife crisissen genoeg dus om me heen. Oversteken van weg is hier overigens net Russisch roulette en omdat ze hier links rijden begin ik altijd net met de verkeerde kant op te kijken, maar tot nu toe is het nog gelukt.

Hmm…stond net onder de douche..zag ik ineens een mega kakkerlak voor de deur langs kruipen, ik snel eronder vandaan om te kijken waar hij was gebleven, zodat ik hem de deur uit kon schuiven (doodtrappen is niet gewenst vanwege de eitjes die ze dan leggen onder je schoen of zoiets) maar ik zie hem niet meer!! Hij was echt huge, wel 8 cm denk ik! Maar goed ze doen niks, maar kunnen wel vliegen, dus ik zal mijn klamboetje maar goed dichtstoppen.

Foto’s van deze dag

Een dag van hard werken

Vandaag zijn we naar de stad geweest om glasplaten op te halen voor de fotoposters die ik heb gemaakt voor de school (ik zal er later foto’s van maken) Kun je je voorstellen..met 4 glasplaten in een tuktuk over een hobbelige weg?? Maar ze zijn nog heel!

Verder zijn we vandaag veel bezig met ideeën te bedenken hoe we het school project zelfvoorzienend kunnen maken. Een idee is dus om de artikelen die vrouwen hier kunnen maken in Nederland te verkopen, een ander idee is om spullen aan te schaffen die we kunnen verhuren. Voor elke begrafenis, bruiloft of andere bijzondere gebeurtenis hebben ze spullen nodig die ze zelf niet kunnen aanschaffen, maar dus huren. Het gaat bv. om een grote kookpan van 50 tot 100 liter, borden, plastic stoelen een elektriciteitskabel enz. We hebben berekend dat na 5 keer verhuur de kosten er al uit kunnen zijn. Opslag kan in een hoek van het leslokaal.

In de toekomst zou het heel mooi zijn als we ook een werkplaats kunnen creëren met een paar naaimachines. De kosten van een naaimachine..ongeveer 70 euro.

Als iemand dacht dat het voor mij wel een beetje vakantie was dan hebben ze het mis. Vanmiddag om 15.00 uur was de vergadering, behalve dat vrouwen een afbetaling konden doen, heeft Renata een indeling gemaakt van welke vrouwen op welk moment van de dag ze naar school willen. Het is nl. onmogelijk om een vrouw/moeder de hele dag naar school te laten gaan. Vrouwen zijn de spil hier van alles, moeten dus ook voor het gezin zorgen. Dus hebben we bedacht om elke vrouw elke dag 1 uur onderwijs te geven. Voor elk uur moeten ze ongeveer 10 cent betalen. Van dat bedrag wordt de lerares betaald. Ze kunnen dus zelf aangeven welk uur van de dag hen het beste uitkomt. Voor nu zijn het 4 klassen, maar ongetwijfeld zal dit snel meer worden.  Daarna had Renata een plan bedacht om de vrouwen meer verantwoordelijkheid te geven. Ze had 30 planten uit haar eigen tuin gehaald en die aan evenzoveel vrouwen gegeven, gelabeld met hun naam. Grappig detail was dat Renata en ik ook aan een plant en vrouw gekoppeld werden. Het was de bedoeling dat ze nu rondom het terrein worden gepland. Vervolgens vertelde Renata dat het de bedoeling was dat een ieder gedurende de afwezigheid van Renata voor haar plant zou zorgen en bij haar terugkomst dus flink moet zijn gegroeid!

Elke vrouw ging gretig aan de slag, er werden direct constructies bedacht van takken om de plant heen om hem te beschermen tegen de geiten, mochten die onverhoeds op het terrein komen.

Ook werden bij velen flessen vol met water omgekeerd in de grond naast de plant gezet, zodat de plant zo’n 5 dagen lang iedere keer een beetje water krijgt. Daarna moesten de restanten van zand en koraalstenen van het terrein verplaatst worden, hier kon ik eindelijk de handen uit de mouwen steken! Heerlijk, maar ook zwaar, me ervan bewust dat deze vrouwen het een maand lang elke dag hebben gedaan.  Vlak voor het donker werd waren we klaar. Inmiddels is het schoolbord vandaag ook opnieuw geverfd en dus klaar. Het is nu 20.00 uur en we zitten een beetje uitgeblust aan tafel.

Ik ben ongelooflijk vies en zo stoffig dat ik wazig zie door mijn lenzen. Zo eerst maar eens even douchen want de muggen schijnen van die viezigheid te houden. Tot morgen!

11 maart 2010: Poetsen en schrobben

Foto’s van vandaag

Vannacht niet goed kunnen slapen, de hitte leek je de adem te benemen. Geen zuchtje wind kwam de kamer binnen. Heb de gordijntjes voor het psychologische effect omhoog gefrommeld en daarna lukte het wel. Gek hoor dat je geen laken nodig hebt om onder te liggen, je stort je gewoon neer op je bed. Vanmorgen een paar spetters regen gehad, je bent blij met een paar wolkjes schaduw.

Renata was al eerder naar de stad gegaan om een vriend gedag te zeggen en ik zou later komen. Een van de vrouwen kwam aan de poort en vroeg me om ‘maji’ (water), ze liep met me mee en ik schonk haar een halve liter water in, ze klokte het in 1 keer weg, gevolgd door nog een halve liter! Man man ik moest denken aan een kameel…lang zonder water kunnen en dan de voorraad aanvullen!

Vanmorgen eerst naar de school geweest om de verf spetters van de vloer af te schrobben.

Gisteren kwam Monica me vertellen al 160 sleutelhangers af te hebben! En dat in 2 dagen! Ik weet niet hoeveel ermee bezig zijn, maar snel gaat het wel.

Ben net weer terug van de school, een groep vrouwen was gekomen om te helpen met het opruimen van de grond om de school. Renata heeft de deur van de school en het schoolbord nog een keer in de verf gezet, ik moet zeggen dat alles eruit ziet om door een ringetje te halen. De vrouwen kunnen heel trots op hun gebouw zijn! Atari heeft planten om de school heen gepland, omdat het voor de vrouwen wel heel verleidelijk is om tegen de smetteloze witte muur te gaan zitten en binnen no-time heb je een zwarte rand en dat zou zonde zijn. Ik heb de vrouwen meegeholpen de brokstukken van het terrein te verwijderen, nog een hele klus, maar vele handen maken licht werk. Was ik nu de enige die het zweet in elke lichaamsholte had staan en regelmatig water moest drinken? Wij zijn echt niks gewend. Bezorgd werd naar de conditie van mijn handen gevraagd…lange nagels had ik toch al niet en het blanke velletje kan toch wel wat hebben:-)

Ze gniffelen wel wat als ze me aan het werk zien, ik weet niet wat ze van me verwacht hadden, maar ik werk liever mee dan dat ik toekijk. Gezamenlijk gaan we huiswaarts..wetende dat er mij een heerlijke douche en schone kleren wacht. Morgen zal het meubilair definitief in de school geplaatst worden. De eerste dag was dat alleen gedaan als verrassing voor mij.

12 maart 2010: Afrikaanse geldautomaten

Foto’s van vandaag

Ze beginnen hier al om 6.00 uur in de morgen, toen ik dus wakker werd om 8.00 uur waren de meubels al in de school geplaatst. Ik voel me schuldig dat ik toen nog sliep, ben ook echt een blanke hoor. Dus eerst maar eens mijn ontbijtje gemaakt en de afwas gedaan. Deze dag start met bewolking..heerlijk!

Eerst maar weer eens naar de bank geweest, geld voor de taxi voor zondag ophalen. Rare geldautomaten hier, ik kreeg al eerder een verkeerd bonnetje uit de automaat. Daaruit bleek dat ik van een Afrikaanse rekening had gepind! Vandaag weer…maar nu zou het in mijn nadeel zijn, dus ik naar binnen en de situatie uitgelegd..morgen moet ik terug komen, dan kunnen ze kijken wat er werkelijk is afgeschreven. Bij  thuiskomst snel even ingelogd en gezien dat het andere geld toch correct is afgeschreven. Waarschijnlijk lopen de bonnetje een klant achter en krijg ik het bonnetje van mijn voorganger! Lekker Afrikaans dus! Renata had nog wat andere dingen te doen dus met een tuktuk met boodschappen waaronder eieren en 10 liter klotsend water huiswaarts gegaan. Terwijl we door het dorp rijden realiseer ik me in wat een bijzondere positie ik me begeef. Hier komt geen blanke en zeker niet alleen. Ik kan door het dorp rijden en wordt door meerdere vrouwen als een bekende verschijning begroet. Bijzonder hoor. Ik moet me alleen niet tussen de hutjes gaan begeven want ik direct verdwalen, alles lijkt op elkaar en is een wirwar van ‘straatjes’.

’s Middags hebben we de foto’s in de lijsten gedaan en daarbij ging een glasplaat kapot, balen want nu moeten we daar morgenvroeg ook nog voor op pad.  Om 16.00 uur gaan we weer naar de school en deze keer heb ik een goede vertaalster naast me zitten en kan ik wat meer uitleg geven over mijn werkwijze in Nederland. Het begrip internet en dat ik dagelijks met Renata kan praten gaat hen waarschijnlijk boven hun pet, heb het maar zo goed mogelijk uitgelegd. Ook heb ik de vrouwen verteld dat zowel Renata als ik geen salaris ontvangen, dat we dit 100% vrijwillig doen en dat ook mijn tickets privé zijn betaald. Dit was voor hen, die leven in een land waar zovelen eten van het geld van de ander, zo belangrijk. Hier is ook de uitdrukking ‘how much he eat’ (hoeveel heeft ie gestolen) heel gangbaar.

13 maart 2010: Openingsfeest

Foto’s van deze dag

Renata was al vroeg in de weer, dit doet ze allemaal in stilte, maar ik weet dat haar brein overuren draai, dus ik hou me op de achtergrond en doe mijn ding, check de mail van gisteravond, lees jullie reactie en blaas 40 ballonnen op voor het feest, daarna loop ik naar de school en zie dat ze bezig zijn met de geiten te slachten. De vrouwen zitten ernaast te wachten tot zij aan de slag kunnen.
Renata is net terug van haar jacht naar rijst. De winkel waar ze het normaal haalt vroeg 3 keer zoveel voor de rijst, dus is ze met mama Kikore op pad gegaan om het ergens anders goedkoper te krijgen.
Er worden vanmiddag zeker 100 mensen verwacht!

Renata benadrukte daarnet nog even hoe bijzonder dit project is. Educatie voor kinderen is gelukkig hier al normaal ( al is het niveau niet altijd even hoog), maar niet voor volwassen vrouwen en mannen. Het is in Kenia zeldzaam dat deze groep nog de kans krijgen op enige vorm van ontwikkeling. Soms wordt vanuit de katholieke kerk iets aan educatie gedaan voor deze groep, maar de mensen die daar niet bij zijn aangesloten en dat is de meerderheid hebben daar niets aan.

He hè de ballonnen en de schilderijen hangen, de tent staat ook al. De vrouwen probeerde stiekem naar binnen te gluren, maar we hadden alles afgeschermd met gordijnen. Dit moet nog even een verrassing blijven! Ik ben met Dahabu Mtamba naar haar huis gegaan om wat lesso’s en kikoi’s (traditionele omslagdoeken) te kopen en ook om foto’s te maken van armbanden en kettingen die haar zonen maken. Dat was bijna niet te doen, want heel veel kinderen drongen zich om me heen waardoor fotograferen bijna onmogelijk was! De jongens begrepen niet dat ik alleen maar foto’s nam en ze niet kocht, maar nadat ik ze had uitgelegd dat ik wilde proberen ze in Nederland te verkopen kwam er een glimlach op hun gezicht. Net snel even gedoucht, verslag bijgewerkt zodat ik vanavond niet alles meer hoef te doen en dan zal het feest zo wel beginnen.

We zijn allebei helemaal gesloopt! Het feest begon om 14.30 uur, niet gek voor Afrika. Mama Kikore kwam ons ophalen in haar beste kleding met ‘nieuwe’ schoenen aan die ik vanuit Nederland had meegenomen. Langzaam druppelde de gasten ‘binnen’ en al snel begon het lange speechen. Ik weet dat nog van de vorige keer, in het begin stonden we allemaal in de brandende zon, tot iemand het heldere idee kreeg om de tent te verplaatsen voor een beetje schaduw. De burgemeester is een hele fijne vent, een van de weinige mannen die we kunnen vertrouwen, maar wow wat kan die man lang speechen!! Ook ik moest mijn woordje doen, ik voelde het al wel aankomen natuurlijk en had me een beetje voorbereid, maar mijn hobby is het zeker niet. Eindelijk gingen de schooldeuren open en werden de gasten aan tafel gezet.  De vrouwen serveerde al het voedsel uit, er was heel veel, aan het einde van de dag werd er bijna om gevochten totdat Renata kordaat de rijst pan uit de menigte rukte en het commando gaf dat iedereen zich in een rij op moest stellen. In no time gebeurde dit, was wel grappig om te zien. Deze keer heb ik de geitenmaag maar overgeslagen, maar geitenvlees zelf is heel smakelijk.
De foto’s die we hadden ingelijst waren een groot succes, iedereen verdrong zich voor de foto’s om zichzelf te zien, ik geloof dat ze nu wel over hun angst heen zijn dat een foto hun ‘spirit’ wegnam. Leuke reactie ook van de vrouw van de burgemeester, ze kon niet geloven dat dit gebouw er in 1 maand stond. Een maand geleden voor de bouw had ze Renata nog gesproken. Er werd gezongen en gedanst en onze namen werden in de liederen genoemd.
Rond 18.00 uur ging iedereen met de restjes huiswaarts. Daarna kon het schoonmaken beginnen, want o die mannen eten als varkens, Renata die zo gesteld was op het brandschone gebouw, zag het aan met gekromde tenen. Eindelijk is dit gedeelte van het project klaar en kunnen we straks de volgende stap zetten. Zonnepanelen op het dak, computers in de school en extra meubilair. Maar voor vanavond zijn we echt even helemaal klaar! Lala salama (welterusten).

14 maart 2010: Laatste dag

Foto´s van vandaag

Wil iedereen vandaag om 16.30 uur (Nederlandse tijd) vreselijk hard duimen dat ik zonder problemen met mijn 330 sleutelhangers door de douane in Mombasa en Nairobi kom? Vorige keer ben ik min of meer gevlucht toen me werd opgedragen om aangifte te doen van de goederen. Dat is toen gelukt, het overviel me toen ook wel en was te eerlijk door ze te vertellen dat ik ze in Nederland wilde verkopen. Helemaal fout dus! Deze keer maken we een ‘echt’ bonnetje van waar de spullen vandaan komen, wat ze gekost hebben en door wie ze zijn gemaakt. Ook heb ik mijn verhaal al klaar. Nl. dat ik dit jaar 25 jaar in dienst ben bij mijn werkgever en tijdens de receptie ik ze als kleinigheidje aan de gasten mee wil geven. Dit moet toch lukken dacht ik zo. Morgen nog maar even mijn pokerface oefenen.

Janet Mumba kwam nog een afbetaling doen, we beseffen wel dat we echt 2 projecten hebben die nu lopen. Deze vrouw is een voorbeeld van het weer oppakken van de draad. Ze heeft in 2 jaar maar 2 keer afbetaald en is nu weer begonnen in januari met 3 euro en net dus in maart met 5 euro. Hopelijk zet dit door. Ook heeft ze zich opgegeven voor de lessen. Ik ben vergeten of ik verteld heb over de lerares, zoals de onderhandelingen er nu uit zien, moet elke vrouw 5 cent voor elke les betalen. O ja, ik lees net terug dat we dachten aan 10 cent per les, maar Renata heeft het omlaag weten te krijgen naar 5 cent! De lerares startte de onderhandelingen met 25 cent, dus je kunt wel nagaan dat ze een goede onderhandelaarster is!

We gaan zo meteen als afsluiter van de week nog een paar uurtjes naar het strand. Even nog langs het internetcafé, want ik ben bang dat ik gisteren alle internet tegoed heb opgemaakt..Maar wil toch even dit verslag nog online zetten, anders kunnen jullie niet om 16.30 uur voor me duimen!
Tot ziens, horens of schrijvens in Nederland, waar het hopelijk snel voorjaar wordt. Kwaheri!!

15 maart 2010: De terugreis

Het is nog steeds zondag..deze dag zal lang duren, ik zal er elk uur van meemaken ben ik bang. Ik zit nu in Nairobi op een terrasje waar ik net mijn beroerdste maaltijd ooit heb gegeten. Ik voelde me een kannibaal hoe ik me in het vlees moest vastbijten en de patat viel na het aanprikken triest achterover van de vettigheid! Maar goed, ik heb een bodem in mijn maag en red het wel tot de volgende maaltijd in het vliegtuig.
Om 16.00 uur ben ik vertrokken uit Malindi met de taxi, nadat eerst Monica me de sleutelhangers kwam brengen. Het is haar niet gelukt de totale hoeveelheid te maken, het zijn er helaas maar 293 geworden. Kagi (een man uit Mtangani) ging met me mee op de 2,5 uur durende rit, dit op verzoek van de taxichauffeur. Dit was voor de veiligheid zodat hij niet alleen terug hoefde te rijden in het donker of alleen was in het geval hij een lekker band zou krijgen.
De rit voorliep voorspoedig, ik had tijd genoeg om de omgeving als ook alles van de afgelopen week aan me voorbij te laten gaan. Ik heb een heel tevreden gevoel. De 8 dagen hier waren ook precies genoeg, ben ook weer blij naar huis te gaan.
In de voorstad van Mombasa aangekomen hadden we bijna een aanrijding, maar dat schijnt hier normaal te zijn. Het is hier een ongelooflijke mierenhoop van alles wat zich maar voort kan bewegen. Het is een bezienswaardigheid te zien hoe een vrouw de straat probeert over te steken. En dan is het nu nog wat rustiger op straat omdat het zondag is. We komen op tijd aan bij de luchthaven en het lange wachten gaat beginnen. Maar eerst nog door de douane. Jongens bedankt voor het duimen want ik had deze keer geen probleem met de sleutelhangers. De koffer moest wel open, de zak werd losgetrokken en ik vreesde het ergste, hij vroeg me wat het was, waarvoor en waar het vandaan kwam. Ik ratelde mijn leugentje af alsof het mijn dagelijkse bezigheid was en de koffer ging dicht!
In de vertrekruimte is het nog lekker warm, ik ga nog even naar de wc…waarom gaan die wc deuren toch altijd naar binnen open?? Snap daar niks van, weet je hoe lastig het manoeuvreren is met een koffer als handbagage zonder in de wc pot te belanden?
De volgende uitdaging was vliegen met FLY 540, een Keniaanse maatschappij, ik weet nu waarom ze lowcost kunnen vliegen…je bezuinigt gewoon op onderhoud! De oude gaten aan de binnen kant zijn dichtgeplakt met plakband, de verse moeten nog ´behandeld´ worden. De instructies van de stewardessen om de stoelen in ´upright position´ te plaatsen is uit hun repertoire verwijderd, aangezien ze in vele standen staan behalve ´upright´ en niet meer te verstellen zijn. Ook hoeven blijkbaar de telefoons niet uit,want mijn buurman sms-t gewoon door tijdens het opstijgen. Mijn koffer, die eigenlijk te groot is voor de bagage ruimte probeer ik er toch maar in te proppen totdat ik krak hoor…ik krijg het luikje toch nog nog dicht en doe net of mijn neus bloedt, scheurtje meer of minder lijkt hier niemand te deren..
Tijdens de vlucht trillen de motoren zo hard dat je trommelvliezen meetrillen. Het zakje pinda’s wat wordt uitgereikt schuift al trillend van mijn tafeltje af. Maar ik wil niet echt klagen, vind het allemaal wel een ervaring en als de piloot durft te vliegen dan vertrouw ik er ook maar op. En hij heeft gelijk, we landen netjes in Nairobi. Nu komt de langste zit, ik pak mijn koffer van de band en begeef me naar een terrasje vlakbij de vertrekhal en daar zit ik om 1.00 uur nog. Aan het tafeltje naast mij zit een stel uit Oostenrijk, ze nemen dezelfde vlucht naar Istanbul als ik, maar ik merk dat hij nu al flink aangeschoten is en zijn lijzige manier van praten, al bedoelt hij het waarschijnlijk goed, ben ik al gauw zat, dus stort ik me maar op mijn laptop om nog wat te schrijven. Straks na het inchecken wil ik nog proberen ergens een computer te vinden om het online te zetten. Ik stop nu maar met schrijven, ik merk dat ik veel typefouten ga maken, blijf ze maar corrigeren, voel me nu ook wel moe worden en voor ik onzin ga uitkramen hou ik maar mee op. Welterusten jullie, tot later!

Net geland in Istanbul en ik zit lekker draadloos te internetten in een café. Heerlijk, zo kom ik mijn tijd wel door! Heb gelukkig het langste stuk gehad. In Nairobi moeten de sleutelhangers wederom door de röntgen heen. Ik heb geluk dat voor mij een grote Arabier de aandacht trekt en op het moment dat mijn grote rooie over de band het donkere gat inglijdt, kijk de röntgen mevrouw net over d’r schouder naar de grote Arabier! Lijkt me wel vervelend hoor, als je uiterlijk zo de aandacht trekt..gelukkig heb ik daar geen last van:-)
Moet nog even een blunder vertellen…heb ik net weer het ritueel uit- en aankleden uitgevoerd voor de controle van de handbagage, in mijn vermoeidheid alles weer bij elkaar gegraaid, sta in de rij om in te checken, zie ik ineens een Keniaan staan zwaaien met een laptop die verdacht veel op de mijne lijkt, hij loopt een rij langs alsof hij hem ergens kwijt wil. Ik schiet meteen in de high alert stand en roep iets te hyperactief : ‘ That’s mine!’
Met een gezicht van ..o ja, dat zullen we wel eens zien, staat hij op het punt mij te overhoren, maar als overijverige leerling (altijd al geweest) ben ik hem al voor. Het is een Acer, met groene muis en met een Keniaans krantenartikel erbij in geschoven. Ik glunder zowat als ik verneem dat ik geslaagd ben! Het voelt alsof ik de hoofdprijs in de bingo heb gewonnen..maar man wat ben ik blij! Sukkel roep ik mezelf toe, let dan ook beter op je spullen! Verder zal ik maar niet te veel uitweiden over de vlucht, anders val ik jullie maar lastig met mijn verveling, want natuurlijk kan ik daar ook wel weer over uitweiden..toch maar beetje dan? Heb de koffie toch nog niet op. En het is ook wel grappig dat ik niets meer hoef uit te leggen! Het was eigenlijk gewoon een lange rot vlucht, waarvan ik de andere helft nog moet. Moet je nagaan, je vertrekt uiteindelijk om 4.30 uur. Iedereen kan nagaan dat niemand vooraf niemand heeft geslapen, iedereen is helemaal gaar. Plof in je stoel en je valt vanzelf in slaap..komen ze om 6.00 uur met ontbijt aanzetten. Echt tegen die tijd ben je moe,voel je vies en wat misselijk…en dit ontbijt was niet lekker. Heb flink last van mijn trombosebeen nu. Straks maar even lekker wat lopen en de laatste etappe naar Amsterdam afleggen. Mocht het verslag niet van hoog niveau zijn, dan mag de schuld gegeven worden aan slaaptekort!

Dag 1: Vandaag precies een jaar geleden waren we aan het onderhandelen over de grondprijs, nu een jaar later wordt de fundering uitgegraven. Een paar uur later ontving ik deze foto’s. Er wordt hard gewerkt en mama Kikore (de voorzit(s)ter van de microkredietvrouwen) is mega trots dat het eindelijk zover is! Wilt u alle foto’s van deze dag bekijken? Klik dan hier!

Dag 2: De stenen werden geleverd. Vandaag waren de vrouwen aan de beurt om zich in te spannen. En ze kwamen al vroeg opdraven. Iedereen is zo blij dat we kunnen bouwen. Wilt u alle foto’s van deze dag bekijken? Klik dan hier!

Dag 3: Weer waren de vrouwen vanmorgen vroeg present om het vele bouwmateriaal op zijn plek te krijgen. En dat terwijl de vrouwen overdag eigenlijk ook hun drukke bezigheden hebben. Prachtig deze foto hoe een moeder dit werk en de zorg voor haar kinderen combineert. Wilt u alle foto’s van deze dag bekijken? Klik dan hier!

Dag 4: Vandaag was het heet in Mtangani met een hoge luchtvochtigheid. Toch moest er weer flink gewerkt worden. De vrouwen waren weer op tijd aanwezig om te helpen met de bouw. Vandaag kwam de 2e vrachtwagen met stenen. Elke dag moeten de materialen op de bouwplaats zijn voor de werklui er zijn. Hier zorgen de vrouwen voor, zij doen dit vrijwillig, hier wordt niet voor betaald. Een tijd geleden hadden we er wel eens een hard hoofd in of er voldoende gemeenschapszin zou zijn. Nu twijfelen we daar niet meer aan! Vandaag zei Renata het heel mooi: “We are not only building a school, we are building a community!” Wilt u meer foto’s van vandaag bekijken, klik hier!

Dag 5: Het was vandaag weer een dag van veel stenen sjouwen, hier was haast bij want morgen wordt de vloer gestort. ik heb begrepen dat ze de betonmolen maar voor 1 dag hebben gehuurd. Ik moet zeggen dat de strakke planning van Renata heel goed werkt! Voor meer foto’s van vandaag, klik hier!

Dag 8: Na een rustig weekend zijn ze vandaag weer aan het werk. De laatste hand wordt aan de fundering gelegd. Zoals je op de foto’s kunt zien, is de fundering behoorlijk hoog, dit was nodig omdat de grond behoorlijk ongelijk was en dit dus blijkbaar de beste oplossing. Ook vanwege het regenseizoen is het goed om de fundering wat hoger te maken. In het midden worden koraalstenen gelegd, waarover cement wordt gestort. Ze beginnen daar morgen om 8 uur aan en werken door tot de vloer klaar is.

Dag 9: De fundering is klaar! Vanmorgen om 8.00 uur begonnen, terwijl het toen al erg heet was, maar rond 15.30 uur waren ze al klaar. Veel sneller dan verwacht! Het hele project verloopt ontzettend goed en vlot.

Dag 10: Vandaag zijn de muren al voor de helft gemetseld. De vrouwen van Sabaki en Central waren deze keer aanwezig om te helpen. Mooi om te zien hoe ze zelf een verdeling maken om te helpen bij de bouw.

Dag 11:

Dag 12:

Dag 13: Vandaag werd de ijzeren deur gesmeed, morgen is het een rustdag en maandag gaan ze verder met het dak! Op de foto’s is te zien hoe trots mama Kikore is!

Dag 15:

Dag 16: Vandaag hebben ze de deur klaar gekregen.

Dag 17:

Dag 18: We zijn nu bijna 3 weken aan het bouwen en het metselwerk is nu gedaan. Ik vind het ongelooflijk dat het zo vlot gaat! Hier weer de foto’s van vandaag. De ramen kwamen er vandaag in!

Dag 19: Het was weer een dag van veel sjouwen, hiervoor werd weer een beroep op onze vrouwengroep gedaan en weer waren ze present. Vergeet niet dat dit allemaal bovenop hun dagelijkse drukke werkzaamheden komt. En natuurlijk Renata. Ik had haar gevraagd om ook eens voor de camera te gaan staan, want zonder haar zou dit project niet haalbaar zijn, ik ben erg trots om met haar te kunnen samenwerken!

Dag 20: Aan het einde van de 3e week zijn ze de muren aan het pleisteren. Renata kan heel goed schilderen en we hebben samen bedacht wat er op de voorgevel van de school moet komen. Ik hou het nog eventjes stil:-)

Dag 23: Na het weekend weer verder, nu worden de laatste werkzaamheden aan de muren gedaan en de sleuven voor de elektriciteit aan gebracht. Nu is daar zeker nog geen geld voor, maar we zorgen er vast wel voor dat de leidingen er liggen.

Dag 27: We gingen zo vlot van start, maar nu gaat het allemaal wat minder snel dan gehoopt. Renata vertelde me gisteravond dat ze het waarschijnlijk toch niet zouden redden om klaar te zijn als ik kwam, dus werken we die weken gewoon door en hopen zover mogelijk te komen. Ik heb in elk geval mijn hulp aangeboden, mede ook om mijn schuldgevoel ‘af te kopen’:-) Kan ik toch nog zeggen dat ik niet alleen heb toegekeken..

Dag 30: Vanwege een paar regendagen liep het werk iets vertraging op, maar gelukkig kunnen we nu verder met dak. De constructie voor het dak is bijna klaar, zaterdag wordt als het goed is de vloer gestort en maandag (als ik er ben) kunnen we met het verven beginnen! Helemaal geweldig, kan ik ook de handen uit de mouwen steken!!

Ik ben inmiddels in Mtangani en er stond me een grote verrassing te wachten!! De laatste dagen ontving ik al geen foto’s meer van Renata, maar omdat ik wist dat ze het heel druk had en ik ook met de laatste voorbereidingen, zeurde ik er verder niet meer om. Maar in de tussentijd hebben ze mega veel werk verzet. Ze zijn on-Afrikaans bezig geweest,want DE SCHOOL IS KLAAR!!