Eindelijk dan een bericht uit Kenia. Niet omdat er geen nieuws te melden was, maar juist omdat er zoveel gebeurde maar alles nog niet concreet genoeg was om op de site te plaatsen.

Dit bezoek aan Mtangani vergt veel van ons allemaal. Ik zal de situatie beter uitleggen. Een jaar lang hebben hard gewerkt aan dit project voor de vrouwen. Het is niet makkelijk geweest. Opstarten met lening is natuulijk geen enkel probleem, maar dan….! Onze constructie zit zo in elkaar. 71 vrouwen hebben nu een lening waarvan voor 44 het 1e jaar om is. In dat jaar heeft Renata wanneer zij in Kenia was mij van alles op de hoogte gehouden, met o.a elke 14 dagen een update van de terugbetalingen, maar ook van alleas wat om het project heen hangt en wat het leven Mtangani/Kenia inhoudt. Ik heb hier veel van geleerd! Op zijn hoogst zater er 3 dagen tussen dat we elkaar niet gesproken hebben op MSN en af en toe ook telefonisch. Zij heeft de vrouwen begeleid, gestimuleerd en onderwezen, precies op de manier die ik ook voor ogen had. Alle lof voor haar! In de maanden dat zij terug ging naar Italie heeft Dominic (de voorzitter van stichting MVP in Mtangani) het over genomen en dat is niet eenvoudig geweest. Hij had andere ideeen over hoe dit project te leiden en dat gaat een keer botsen. Ik ben steeds goed met hem in contact geweest en nu nog steeds, maar een trotse Keniaan overtuigen van een andere kijk op de situatie…..ik zou zeggen, ga er maar aanstaan, succes, we hebben het geprobeert!! Toch waren Renata en ik steeds overtuigd dat onze manier van werken en onze ideeen het meeste effect zou geven. En wil men dat ik als Stichting Mtangani betrokken blijf dan zal dat volgens onze ideeen moeten. Punt!

We hadden nog meer tegenwind. De inflatie in Kenia was het afgelopen jaar 30%! Geen optimale tijd voor het opstarten van ons project. We hebben gezien hoe hard de vrouwen werken en zeker nu in deze dagen hoor ik aan hun verhalen hoe belangrijk dit project voor ze is. Maar het leven in Kenia is zwaarder geworden. Kostte een kilo ugali voorheen 45 KSh, nu is dat 120 KSh. Dit alles maakt dat ik niet met Westerse ogen naar de resultaten mag kijken, dit moest ik mezelf afleren, want in Nederland zag ik alleen de cijfers en daar staarde ik teveel op. Conclusie zou dan moeten zijn: Het project bracht niet voldoende op. Maar dat is niet terecht. De meeste vrouwen betalen en doen wat ze kunnen, maar kunnen de deadline van een jaar niet halen. Tja, wat doe je dan? Is het project dan mislukt? Nee, zeer zeker niet! Ja als je puur naar de cijfers kijkt wel. Als dit de cijfers van een bedrijf waren dan zou je die conclusie moeten trekken, maar dit is natuurlijk niet vergelijkbaar. Volgende probleem was dat het zwaar werd voor Renata om de kar alleen te trekken. Het eerste jaar bestond veel uit onderricht, stimuleren, corrigeren etc. Erg vermoeiend en daar moest ook verandering in komen. Dus we haddn zoveel vragen en problemen dat het hoog tijd was om alles door te spreken.

Zaterdag hadden we onze laatste terugbetalinsdag van het 1e microkrediet jaar. (Voor mij heel bijzonder om bij de opstart en het einde van het jaar aanwezig te kunnen zijn) 6 vrouwen zijn klaar met hun lening, 9 anderen zijn er bijna. Natuurlijk is 15 niet veel op 44, maar ik heb nu echt zelf ervaren wat dit project voor hen doet. Gisteren kwam Dahabu Mramba haar lening aflossen, binnen het jaar! Ik was geraakt door haar verhaal en ben heel trots op haaren hoop dat zij weer een voorbeeld kan zijn voor anderen. Ze is ongeveer 40 jaar, alleenstaand en heeft zeven kinderen. Ze heeft haar lening geinversteerd in haar winkeltje, dat wil zeggen ze had al een klein winkeltje, maar heeft het met haar lening uitgebreid. Ze vertelde me dat de lening van 100 euro zoveel voor haar betekend heeft dat ze nu makkelijk 5 van haar kinderen naar school kan laten gaan!

“O mama Renata en mama Corien, we weten hoeveel jullie doen voor dit project en we zijn zo blij dat dit bestaat, in de wijde omgeving is geen project als het onze te vinden! We zijn zo trots op ons project! We willen doorgaan ook al kunnen het niet voor elkaar krijgen binnen het jaar, maar we willen doorgaan! We vinden het zo bijzonder dat mama Corien regelmatig van zover naar ons toekomt om te helpen”

Maar vooral zijn Renata dankbaar en staan ze vierkant achter haar. Maar dit jaar heeft ook veel van haar gevergd en willen we ook een manier vinden om de werklast voor haar te verminderen. De maatregelen die we nu hebben genomen zijn o.a:                                                                                                                  

* De tijd van pushen, onderwijzen en ze keer op keer weer attent maken op de waarde van het groepsgebeuren moet verminderen. We heben nu gezien dat ze over het algemeen inzien dat elke vrouw van waarde is in dit project. 

* We heffen de afbetalingstermijn van een jaar op, we laten dat helemaal los. We zien dat bij de meeste meer en meer de wil er is om goed hun best te doen. In deze zware tijden in Kenia moeten we rekeningen houden met vertragingen. We hebben ze wel nadrukkelijk uitgelegd dat het bewust niet afbetalen van een lening gevolgen heeft voor deelname aan latere projecten, zoals de school voor de vrouwen om te leren lezen en schrijven.

* We laten de vrouwen die hun lening hebben afgelost onmiddelijk opnieuw beginnen. Van hen weten we nu dat ze het kunnen en zijn daardoor voor ons geen ‘ risico’ En ook een goed voorbeeld voor de anderen.

Voor ik dit project begon heb ik me voor genomen om open en eerlijk te zijn over de resultaten van het microkrediet principe. Ik heb veel research gedaan en kwam alleen maar successen tegen, vrouwen die het blijkbar allemaal meteen doorhadden hoe het werkte, geen terugbetalingsproblemen en daardoor wel een terugbetalingspercentage hadden van 90, 94, 98%!! Eigenlijk vind ik het ook wel mooi om ook de andere kant te laten zien, wat er allemaal bij komt kijken voor en wanneer je een project een succes kunt noemen, want wij hebben ervaren dat het succes niet in de cijfers zit!