Donderdag 7 september moest ik werken. Pech, want ik zou niet aanwezig kunnen zijn op de braderie. Toen ik hoorde dat die van 14.00 uur tot 21.00 uur doorging, hoopte ik niet al te lang te hoeven werken die dag, zodat ik mezelf als verrassing nog kon melden in Friesland. Maar ik vertelde hen niets, in mijn vak weet je het maar nooit. Mijn vorige werkweek begon met 3 bevallingen in 12 uur tijd, en heb je daarna niet veel fut meer hoor!
Maar goed, ik was om 14.30 uur klaar en tufte richting Friesland. Het weer was niet echt optimaal, maar de opbrengst wel!! Ik mocht rekenen op 450 euro voor het project!

Een paar weken geleden kreeg ik een telefoontje van een nicht van mijn man, met de mededeling dat het geldbusje op de toonbank in hun Friesche Eethuis ‘De Kaai’ vol was, wanneer we het wilden ophalen! Wauw, dat was snel zeg, ik denk dat het geldbusje daar ongeveer 2 maanden heeft gestaan. Nu moet ik er wel bij zeggen dat zij zo enthousiast over het project zijn, ze het personeel en de klanten hard motiveren om mee te doen.
Afgelopen zondag 3 september hebben we dus het busje opgehaald en samen al het geld geteld. Ik had geen idee hoeveel er in kon. De opbrengst was 193,30 euro!!!! Wat een bedrag en ze wilden gewoon verder met een volgend busje. Ik heb er meteen maar 3 achter gelaten, dan kunnen ze vooruit
Aanstaande donderdag is er een braderie in hun dorp, St. Anna Parochie, en hebben zij een kraam en er meteen ook maar een draaimolen bij gehuurd. Ze zullen daar babykleding en andere spullen verkopen en de opbrengst hiervan gaat eveneens naar het project.
Het hele gezin is er druk mee bezig en ik….ik vind het geweldig!
Na donderdag laat ik jullie weten hoe dat is verlopen, we hopen in elk geval op mooi weer!!

In april was er even onrust in het dorp doordat een toerist te veel beloofde en het niet waarmaakte; het duurde even eer de gemoederen weer waren bedaard. Wij kunnen ons daar niets bij voorstellen, hoe het moet zijn om blij te worden gemaakt met een dooie mus.
Het sterkte me nog meer in mijn voornemen om ze niet te laten vallen en volhardend door te gaan.
Op advies van Jan besloot ik toch maar een rekening te openen in Nederland, want geld overmaken naar een plaatsje in Kenia doen mensen niet, dat is ook heel logisch, plus er zijn kosten aan een overboeking naar Kenia verbonden.
Al snel had ik de eerste donatie van Jan! Het voelde als een geweldige steun in de rug, hier kon ik mee aan de gang en ik voelde dat het me nog zou gaan lukken ook, ik heb er nog geen moment aan getwijfeld!
Op 31 mei ontving ik een mail vanuit Kenia dat ik officieel lid ben van “the comitee”, representative for Holland!! Wauw, wat een titel.
Rond deze periode ben ik allerlei mensen, scholen, een kerk, organisaties, enz. gaan benaderen, best eng in het begin hoor!
Ik zal een opsomming maken van de verschillende activiteiten die we tot nu toe hebben ondernomen:

1.De basisschool van onze jongste zoon, inzamelingsactie met de Kerst
2.Twee andere basisscholen gevraagd dat zelfde te doen.
3.Familieleden benaderd
4.Navraag bij www.rommelmarktharen.nl of het project in aanmerking kon komen voor subsidie; daar wordt in december a.s. over beslist
5.Sponsorboekjes besteld bij www.steun.nl en daarmee mensen in mijn omgeving
benaderd
6.De middelbare school van onze oudste zoon benaderd, hierop nog geen reactie gehad.
7.Popkoor in ons dorp gevraagd aan ons project te denken als zij weer geld inzamelen voor het goede doel
8.Geldbusjes (30!) gemaakt, en op de toonbank van winkels in Dronten en in St. Anna Parochie in Friesland gezet
9.Deelname aan een braderie op 7 september, waarvan de opbrengst voor Mtangani is
10.Reisorganisatie Angelitravel gevraagd of het mogelijk is om toeristen, die dat gedeelte van Kenia bezoeken, een bezoek aan het dorp te laten brengen tegen een kleine vergoeding
11.Een folder ontworpen en aan veel mensen uitgereikt, als ook bij een kerk gelegd
12.Documentatiemap gemaakt ter inzage
13.Anne Marie heeft mooie “Cahiers d’Artiste” gemaakt die ze voor 30 euro te koop aanbiedt naast een eenvoudiger exemplaar à 10 euro
14.Zondag 10 september neemt Anne Marie deel aan een boerenmarkt te Baaigem (Belgie), de opbrengst is eveneens voor het project

Er zijn nog vele ideeën die wachten om uitgewerkt te worden, maar we kunnen nu eenmaal niet sneller:-)
Ik heb me nu eerst gefocust om een basis te leggen met de projectkas, daarna kan en wil ik organisaties benaderen.
Ook is van groot belang dat ik een goede offerte uit Kenia krijg, zodat ik op alle vragen van de organisaties antwoord heb. Die willen het naadje van de kous weten voordat ze geld bijdragen, wat logisch is.

Zo, denk ik nu wel alles vermeld te hebben wat er tot nu toe allemaal gebeurd is, kan ik vanaf nu in de tegenwoordige tijd schrijven.
Stel gerust vragen of geef tips, ik ben ook maar een broekie op dit gebied en wil alles overwegen. En als er mensen zijn met ervaring op dat gebied, en/of de behoefte voelen om ons te helpen, heel graag!!

In februari 2006 bleek er een put aangeboord te zijn die ook zoet water bevatte. Omdat het dorp redelijk dichtbij de Indische Oceaan ligt, wil het nog wel eens voorkomen dat het grondwater zout water bevat en dan kun je er natuurlijk niets mee. De put ligt ongeveer 300 meter vanaf het dorp en is 19 meter diep. Er was een sponsor die het tot dusver bekostigde, maar…toen was het geld op en stopte dus alles.
Vanaf hier probeer ik het dus over te nemen, zo staan de zaken tot op heden.
Dus nu was het mijn beurt om actief geld te werven, maar voor mij was het allemaal nog zo nieuw en onbekend terrein dat ik even het gevoel had van…ja, en nu?? Was de website al voldoende, zou dat alleen al werken? Nou, niet dus:-))
Met behulp van Jan hebben we gezocht naar organisaties die subsidies verstrekten aan kleinschalige projecten als dat van Mtangani. Uiteindelijk belandden we in een woud van regeltjes en eisen. De een eiste dat we een stichting waren, de ander dat we eerst de helft zelf zouden binnenhalen. Ons project voldeed wel aan de criteria van vele organisaties, maar aan bepaalde voorwaarden konden we (nog) niet voldoen. Een stichting opzetten wilde ik niet. Ik ben bang voor wat er allemaal bij komt kijken, ik heb daar niet de knowhow voor en ben huiverig voor de consequenties. Dus eerst maar eens de helft van het benodigde geld bij elkaar ‘sparen’ en dan kan ik alsnog de aanvraag doorsturen. Het projectplan ligt al ingevuld klaar:-). Met veel dank aan Jan, die het allemaal zo mooi kon formuleren.

Na thuiskomst heb ik vrij snel weer contact opgenomen met Kenia. Het was een hele gekke gewaarwording dat mailen over zo’n grote afstand echt werkt! Het voelde nog gekker aan toen ik later eens een SMS-je verstuurde naar Kenia en 4 minuten later al antwoord kreeg!!!
Maar goed, het contact werd gelegd, en er werd mij heel veel informatie gemaild die ik voor de website kon gebruiken. Mijn uitgangspunt was dat het een site voor en over het dorp moest worden, dus geen persoonlijke belevenissen van mijn kant, maar een site waarmee het dorp naar buiten zou kunnen treden. Ik wou het dorp een gezicht geven naar de buitenwereld toe, en aangezien we dan toch bezig waren, dan ook maar meteen in meerdere talen!! (Altijd hoog inzetten:-)
Eerst de Nederlandse versie gemaakt van het Engelstalige A4-tje dat ik van Dominic had.
Daarna neef Evert benaderd of hij me wou helpen met het maken van een site. Nou ja…..helpen, het kwam er op neer dat hij alles deed en ik toekeek:-)
Hij voelde heel goed aan wat ik voor ogen had en het resultaat vond ik meer dan voortreffelijk!
Inmiddels had ik ook al een hele tijd contact met Anne Marie en met Jan, die ik via een andere mailinglist had leren kennen en we hadden duidelijk overeenkomsten, want staken elkaar aan met ideeën, en de een werd weer enthousiast van de ander, geloof me, als alles uitvoerbaar was, dan was er geen honger meer in de wereld!!!
Grapje hoor, maar het resultaat was wel dat beide personen toezegden me met raad en daad bij te staan waar ik voet zette op onbekend terrein: ontwikkelingswerk.
Ik weet niet of ik zo had kunnen en durven doorzetten zonder hun adviezen.
Per slot van rekening ben ik ‘maar’ een gewone kraamverzorgster.
Algauw bleek dat Jan een kei was in Engels en Anne Marie het franstalige deel wou doen! Voila, dat waren al 3 talen.
Het contact met projectleider Dominic verliep prima en gaandeweg merkte ik dat het vertrouwen er kwam en gaf hij me meer informatie. Bleek dat het comité ginds o.a bestond uit een Duitse Monika en een Italiaanse Renata.
Monika is milieudeskundige en sinds haar pensionering verblijft ze tijdens de wintermaanden in Malindi, zo vertrekt ze nu weer op 21 september a.s.
Renata is de vriendin van Dominic en verblijft 10 maanden per jaar in Malindi.
Met beide dames is het contact heel goed, we zitten echt op 1 lijn. Monika heeft dus de Duitse versie van mijn site voor haar rekening genomen. Ik kreeg zomaar, vrij eenvoudig, 3 experts voor de talen op mijn pad!
Ik was dan ook super verheugd dat ik Dominic in januari 2006 kon meedelen dat http://www.mtanganivillage.com/ in de lucht was!!

(Note: Inmiddels vervangen door www.stichtingmtangani.nl)

Groetjes, Corien

Even een korte introductie van ons gezin. Wij, Gerrit en ik, hebben 2 zonen die nu 15 en 12 jaar zijn. Ik heb altijd een mega interesse gehad in reizen, ik zeg wel eens dat ik niet op vakantie maar reizen wil, dingen beleven, ervaren, mensen ontmoeten enz.
Ik vind het wel eens een handicap hoor, ik wou ook wel dat mijn top vakantie 14 dagen Drenthe was, dan had ik heel wat meer rust in mijn kop gehad en meer geld in de portemonnee!:-))
Ik ben me ervan bewust dat ik nu in de IK vorm praat maar ons gezin bestaat natuurlijk niet uit mijzelf alleen. We zijn over 2 weken 18 jaar getrouwd en we mogen wel zeggen dat we het samen goed hebben. Zeker wat dat reizen betreft heb ik een ideale man, hij vindt alles best!!
Hij meent het werkelijk als hij zegt:”Of we nu 14 dagen kamperen in Lutjebroek of we gaan op safari in lodges door Kenia..”, het maakt hem werkelijk niet uit!!
Dus dat is voer voor mijn fantasie, ik bedenk en puzzel de hele reis uit, de voorpret is voor mij net zo plezierig als de reis zelf en ook de napret moet je niet onderschatten. Je ziet het, ik haal wel het maximum uit reizen! De reis kostte veel geld, dus ook Gerrit moest daar wel over nadenken, maar in 2004, toen het plan bij mij begon te borrelen, had hij een hele zware hernia gehad. Drie maanden plat gelegen met heel, heel veel pijn en 24 pijnstillers per dag.
Hij werd (uiteindelijk) geopereerd en herstelde daarna volledig. Toen zette hij het licht op groen voor de reis naar Kenia: “We moeten het maar eens doen”. Meteen ontstond het idee om dozen met spullen mee te nemen en ik begon in te zamelen.
Ik werk al 19 jaar als kraamverzorgende en zag dat er veel van de kraampakketten, die mensen krijgen voor de bevalling, overbleven, dus die sleepte ik mee naar huis. Ik zocht uit hoeveel ik op reis kon meenemen en alles werd zorgvuldig afgewogen.
Nam voor onszelf zo weinig mogelijk mee zodat we een maximum aan goederen mee zouden kunnen nemen.
De reis was van 3 aug. t/m 17 aug 2005. We startten in Nairobi, dan een 10 dagen durende safari, en omrijdend langs verschillende Nationale Parken en bijna 2000 km later, kwamen we aan in Malindi aan de kust, 130 km boven Mombasa. Van daaruit ging het met een binnenlandse vlucht terug naar Nairobi en Amsterdam.

De laatste dag van onze vakantie werden we door de projectleider van het dorp, Dominic Kiplagat en door een verpleegkundige Christine, persoonlijk opgehaald bij ons appartement.
Dus op die laatste ochtend werden we met zo’n tuktuk opgehaald, zo’n overkapte driewieler:-))

In het dorp werden we ontvangen alsof we terugkeerden na een lange reis, heel bijzonder was dat, waar kwamen al die mensen vandaan en waarom kwamen ze allemaal naar het centrum toe! Logisch eigenlijk, want we hadden wat meegebracht. De dozen werden neergezet en we werden voorgesteld aan Rajab, de penningmeester en daarna werden we rondgeleid en werd ons van alles uitgelegd over het dorp, hoe ze de huizen bouwden, waar het schoolgebouw stond en dat sinds een paar jaar elk kind vanaf 4 jaar recht heeft op onderwijs, maar dat de overheid het vervolgens compleet overlaat aan de bevolking om dat ook te bewerkstelligen, dus is dat nog niet zo makkelijk waar te maken, met de weinige middelen die er zijn.

Kinderen doken op ons af, pakten de handen van Gerrit en van onze zoons vast, en liepen stralend met ons mee. Een ieder wie die blik in die oogjes heeft gezien, is voorgoed verloren .
We vertelden na die vakantie dat we veel armoede gezien hadden, maar ook heel veel blije, lachende gezichten. Ik heb ginds meer lachende kinderen gezien dan hier in Nederland!
Er waren er maar heel weinig die een bedelend gebaar maakten, wat ik enigszins verwachtte en logisch zou gevonden hebben ook.

Na de rondleiding werd de inhoud van de dozen bekend gemaakt en bij alles wat omhoog werd gehouden, ontstond luid applaus, gek gevoel hoor. Eigenlijk wil je helemaal niet in de belangstelling staan. Ik had het met plezier ook stilletjes in een hokje gezet:-)
Ik had ook een oude baby-weegschaal meegenomen, waarvan ik dacht dat ze wel wisten hoe die werkte, maar dat bleek niet het geval, ik moest het demonstreren. De jongste baby werd uit de groep van omstanders gehaald en ik heb dat kleintje gewogen, dat was heel leuk.
Oeps…als iemand van mijn werk dit nu leest….ik wil de weegschaal wel weer ophalen hoor, tegen een kleine reisvergoeding
Daarna volgde een dans die voor ons werd opgevoerd en ja, dan moet je ook meedoen, ook onze puberzonen Carlo en Thomas moesten er aan geloven!

Na afloop was ik erg geraakt door de energie van Dominic.
Hij studeerde 5 jaar in Italië, kwam terug en schrok zo erg van de armoe in zijn thuisdorp, dat hij de stichting MVP (Man Versus Poverty) oprichtte. Dat was in 2003.
Ik vroeg hem of het dorp een website had, misschien kon ik er wat mee in Nederland. Weet niet waarom ik dat vroeg, het ontwikkelingswerk heeft me altijd wel geboeid, maar ja, je kunt maar 1 leven tegelijk leven:-)
Het dorp had dat dus niet en Carlo stootte mij aan en zei: ”Misschien kunnen wij een site maken voor het dorp.” Ik dacht meteen aan de mogelijkheden, want op dat gebied ben ik een leek. Ik had mijn neef Evert, die ontzettend veel van computers weet, dus stelde ik het idee voor aan Dominic en die vond het meteen een goed idee. Wel merkte ik een zekere gereserveerdheid bij hem, wat me ook zeer logisch leek. Hoeveel was hem al niet beloofd door toeristen die eens langs komen, de mooiste beloftes doen en vervolgens thuis in hun rijke wereldje al gauw het beeld kwijtraken van wat ze daar zagen.
Oke, nu was het “up to me”!! Ik had een belofte gemaakt en een ieder die mij een beetje kent, weet dat ik me aan mijn beloftes houd……