Na een lange terugreis van bijna 23 uur ben ik weer in het koude Nederland. Dan is het nog niet meteen rustig want ik moet direct weer aan de slag met nieuwsbrieven en sponsorupdate versturen, krantenartikel schrijven, administratie bijwerken enz. Dus mijn resterende 4 vrije dagen kan ik nog goed gebruiken. Ook wil ik met foto’s een impressie geven van deze trip.

12 januari 2009:

Ik zit nu in Londen. Het is net alsof je de bus neemt, 45 minuten in de lucht! Alle horrorverhalen over British Airways ten spijt, alles prima geregeld. Alleen had ik gepland om de bus te nemen om van de ene terminal naar de andere te gaan, maar ineens zat ik in de trein op aanwijzingen van andere reizigers. Dat vind ik zo mooi aan reizen, iedereen is behulpzaam en geven je altijd de juiste raad, jaja, ik weet het, moet ook weer niet te naïef zijn:-) Ik zit dan ook met de handbagage tussen mijn benen te typen! Het is vies regenachtig weer buiten, maar hier binnen is het tropisch warm, kan ik alvast wennen. Ik hou het kort nu, alles gaat lekker en op naar de volgende etappe, Kenya!!

14 januari 2009: Aankomst in Kenia

De reis is prima verlopen, maar het blijft een lange trip. In 22 uur 4 vluchten…maar goed, het gevoel weer terug te zijn maakt alles weer goed. Renata heeft me van het vliegveld opgehaald. Eerst een Afrikaanse prepaid belkaart gekocht, om de hoge telefoonrekeningen van vorige keren te voorkomen! Daarna naar Mtangani gereden, bijna stiekem ben ik naar binnen geloodst. Bewust hebben we daar voor gekozen. Ze wisten dat ik deze week zou komen, maar niet welke dag. Het bezoek bestaat deze week voornamelijk uit evalueren. Wat hebben we bereikt het afgelopen jaar en hoe gaan we verder. Daarbij komt dat dit de eerste keer is dat ik echt daar samen met Renata ben en we hebben veel te bepraten. Door de rustige ontvangst had ik nog wel de energie om tot 22.00 uur te blijven praten, terwijl ik voorgaande keren om 19.00 al instortte:-) Vanmorgen de hele administratie maar eens door genomen, een hele klus, maar mooi om te zien dat we de zaken over zo’n afstand toch goed op orde hadden. Later zal ik dieper op de resultaten van het microkrediet ingaan, met name in de nieuwsbrief die na terugkomst verstuurd zal worden.

18 januari: Eindelijk nieuws

Eindelijk dan een bericht uit Kenia. Niet omdat er geen nieuws te melden was, maar juist omdat er zoveel gebeurde maar alles nog niet concreet genoeg was om op de site te plaatsen.

Dit bezoek aan Mtangani vergt veel van ons allemaal. Ik zal de situatie beter uitleggen. Een jaar lang hebben hard gewerkt aan dit project voor de vrouwen. Het is niet makkelijk geweest. Opstarten met lening is natuurlijk geen enkel probleem, maar dan….! Onze constructie zit zo in elkaar. 71 vrouwen hebben nu een lening waarvan voor 44 het 1e jaar om is. In dat jaar heeft Renata wanneer zij in Kenia was mij van alles op de hoogte gehouden, met o.a elke 14 dagen een update van de terugbetalingen, maar ook van alles wat om het project heen hangt en wat het leven Mtangani/Kenia inhoudt. Ik heb hier veel van geleerd! Op zijn hoogst zaten er 3 dagen tussen dat we elkaar niet gesproken hebben op MSN en af en toe ook telefonisch. Zij heeft de vrouwen begeleid, gestimuleerd en onderwezen, precies op de manier die ik ook voor ogen had. Alle lof voor haar! In de maanden dat zij terug ging naar Italië heeft Dominic (de voorzitter van stichting MVP in Mtangani) het over genomen en dat is niet eenvoudig geweest. Hij had andere ideeën over hoe dit project te leiden en dat gaat een keer botsen. Ik ben steeds goed met hem in contact geweest en nu nog steeds, maar een trotse Keniaan overtuigen van een andere kijk op de situatie…..ik zou zeggen, ga er maar aanstaan, succes, we hebben het geprobeerd!! Toch waren Renata en ik steeds overtuigd dat onze manier van werken en onze ideeën het meeste effect zou geven. En wil men dat ik als Stichting Mtangani betrokken blijf dan zal dat volgens onze ideeën moeten. Punt!

We hadden nog meer tegenwind. De inflatie in Kenia was het afgelopen jaar 30%! Geen optimale tijd voor het opstarten van ons project. We hebben gezien hoe hard de vrouwen werken en zeker nu in deze dagen hoor ik aan hun verhalen hoe belangrijk dit project voor ze is. Maar het leven in Kenia is zwaarder geworden. Kostte een kilo ugali voorheen 45 KSh, nu is dat 120 KSh. Dit alles maakt dat ik niet met Westerse ogen naar de resultaten mag kijken, dit moest ik mezelf afleren, want in Nederland zag ik alleen de cijfers en daar staarde ik teveel op. Conclusie zou dan moeten zijn: Het project bracht niet voldoende op. Maar dat is niet terecht. De meeste vrouwen betalen en doen wat ze kunnen, maar kunnen de deadline van een jaar niet halen. Tja, wat doe je dan? Is het project dan mislukt? Nee, zeer zeker niet! Ja als je puur naar de cijfers kijkt wel. Als dit de cijfers van een bedrijf waren dan zou je die conclusie moeten trekken, maar dit is natuurlijk niet vergelijkbaar. Volgende probleem was dat het zwaar werd voor Renata om de kar alleen te trekken. Het eerste jaar bestond veel uit onderricht, stimuleren, corrigeren etc. Erg vermoeiend en daar moest ook verandering in komen. Dus we hadden zoveel vragen en problemen dat het hoog tijd was om alles door te spreken.

Zaterdag hadden we onze laatste terugbetalingsdag van het 1e microkrediet jaar. (Voor mij heel bijzonder om bij de opstart en het einde van het jaar aanwezig te kunnen zijn) 6 vrouwen zijn klaar met hun lening, 9 anderen zijn er bijna. Natuurlijk is 15 niet veel op 44, maar ik heb nu echt zelf ervaren wat dit project voor hen doet. Gisteren kwam Dahabu Mramba haar lening aflossen, binnen het jaar! Ik was geraakt door haar verhaal en ben heel trots op haar en hoop dat zij weer een voorbeeld kan zijn voor anderen. Ze is ongeveer 40 jaar, alleenstaand en heeft zeven kinderen. Ze heeft haar lening geïnvesteerd in haar winkeltje, dat wil zeggen ze had al een klein winkeltje, maar heeft het met haar lening uitgebreid. Ze vertelde me dat de lening van 100 euro zoveel voor haar betekend heeft dat ze nu makkelijk 5 van haar kinderen naar school kan laten gaan!

“O mama Renata en mama Corien, we weten hoeveel jullie doen voor dit project en we zijn zo blij dat dit bestaat, in de wijde omgeving is geen project als het onze te vinden! We zijn zo trots op ons project! We willen doorgaan ook al kunnen het niet voor elkaar krijgen binnen het jaar, maar we willen doorgaan! We vinden het zo bijzonder dat mama Corien regelmatig van zover naar ons toekomt om te helpen”

Maar vooral zijn Renata dankbaar en staan ze vierkant achter haar. Maar dit jaar heeft ook veel van haar gevergd en willen we ook een manier vinden om de werklast voor haar te verminderen. De maatregelen die we nu hebben genomen zijn o.a:

* De tijd van pushen, onderwijzen en ze keer op keer weer attent maken op de waarde van het groepsgebeuren moet verminderen. We hebben nu gezien dat ze over het algemeen inzien dat elke vrouw van waarde is in dit project.

* We heffen de afbetalingstermijn van een jaar op, we laten dat helemaal los. We zien dat bij de meeste meer en meer de wil er is om goed hun best te doen. In deze zware tijden in Kenia moeten we rekeningen houden met vertragingen. We hebben ze wel nadrukkelijk uitgelegd dat het bewust niet afbetalen van een lening gevolgen heeft voor deelname aan latere projecten, zoals de school voor de vrouwen om te leren lezen en schrijven.

* We laten de vrouwen die hun lening hebben afgelost onmiddellijk opnieuw beginnen. Van hen weten we nu dat ze het kunnen en zijn daardoor voor ons geen ‘ risico’ En ook een goed voorbeeld voor de anderen.

Voor ik dit project begon heb ik me voor genomen om open en eerlijk te zijn over de resultaten van het microkrediet principe. Ik heb veel research gedaan en kwam alleen maar successen tegen, vrouwen die het blijkbaar allemaal meteen doorhadden hoe het werkte, geen terugbetalingsproblemen en daardoor wel een terugbetalingspercentage hadden van 90, 94, 98%!! Eigenlijk vind ik het ook wel mooi om ook de andere kant te laten zien, wat er allemaal bij komt kijken voor en wanneer je een project een succes kunt noemen, want wij hebben ervaren dat het succes niet in de cijfers zit!

Wat kan een mens toch druk zijn zo op de vlak voor vertrek! Ik krijg nog allemaal zulke leuke reacties! Allereerst hebben de 2 basisscholen in Harderwijk en Hierden samen voor een prachtige opbrengst tijdens hun kerstviering gezorgd. Jongens, heel erg bedankt! Daarna kreeg ik via Hyves een reactie van een juf die op de site het verhaal had gelezen dat ik een sponsor zocht voor betadinezalf, die had ik al gevonden en ik heb weer een aantal tubes gekocht, ze wilde ook graag wat bijdragen en vroeg of ik nog meer kon gebruiken. Op dat moment was ik net met Kenia aan het msn-en en we hadden het over Purity, 1 van onze vrouwen, ze zat in nood, heeft een gezwel in haar gezicht dat erg dik is en ze kon geen medicijnen betalen en had veel pijn. Klonk….wacht even zei ik….juf gevraagd en ja hoor, ze wil de medicijnen voor haar betalen. Wat zal ze blij zijn! Juf racet naar de bank en ik haal het geld bij haar op, dit vind ik echt kicken, korte lijntjes! Vervolgens nam de basisschool de Tamarisk (die overigens al vaker Stichting Mtangani heeft gesteund) contact met me op en verteld me dat ze zich gaan inzetten voor de stichting t/m Pasen! Ik kreeg meteen een order om sleutelhangers vanuit Kenia mee te nemen in de hoop dat ze daar wat mee kunnen doen

Daarna mailde een vriendin die de Aloe Vera zeep (uit Kenia, gemaakt door de vrouwen) die ik haar had gegeven helemaal te gek vond. “Neem er maar 10 voor me mee!!” Dus lieve mensen…mochten er nog meer orders komen, ik ben altijd te bereiken op mailto:info@stichtingmtangani.nl Ik ben daar t/m 22 januari. En er kan veel in mijn koffer:-)) Nu nog even wat boodschappen doen, want over 3 uur vertrek ik. Kwaheri!

Vandaag heb ik een presentatie gegeven op de basisschool Het Zuiderlicht in Dronten. Opnieuw weer heel leuk om te doen om te proberen ze enthousiast te maken voor het werk wat we doen. Ik geloof wel dat dat gelukt is als je naar die geboeide gezichtjes kijkt!

Succes met sparen, tot gauw!

Op kerstavond gebeurde het dat de weblog uit de lucht was. Zomaar zonder waarschuwing vooraf bleken mijn rechten op de www.stichtingmtangani.com te zijn verlopen! Het (gratis) 1e jaar was verstreken. Misschien had ik het kunnen weten, maar ja, op computergebied ben ik absoluut geen expert. Na een nood-email te hebben verstuurd naar vrienden met verstand hebben ze me weer op de been geholpen en me uitgelegd wat ik in juiste volgorde moest doen om mijn domeinnaam terug te krijgen. Nu had ik al wel het gevoel dat de weblog niet meer toereikend zou zijn en we het maar eens wat professioneler moesten gaan aanpakken. Ben en Bas Licher pakten hun laptops in en kwamen me te hulp op 30 december. Voor een gratis bord overheerlijke nasi deden ze veel! Van 17.00 tot 1.00 uur hebben we met z’n drieën een complete website in elkaar gezet en ik ben mega trots op het resultaat!!